Η Πύλος του Νέστορα

όταν η αρχαιολογία συνομιλεί με τον Όμηρο
στη Πύλη της Ομηρικής Ποίησης

Ο Όμηρος δεν διαβάζεται μόνο. Ερευνάται. Συγκρίνεται. Επαληθεύεται όπου μπορεί και αμφισβητείται όπου χρειάζεται. Έτσι προχωρά η γνώση· όχι με πίστη, αλλά με διάλογο ανάμεσα στην ποίηση, την ιστορία την μυθολογία και την αρχαιολογία.

Η νέα έκθεση για την Πύλο του Νέστορα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αποτελεί μια σπουδαία ευκαιρία να ξαναδούμε τον μυκηναϊκό κόσμο με τα μάτια της σύγχρονης επιστήμης. Δεν παρουσιάζει απλώς όμορφα αντικείμενα. Παρουσιάζει έναν ολόκληρο πολιτισμό που αναδύεται μέσα από ανασκαφές, επιγραφές, τοιχογραφίες και χιλιάδες μικρές λεπτομέρειες που συνθέτουν την εικόνα μιας πραγματικής κοινωνίας.

Για όσους αγαπούν τον Όμηρο, η Πύλος δεν είναι ένας ακόμη αρχαιολογικός χώρος. Είναι η πατρίδα του σοφού Νέστορα, του γηραιού βασιλιά που ξεχωρίζει όχι για τη δύναμη των όπλων του αλλά για τη δύναμη της σκέψης και του λόγου του. Μέσα στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, ο Νέστορας δεν επιβάλλεται. Συμβουλεύει. Δεν κραυγάζει. Επιχειρηματολογεί. Δεν διχάζει. Προσπαθεί να συμφιλιώσει. Είναι ίσως η πρώτη μεγάλη μορφή πολιτικού διαλόγου της ελληνικής γραμματείας.

Η αρχαιολογία δεν μπορεί να αποδείξει ότι ο ομηρικός Νέστωρ υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο. Μπορεί όμως να αποκαλύψει ότι υπήρξε ένα ισχυρό μυκηναϊκό βασίλειο στην Πύλο, με οργανωμένη διοίκηση, οικονομία, αποθήκες, εργαστήρια και γραφείς που κατέγραφαν τις λειτουργίες του κράτους στις πινακίδες της Γραμμικής Β. Και αυτό από μόνο του είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Κάθε πινακίδα, κάθε σφραγιδόλιθος, κάθε τοιχογραφία, κάθε αγγείο μάς υπενθυμίζει ότι πίσω από τα ομηρικά έπη υπήρχε ένας πραγματικός κόσμος. Ο ποιητής δεν δημιούργησε από το μηδέν. Μετέπλασε μνήμες, παραδόσεις, γεγονότα και πρόσωπα, δίνοντάς τους την αθανασία της ποίησης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πινακίδες της Γραμμικής Β. Η αποκρυπτογράφησή τους απέδειξε ότι ήδη τον 13ο αιώνα π.Χ. καταγραφόταν μια πρώιμη μορφή της ελληνικής γλώσσας. Η ελληνική γλώσσα εμφανίζεται έτσι ως μία από τις αρχαιότερες συνεχώς τεκμηριωμένες γλώσσες της Ευρώπης, γεγονός που προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη αξία στα ομηρικά έπη ως κορυφαία έκφραση μιας μακραίωνης γλωσσικής και πολιτισμικής συνέχειας.

Αυτό όμως που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν είναι να αναζητούμε με αγωνία αν κάθε πρόσωπο του Ομήρου υπήρξε ακριβώς όπως το περιγράφει ο ποιητής. Σημασία έχει να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η συλλογική μνήμη. Ο μύθος δεν είναι αναγκαστικά ψεύδος. Είναι η ποιητική επεξεργασία της ιστορίας. Και η αρχαιολογία δεν καταργεί τον μύθο· τον φωτίζει, τον ερμηνεύει και συχνά τον επανατοποθετεί μέσα στο πραγματικό ιστορικό του πλαίσιο.

Η μεγαλύτερη κατάκτηση της επιστήμης δεν είναι να επιβεβαιώνει τις βεβαιότητές μας αλλά να μας υποχρεώνει να επανεξετάζουμε τις απόψεις μας. Η γνώση προχωρά όταν ο αρχαιολόγος, ο ιστορικός, ο φιλόλογος και ο αναγνώστης συνομιλούν χωρίς δογματισμούς.

Ίσως αυτό να είναι και το σημαντικότερο μήνυμα της έκθεσης. Ότι ο πολιτισμός δεν χτίζεται πάνω στις βεβαιότητες αλλά στα ερωτήματα. Ότι η ανασκαφή δεν γίνεται μόνο στο χώμα αλλά και στη σκέψη. Και ότι ο Όμηρος εξακολουθεί, τρεις χιλιάδες χρόνια μετά, να συνομιλεί όχι μόνο με τους ποιητές αλλά και με τους αρχαιολόγους, τους ιστορικούς και όλους όσοι εξακολουθούν να αναζητούν την αλήθεια μέσα από τον διάλογο της επιστήμης με την ανθρώπινη φαντασία.

Αστραία

 Πύλος του Νέστορα» 
στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Ένας συναρπαστικός διάλογος με το ένδοξο μυκηναϊκό παρελθόν
Η μεγάλη έκθεση που προσφέρει στον επισκέπτη μια καθηλωτική ευκαιρία: ΠΗΓΗ

Η Εκάτη που αποσιωπάται στον Όμηρο

 

και η Ευρύκλεια που μιλά:

«Φάε όσο πρέπει, όχι υπερβολές∙ δεν είσαι ακρίδα. Μετά το Δείπνο της Εκάτης, μη βρεθείς στα ανίερα  φαγοπότια των Μνηστήρων, που καταβροχθίζουν τα πάντα όλη μέρα τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδος.»  

Εις βάρος του Νησιού και όλης της κοινωνίας

Ποια είναι η Εκάτη;

Αιώνιος, Αγλαός, φωτεινή ,Αποτροπαία, Βρίμω, μανιασμένη και τρομερή∙ Χθόνια, Ενωδία των δρόμων∙ Κλειδούχος και Κουροτρόφος, Φωσφόρος και Λαμπαδηφόρος, Σωτηρία των περασμάτων. 

Η Εκάτη είναι φύση παντοδύναμη, θεά αρχέγονη χθόνια, η   Γαία που αναδύθηκε από το Χάος, Τρίμορφη, όπως οι τρεις ιδιότητες των τεσσάρων στοιχείων: νερό, γη, αέρας, φωτιά που την συνθέτουν.

Η αρχαία σοφία, θεραπεύτρια με τη δύναμη της φύσης και τόσο  τρομακτική όταν αγριεύει. Είναι η θηλυκή αρχή – και το σύμπαν είναι θηλυκό καμπύλο∙ η θηλυκή αρχή είναι ακατάστρεπτη. Γι’ αυτό και ο Ζευς, άναξ του Ολύμπου, τη σέβεται και την τιμά, ως μετουσίωση της φύσης που υπήρξε πριν ακόμη και από τον άνθρωπο. Στο πέρασμα από την πρωτόγονη εποχή στη  νεότερη του Homo sapiens.

Ο Όμηρος όμως δεν την αναφέρει. Τα Έπη του αφορούν το ηρωικό γένος των ανθρώπων – το γένος που έχει ήδη αστικοποιηθεί, που  έχει μάθει  να χειρίζεται χέρια και  να χρησιμοποιεί το νου του. Κι όμως, σε κάθε στίχο των Επών του υπάρχει σεβασμός στη γυναίκα, στη θηλυκή φύση. Τα Έπη  είναι ένας ύμνος για την γυναίκα : η Ελένη και η Πηνελόπη είναι στο κέντρο του  Ομηρικού Κύκλου.

Τι θα ήταν ο Θησέας χωρίς την Αριάδνη; Θα τον είχε καταφάει ο Μινώταυρος.

Τι θα ήταν ο Μενέλαος χωρίς την Ελένη; Ένας ασήμαντος άνδρας με παντόφλες  στο σπίτι και σανδάλια  

Τι θα ήταν ο Οδυσσέας χωρίς την Κίρκη, την Καλυψώ, τη Ναυσικά που τον βοήθησαν ; Χωρίς το φάρο  της Πηνελόπης και τη φροντίδα της Ευρύκλειας; Θα είχε χαθεί στα βαθιά και στα ρηχά νερά του Ποσειδώνα.

Η αρσενική αρχή είναι σκληρή, ευθεία, ανθεκτική, αλλά σπάζει εύκολα – είναι το βέλος.

Η θηλυκή αρχή είναι καμπύλη, λυγίζει, μα δεν σπάζει – είναι το τόξο.

 Η σύντομη επίσκεψη του στη σπηλιά του Κύκλωπα είναι μια  αξιοσημείωτη αναφορά από τη μετάβαση των πρωτόγονων κανιβαλιστικών   τροφοσυλλεκτικών σπηλαίων  σε πιο ορθολογιστικές κοινωνίες

Η Ιθάκη είναι  δήμος, άστυ δεν έχει σπηλιές, έχει καλύβια, κρήνες, δρόμους, σπίτια, έχει ΟΙΚΟ . Το άντρο των Ναϊάδων δεν κατοικείται από ανθρώπους.  Όμως ο  οίκος του Οδυσσέα καταπατείται, σπαταλιέται, φθείρεται και η γη υποφέρει από την ανέμελη ύβρη των μνηστήρων που έχει καταπατηθεί μαζί με τους νόμους της οικονομίας. 

Και αυτή είναι η ύβρις υπερβολή έλλειψη οικονομίας των ενεργειακών αποθεμάτων και της περιουσίας του Οδυσσέα στο παλάτι της Γης. Δεν υπάρχει οικονομία δεν υπάρχει μέριμνα υπάρχει σεβασμός στη διαχείριση των προϊόντων της φύσης και της γης στις ανανεώσιμες και μη πηγές ενέργειας. Υπάρχει μια διαρκής σπατάλη  καταστροφή οικολογική καταστροφή επίδειξη του  νεοπλουτισμού των Μνηστήρων και αυτό είναι μία ύβρις που δεν μπορεί να παραγραφεί.

Υπάρχει  όμως και μία γριά οικονόμος που όλα αυτά τα παρατηρεί είναι η Ευρύκλεια η τροφός του Οδυσσέα και είναι αυτή που  ο Οδυσσέας απόλυτα  θα εμπιστευτεί 

Μόνον μια μορφή στέκει φύλαξ: η γριά Ευρύκλεια, η τροφός, η αληθινή οικονόμος. Αυτή ξέρει και όλα τα παρατηρεί και δεν τα συγχωρεί.

⚜️Οι Έλληνες Στοχαστές και ο Όμηρος

 

Ομηρικοί Σχολιαστές

Είπαν για τον Όμηρο

Οι σημαντικότεροι αρχαίοι Έλληνες που ερμήνευσαν τον Όμηρο

Από τον Ηρόδοτο έως τον Πλούταρχο, κορυφαίοι στοχαστές της αρχαιότητας στάθηκαν μπροστά στη σκιά του Ομήρου άλλοτε με δέος, άλλοτε με κρίση και άλλοτε με αλληγορική ματιά. Ορισμένοι τον είδαν ως "παιδευτή των Ελλήνων", άλλοι ως ποιητή που διαμόρφωσε τη θρησκεία, άλλοι τον ανέλυσαν με φιλοσοφική αυστηρότητα ή γλωσσική λεπτομέρεια.

Η ανάρτηση παρουσιάζει συνοπτικά δέκα σπουδαίους Έλληνες συγγραφείς και φιλόσοφους, από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη ως τον Αρίσταρχο και τον Πορφύριο, που διερμήνευσαν, εξέτασαν και τίμησαν το έργο του Ομήρου με διαφορετικά πνευματικά εργαλεία.

Μια περιήγηση στην πολυφωνία της ερμηνείας, μια ωδή στην αθανασία του Ομηρικού Λόγου.

Οι Έλληνες στοχαστές και ο Όμηρος: Δέκα φωνές μέσα στους αιώνες

🔱 1. Ηρόδοτος (5ος αι. π.Χ.)

• Τον αποκαλεί "ποιητή των θεών" και πίστευε πως ο Όμηρος διαμόρφωσε την ελληνική θρησκεία.

• Είπε το θρυλικό: «Ὅμηρος καὶ Ἡσίοδος ἔδωκαν τοῖς Ἕλλησι τοὺς θεοὺς».

• Θεωρούσε πως ο Όμηρος δεν ήταν ιστορικός, αλλά είχε ιστορικές ρίζες.

📘 2. Πλάτων (427–347 π.Χ.)

• Τον θαύμαζε αλλά και τον κριτικάριζε έντονα.

• Στην Πολιτεία, εξορίζει τους ποιητές (συμπεριλαμβανομένου του Ομήρου!) γιατί "παραπλανούν τους νέους".

• Τον αποκαλεί «παιδευτή της Ελλάδας», αλλά ανησυχεί για την ηθική των ηρώων του.

🕊 3. Αριστοτέλης (384–322 π.Χ.)

• Υποκλίνεται στην ποιητική δεινότητα του Ομήρου.

• Στην Ποιητική τον θεωρεί πρότυπο του επικού ποιητή: ξέρει τι να πει και τι να αφήσει.

• Μιλά για την ενότητα και οικονομία της Ιλιάδας σε αντίθεση με άλλους επικούς.

🌀 4. Αρίσταρχος ο Σαμόθραξ (216–144 π.Χ.)

• Ο απόλυτος κριτικός και σχολιαστής του Ομήρου.

• Διηύθυνε τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.

• Έγραψε σχόλια, επισημάνσεις και ερμηνείες (τα περίφημα Ὁμηρικὰ ὑπομνήματα).

• Εισήγαγε το κριτικό σημάδι «Ὀβελός» (–) για στίχους που θεωρούσε νόθους.

🧠 5. Ζηνόδοτος ο Εφέσιος (3ος αι. π.Χ.)

• Πρώτος εκδότης του Ομήρου στην Αλεξανδρινή Βιβλιοθήκη.

• Καθόρισε την κανονική εκδοχή της Ιλιάδας και της Οδύσσειας.

• Προηγήθηκε του Αρίσταρχου αλλά με λιγότερη σχολαστικότητα.

📚 6. Διονύσιος Αλικαρνασσέας (1ος αι. π.Χ.)

• Ανέλυσε τον ομηρικό λόγο ρητορικά και στυλιστικά.

• Τον θεωρεί πρότυπο λογοτεχνικού ύφους και παραδειγματικής ελληνικής γλώσσας.

📜 7. Λογγίνος (πιθανόν 1ος ή 3ος αι. μ.Χ.)

• Στο έργο Περὶ ὕψους αναφέρεται στον Όμηρο ως θεϊκό παράδειγμα "ύψους" (sublimity).

• Βλέπει στον Όμηρο μέγεθος, δύναμη και θεϊκή έμπνευση.

🧾 8. Στράβων (64 π.Χ. – 24 μ.Χ.)

• Γεωγράφος που χρησιμοποίησε ομηρικές περιγραφές για τοποθεσίες.

• Πίστευε ότι η γεωγραφία του Ομήρου έχει βάση στην πραγματικότητα (αν και με ποιητική άδεια).

🕯 9. Πορφύριος (3ος αι. μ.Χ.)

• Νεοπλατωνικός που αλληγόρησε τον Όμηρο.

• Στον Οδυσσέα βλέπει τον φιλόσοφο που ταξιδεύει προς την αλήθεια, μέσα από πάθη και πλάνες.

🕊 10. Πλούταρχος (45–120 μ.Χ.)

• Αναφέρεται συχνά στον Όμηρο στα Ηθικά και στις Παράλληλες Βίους.

• Τον συνδέει με φιλοσοφικά διδάγματα και ψυχολογικές παρατηρήσεις.

Λέξεις-κλειδιά (keywords):

Όμηρος, αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, Ηρόδοτος και Όμηρος, Πλάτων, Πολιτεία και  Όμηρος, Αριστοτέλης Ποιητική, Ομηρικά Έπη, Ιλιάδα, Οδύσσεια, αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, Ζηνόδοτος, Αρίσταρχος, Διονύσιος Αλικαρνασσέας, Πλούταρχος και Όμηρος, 

Ο Όμηρος δεν ήταν απλώς ποιητής, αλλά πηγή έμπνευσης, φιλοσοφίας και πνευματικής διαμόρφωσης για γενιές στοχαστών. Από τον Ηρόδοτο ως τον Πλούταρχο, διαβάζουμε πώς δέκα κορυφαίοι αρχαίοι Έλληνες είδαν, αγάπησαν ή κριτικάρισαν τον Αοιδό των Ελλήνων.

Αστραία

Ιστιαία, πολυστάφυλος η χώρα των ιστίων

 

Β΄ Ιλιάδας, στίχοι 536-545,

 Οἳ δ᾽ Εὔβοιαν ἔχον μένεα πνείοντες Ἄβαντες

Χαλκίδα τ᾽ Εἰρέτριάν τε πολυστάφυλόν θ᾽ Ἱστίαιαν

Κήρινθόν τ᾽ ἔφαλον Δίου τ᾽ αἰπὺ πτολίεθρον,

οἵ τε Κάρυστον ἔχον ἠδ᾽ οἳ Στύρα ναιετάασκον,

τῶν αὖθ᾽ ἡγεμόνευ᾽ Ἐλεφήνωρ ὄζος Ἄρηος

Χαλκωδοντιάδης μεγαθύμων ἀρχὸς Ἀβάντων.

Τῷ δ᾽ ἅμ᾽ Ἄβαντες ἕποντο θοοὶ ὄπιθεν κομόωντες

αἰχμηταὶ μεμαῶτες ὀρεκτῇσιν μελίῃσι

θώρηκας ῥήξειν δηΐων ἀμφὶ στήθεσσι·

τῷ δ᾽ ἅμα τεσσαράκοντα μέλαιναι νῆες ἕποντο.

«Τους φοβερούς Άβαντες που κατέχουν την Εύβοια με τις πόλεις της, Χαλκίδα, Ερέτρια και Ιστιαία πλούσια σε αμπέλια, την Κέρινθο στη θάλασσα και την οχυρωμένη Κώμη του Δίου. Μαζί τους ήρθαν επίσης οι άνδρες από την Κάρυστο και τη Στύα. Ο Ελεφήνορας από τη γενιά του Άρη ήταν ο αρχηγός τους. Ήταν ο γιος του Χαλκώδωνα, που βασίλευε πάνω σε όλους τους Άβαντες. Μαζί του ήρθαν ναυτικό και πεζικό με μακριά μαλλιά, γενναίοι πολεμιστές που θα κάρφωναν ευχαρίστως οποιουσδήποτε εχθρούς με τα μακριά και αστραφτερά τους δόρατα. Από αυτούς ήρθαν 40  μαύρα πλοία.

Προέλευση ονόματος

Σύμφωνα με τη μυθολογία η Ιστιαία οφείλει το όνομά της στη νύμφη Ιστιαία, την κόρη του Υριέα (γιου του Ποσειδώνα και της Αλκυόνης) και αδελφή του Ωρεού. Επίσης, το όνομα πιθανολογείται ότι προέρχεται από τις λέξεις ιστίον ή ιστός λόγω της μεγάλης παραγωγής καταρτιών για την κατασκευή πλοίων από τα δέντρα του όρους Τελεθρίου

Η ιστορία της Ιστιαίας αρχίζει πολύ πριν από την εποχή του Ομήρου. Ευρήματα του 2000 π.Χ., στην περιοχή μεταξύ Ιστιαίας και Ωρεών, μαρτυρούν την ύπαρξη μεσοελλαδικών οικισμών.

Στον Τρωικό πόλεμο, κατά τον Όμηρο, η Ιστιαία ανήκε στη χώρα του Χαλκοδωντιάδη Ελεφήνορα, του Βασιλέως των Αβάντων και έλαβε μέρος μαζί με τις σπουδαιότερες ευβοϊκές πόλεις, όπως ήταν η Χαλκίδα, η Ερέτρια, η Κήρινθος κ.α.

Η αρχαία πόλη της Ιστιαίας που αναφέρεται από τον Όμηρο ως «πολυστάφυλος» («πολυστάφυλόν θ᾽ Ἱστίαιαν», Ιλιάδα ραψ. Β', στ. 537) από τους πολλούς αμπελώνες της, δεν βρισκόταν στο σημείο που είναι χτισμένη η σύγχρονη, αλλά δύο περίπου χιλιόμετρα δυτικά, προς το μέρος των Ωρεών και του Ταξιάρχη, στις πλαγιές του όρους Τηλέθριου, παρά τον ποταμό Κάλλαντα (Ξεριά), στη θέση καλούμενη Δρυμός επί βραχώδους λόφου

Οι Άβαντες ήταν αρχαίο πρωτοελληνικό φύλο, σύμφωνα και με νεότερους ερευνητές όπως ο Γερμανός Βάλκαϊνερ, ο Γάλλος Ντεζαρτέν κ.ά., που μελετούν την προϊστορική εθνολογική ενότητα πολλών και διαφόρων φύλων του τότε ελληνικού κόσμου.

Το φυλετικό αυτό όνομα «Άβαντες» έφεραν οι αρχαιότατοι κάτοικοι της Εύβοιας, καταγόμενοι από τη Φωκίδα της Στερεάς Ελλάδας απ΄ όπου ήλθαν με τον βασιλιά τους Άβαντα, εξού και η ονομασία τους, που αφού διασκορπίστηκαν στη Πελοπόννησο και στη συνέχεια στη Φωκίδα, ίδρυσαν εκεί την πόλη Άβαι και στη συνέχεια μετοίκησαν στην Εύβοια όπου και εγκαταστάθηκαν οριστικά. Από τότε η Εύβοια ήταν γνωστή ως «Αβαντιάς» ή «Αβαντίς», («Αβαντίδα»). Σύμφωνα με τους μύθους, πρόγονη των Αβάντων ήταν η νύμφη Άβα, η οποία αφού ενώθηκε με τον Ποσειδώνα, γέννησε τον Εργίσκο, ήρωα της Θράκης, ιδρυτή της πόλης Εργίσκης, της σημερινής Τσατάλζας.

Ήταν γνωστοί στον αρχαίο κόσμο επειδή ξύριζαν το μπροστινό μέρος του κεφαλιού και άφηναν αλογοουρά στο πίσω μέρος, προκειμένου να μην μπορούν να τους πιάσουν από τα μαλλιά οι αντίπαλοί τους, ενώ η πολεμική τους ικανότητα ήταν ευρύτατα αναγνωρισμένη.

Ο Νόννος (5ος μ.Χ.αι.) παρουσιάζει τους Άβαντες ως ιερατικό γένος, προπάτορες των Κουρήτων,που μετείχαν στις διονυσιακές εκστρατείες. Περίπου την 2η χιλιετία π.Χ. επεκτάθηκαν στην Αττική, την Ιωνία και σε μερικά νησιά του Αιγαίου. Τα ίχνη τους χάνονται την περίοδο μετά τον τρωικό πόλεμο, μερικοί επιστήμονες όμως υποστηρίζουν ότι μετοίκησαν εκείνη την εποχή στη Θεσπρωτία και πήγαν στους Θεσπρωτούς. 

Ο Παυσανίας αναφέρει στο Ελλάδος περιήγησις ότι οι Άβαντες συμμετείχαν στην αποίκηση του Θρονίου στην Θεσπρωτία......."δεμένοι στα κατάρτια του πλοίου τους"

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Ποιος είναι ο Θεοκλύμενος

Τηλέμαχος και Θεοκλύμενος στο παλάτι της Ιθάκης

Ποιος είναι ο Θεοκλύμενος, κληθείς από τον θεό, το πιο μυστηριώδες πρόσωπο στην Οδύσσεια που συνοδεύει τον Τηλέμαχο στην επιστροφή του στην Ιθάκη με το πλοίο του Νοήμονος του γιου του Φρονίου;

Εισέρχεται από την Πύλη του Ιονίου και   είναι μάντης,   έχει εσωτερική  όραση και  "βλέπει".  "Βλέπει"  με τα μάτια της ψυχής  καθαρά την ενέργεια των πραγμάτων και των προσώπων γύρω του χωρίς τη μετάφραση των προγραμμάτων της κοινωνικής διαμόρφωσης. Βλέπει σαν τον Απόλλωνα κάτω από τον αστερισμό του.

 Όλο το τελευταίο μέρος της Οδύσσειας εκτυλίσσεται κάτω από τον αστερισμό του Απόλλωνα.

Όταν ο Τηλέμαχος δέχεται στις ακτές της Πύλου τον Θεοκλύμενο ο Όμηρος αφηγείται δια μακρών την γενεαλογία του. Για κανένα άλλο ήρωα δεν μας φανερώνει τόσες πολλές λεπτομέρειες και το κάνει κατά τρόπο σκοτεινό σχεδόν ακατανόητο παραλείποντας λεπτομέρειες και αφήνοντας στην σκιά κομβικά επεισόδια. Το γεγονός δεν είναι τυχαίο ούτε ακατανόητο. Ο Θεοκλύμενος έχει μια γενεαλογία τόσο μεγαλόπρεπη γιατί είναι ο μεγαλύτερος προφήτης της Οδύσσειας. Ενώ ο Πρωτέας και ο Τειρεσίας ασκούν την τέχνη μέσα από την έμπνευση των θεών, ο Θεοκλύμενος βλέπει.

Είναι ο μόνος προφήτης που βλέπει στην Οδύσσεια και έχει το απολλώνιο χάρισμα.

Όταν φθάνουν στο παλάτι αποθέτουν οι Μνηστήρες τους χιτώνες τους στα θρονιά σφάζουν τραγιά και κατσίκες γουρούνια μια αγελάδα και μοιράζουν τα εντόσθια.

Ο Μελάνθιος βάζει κρασί ο Φιλοίτιος μοιράζει το ψωμί ο Κτήσιππος πετάει ένα βοδινό πόδι πάνω στον Οδυσσέα με χλευασμό και ο Τηλέμαχος μιλάει με αποφασιστικότητα. Αμέσως μετά η Αθηνά κυριεύει τους Μνηστήρες και αρχίζουν να γελούν ασυγκράτητα τα κορμιά τους αλλοιώνονται, το κρέας που τρώνε στάζει αίμα

Οι σιαγόνες παραμορφώνονται. Ποτέ στην ελληνική ποίηση ένας θεός δεν γίνεται η αιτία για αυτή την παραμόρφωση των ανθρώπινων χαρακτηριστικών

και ο Όμηρος το ζωγραφίζει με μια έντονη σκοτεινότητα.

Ποιος αντιλαμβάνεται αυτό που έχει συμβεί;

Οπωσδήποτε η Αθηνά, ο Θεοκλύμενος που ποτέ δεν λέει το όνομα του, αλλά και η Πηνελόπη ο Οδυσσέας και ο Τηλέμαχος που παρευρίσκονται στην σκηνή.

Οι μνηστήρες ; Ακόμη δεν το κατάλαβαν έστω για μια στιγμή πως μεταμορφώθηκαν

Κι η τρέλα τους είναι προσωρινή.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.

Ο Θεοκλύμενος δεν προφητεύει βλέπει και αρχίζει να μιλάει. Βλέπει με λεπτομέρειες που συσσωρεύονται με υπέροχο τρόπο αταξινόμητες. Ο Ήλιος χάνεται από τον ουρανό η άχλη τυλίγει τα πάντα το αίθριο και η αυλή γεμίζουν φάσματα που κατευθύνονται στον Άδη ο τοίχος και τα δοκάρια σκεπάζονται με αίμα ενώ, οι μνηστήρες απομένουν καθηλωμένοι στην προηγούμενη εικόνα με τα πρόσωπα τυλιγμένα στην σκοτεινιά.

Η σκηνή προκαλεί έντονη εντύπωση και ο Όμηρος δεν μας λέει αν το όραμα το βλέπει μέσα στο μυαλό του ο μάντης ή αν είναι ένα εξωτερικό όραμα που γεμίζει το παλάτι.

Το βλέπουν οι υπόλοιποι; Ο Οδυσσέας με τον Τηλέμαχο το βλέπουν;

Βλέπουν την αποκάλυψη των εχθρών τους;

Το όραμα προοικονομεί τον θάνατο των μνηστήρων και αποκαλύπτει ότι το έγκλημα τους έχει παραβιάσει την τάξη του κόσμου.

Αν μετά από λίγο το τόξο του Οδυσσέα δεν τους σκότωνε μέσα στην αίθουσα ο ήλιος θα εγκατέλειπε τον κόσμο, η νύχτα θα τύλιγε τα αντικείμενα οι τοίχοι και τα δοκάρια θα έσταζαν αίμα τα φάσματα θα κατέβαιναν προς το Έρεβος.

 ἠέλιος δὲ οὐρανοῦ ἐξαπόλωλε, κακὴ δ᾽ ἐπιδέδρομεν ἀχλύς." Όταν ο Ήλιος στον ουρανό απωλέσθη  και  εξαπλώθηκε  επιδρομή ομίχλης

Την Εποχή της Ολικής 'Έκλειψης  Ηλίου....υ Οδυσσείας 353

Η πτώση και η μετάπτωση των αστεριών

 

ΕΙΚΟΝΑ  Μετάπτωση των ισημεριών. Η μετάπτωση εμφανίζεται ως μια σταδιακή μετατόπιση στη φαινομενική θέση των αστεριών που ανατέλλει και δύουν στον ορίζοντα, καθώς και ως μετατόπιση στη θέση του ουράνιου πόλου. Αυτό το φαινόμενο προκύπτει επειδή ο άξονας περιστροφής της γης περιστρέφεται (προχωρά) γύρω από έναν νοητό άξονα που ονομάζεται «πόλος της εκλειπτικής», η διεύθυνση κάθετη στο εκλειπτικό επίπεδο (ή στο επίπεδο της τροχιάς της Γης) στο οποίο βρίσκεται η ζώνη των ζωδιακών αστερισμών.

Αστρονομία και Ιλιάδα

Η Leigh υποστηρίζει ότι τα 45 συντάγματα που περιγράφονται στον περίφημο «Κατάλογο των Πλοίων» της Ιλιάδας στο Βιβλίο II, αντιπροσωπεύουν 45 αστερισμούς. Μέρος των αποδεικτικών στοιχείων προέρχεται από ένα ποίημα, "Phaenomena", που γράφτηκε από τον Aratus το 270 π.Χ., προς τιμή του μαθηματικού του 4ου αιώνα π.Χ. , Εύδοξου, συνεργάτη του Πλάτωνα. Το ποίημα προσδιορίζει 45 αστερισμούς, αλλά τους τοποθετεί σε θέση κατάλληλη για τους ουρανούς του 3000-1800 π.Χ. Όχι μόνο ο αριθμός των αστερισμών στο Aratus ταιριάζει με τον αριθμό των συνταγμάτων στην Ιλιάδα, αλλά το ποίημα του Aratus είναι μια περαιτέρω απόδειξη της εμβέλειας της ποίησης στον νυχτερινοί ουρανοί του παρελθόντος.

Από τη σύγκριση των συνταγμάτων και των αστερισμών προκύπτει ότι μεμονωμένα αστέρια αντιπροσωπεύουν μεμονωμένους πολεμιστές, με το λαμπρότερο αστέρι σε κάθε αστερισμό να αντιπροσωπεύει έναν από τους κύριους χαρακτήρες: Αχιλλέας ως Σείριος στο Μείζονα Κυνός. Ο Οδυσσέας ως Αρκτούρος στις Μπότες. Ο κοκκινομάλλης Μενέλαος ως ο κόκκινος γίγαντας Αντάρης στον Σκορπιό. Ο Αγαμέμνονας (των Μυκηνών που καλύπτονται από το λιοντάρι) ως Regulus στον Λέοντα. και ούτω καθεξής. Μέρος του δράματος στην Ιλιάδα ακολουθεί τη νυχτερινή κίνηση αυτών των αστερισμών στον νυχτερινό ουρανό.

Αλλά η πραγματική ανακάλυψη είναι ο εντοπισμός στην Ιλιάδα των αλλαγών στον νυχτερινό ουρανό που προκαλούνται από τη μετάπτωση του άξονα της γης -- ένας κύκλος περίπου 26,000 χρόνια, γνωστή ως "Πρόπτωση των Ισημεριών" .

Οι κύριες αλλαγές που προκαλούνται από τη μετάπτωση είναι: Πρώτον, η μετατόπιση στους ελικοειδή αστερισμούς (οι αστερισμοί που ανατέλλουν με τον ήλιο στην ισημερία ή το ηλιοστάσιο). Δεύτερον, η εμφάνιση και η εξαφάνιση μιας συγκεκριμένης ζώνης αστεριών, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος. και, τρίτον, η αλλαγή στο Βόρειο Αστέρι, καθώς ο άξονας της γης χαράσσει έναν κύκλο, παρόμοιο με τον κύκλο που χαράσσεται από τον άξονα μιας ταλαντευόμενης κορυφής.

Σύμφωνα με την Leigh, ο Όμηρος απεικονίζει τη μετάβαση σε ελικοειδή αστερισμούς, με το θάνατο ή τη νίκη του κύριου πολεμιστή στον ζωδιακό αστερισμό. Έτσι, για παράδειγμα, ο Μενέλαος του Σκορπιού δέχεται επίθεση από τον Πάνταρο του Τοξότη. Ο Μενέλαος ζει και ο Πάνδαρος πεθαίνει, αντικατοπτρίζοντας την αλλαγή από τον Τοξότη στον Σκορπιό, στον ελικοειδή αστερισμό της φθινοπωρινής ισημερίας -- μια μετατόπιση που έγινε γύρω στο 4400 π.Χ. βγ ) Η μετατόπιση στον εαρινό ελικοειδή αστερισμό καταγράφεται με τον ίδιο τρόπο, όπως και οι μετατοπίσεις που έλαβαν χώρα κατά την επόμενη αλλαγή των ελικιακών αστερισμών γύρω στο 2200 π.Χ.

(Στους αρχαίους πολιτισμούς, ήταν σύνηθες η προκαλούμενη από μετάπτωση εξαφάνιση ενός αστερισμού στην ισημερία ή το ηλιοστάσιο να απεικονίζεται μεταφορικά με τον θάνατο μιας συσχετιζόμενης μυθολογικής φιγούρας· π.χ., ο θάνατος του Όσιρι στην αιγυπτιακή θρησκεία, ήταν αρχικά περιγραφή του η εξαφάνιση του Ωρίωνα ως ελικοειδούς αστερισμού, γύρω στο 6700 π.Χ.

Μέσα από τέτοιες ελικοειδείς αλλαγές, ο Όμηρος μας πήγε πίσω στο 4400 π.Χ. Αλλά είναι η επιστροφή του Αχιλλέα, καθώς το αστέρι Σείριος, στο πεδίο της μάχης, που μετακινεί το αστρονομικό ημερολόγιο πίσω στο 8700 π.Χ. Ο Σείριος, το λαμπρότερο αστέρι στο βόρειο ημισφαίριο, εξαφανίστηκε. από τους ουρανούς πάνω από την Ελλάδα γύρω στο 15.000 π.Χ. , λόγω μετάπτωσης. Η εμφάνισή του (ή η επανεμφάνισή του, αν πράγματι μια τέτοια γνώση είχε παραδοθεί από έναν παλαιότερο πολιτισμό της Εποχής των Παγετώνων) θα ήταν δραματική. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν πειστικά ότι η έμφαση που δίνεται στην επιστροφή του Αχιλλέα στο πεδίο της μάχης, στο οποίο ο Όμηρος αφιερώνει πολλά βιβλία, αντιπροσωπεύει αυτό το μοναδικό γεγονός.

Μια από τις πιο περίτεχνες περιγραφές σε αυτή την ενότητα του έπους, είναι αυτή του θεού του σιδηρουργού Ήφαιστου που δημιουργεί μια νέα ασπίδα για τον Αχιλλέα. Εδώ είναι που ο Όμηρος μας παρουσιάζει μια ευθεία αστρονομική εικόνα: «Έφτιαξε τη Γη, τους ουρανούς και τη θάλασσα, τη Σελήνη επίσης στην πλήρη και τον ακούραστο Ήλιο, με όλα τα σημάδια που δοξάζουν το πρόσωπο του Ουρανού--το Οι Πλειάδες, οι Υάδες, ο τεράστιος Ωρίωνας και η Αρκούδα, που ο άνθρωπος αποκαλεί επίσης Wain και που γυρίζει για πάντα σε ένα μέρος, κοιτάζοντας τον Ωρίωνα και μόνος δεν βυθίζεται ποτέ στο ρέμα του Ωκεανού». Αυτοί οι συγκεκριμένοι αστερισμοί σηματοδοτούν την περιοχή του νυχτερινού ουρανού στην οποία επανεμφανίστηκαν ο Σείριος και ο αστερισμός του, Μεγάλος Κυνός.

Η Μυστική Ιλιάδα του Ομήρου είναι πλούσια στην επεξεργασία των υποθέσεων της, όπως η συζήτησή της για τους θεούς και τις θεές ως πλανήτες, ικανές να περιπλανηθούν σε όλη την εκλειπτική ζώνη των ουρανών και, έτσι, να επηρεάσουν τη μοίρα των θνητών, που είναι τα σταθερά αστέρια , και ως εκ τούτου σταθεροποιούνται στις ενέργειές τους. Το βιβλίο παρέχει δεκάδες παραδείγματα για να ενισχύσει κάθε επιχείρημά του, τα οποία είναι εκτενή. Η Florence και ο Kenneth Wood πέρασαν χρόνια, μετά τον θάνατο της Edna Leigh το 1991, δουλεύοντας πάνω στην υπόθεσή της και προσαρμόζοντας εκατοντάδες παραδείγματα στην αρχιτεκτονική που είχε δημιουργήσει η Leigh.

Στην εισαγωγή του βιβλίου, ο Kenneth Wood περιγράφει την ψυχρή υποδοχή που έτυχε ο ίδιος και η σύζυγός του, όταν παρουσίασαν την ανάλυσή τους στον ακαδημαϊκό κόσμο. Ευτυχώς, ήρθαν σε επαφή με σοβαρούς μελετητές, όπως οι Giorgio de Santillana και Hertha von Deschend, συγγραφείς του Άμλετ του 1983, οι οποίοι ερευνούν οι ίδιοι πώς η γνώση της μετάπτωσης διαμόρφωσε τους αρχαίους πολιτισμούς. Οι μελέτες τους έχουν ήδη ωθήσει το ημερολόγιο του πολιτισμού πολύ πιο πίσω από όσο θα ήθελε η ολιγαρχία.

Η δουλειά αυτού του είδους είναι πολύ διαφορετική από τη σχολή των κουκ της Νέας Εποχής, οι οποίοι έχουν πολλά δημοφιλή βιβλία σε κυκλοφορία, τα οποία παρουσιάζουν τα στοιχεία της γνώσης των αρχαίων κοινωνιών για την μετάπτωση και την αστρονομία, ως μαγικά, μυστηριώδη ή ακόμα και προερχόμενα από εξωγήινους από απώτερο διάστημα. (Κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει σχολή της ιστορίας "Edgar Cayce", από τον πράκτορα που ισχυρίστηκε ότι η γνώση του για την ακραία αρχαιότητα της Αιγύπτου προήλθε από την ικανότητά του να "διοχετεύει" τη γνώση απευθείας από τους αρχαίους Αιγύπτιους.) 

Αντίθετα, προστίθεται η Μυστική Ιλιάδα του Ομήρου ο αυξανόμενος κατάλογος σοβαρών συνεισφορών σε πολλούς κλάδους που συσσωρεύονται κάθε χρόνο, οι οποίες καταδεικνύουν ότι η ανθρωπότητα έχει προχωρήσει, μέσω των δυνάμεων της γνώσης και της ανακάλυψης, κατά τη διάρκεια δεκάδων χιλιετιών - αντί να σκοντάφτει από τον έναν λατρευτικό πολιτισμό στον άλλο τα τελευταία 2.500 χρόνια .

Η Αρχαιολογία και η Αλήθεια της Προϊστορίας του Ανθρώπου της Σούζαν Κοκίντα ΠΗΓΗ

45 Πλοία ΝΗΕΣ, αστρόπλοια  στον ουρανό....

Από τα Κυκλώπεια Νεφελίμ στον γίγαντα ποιμένα Ωρίωνα

  

Ωρυόμενο τροφοσυλλέκτη κυνηγό ....στην σκιά των μεγάλων δεινοσαύρων 

και της έκλειψης του Μπετελγκέζ

Ο Ωρίωνας είναι ένα εξέχον σύνολο αστεριών ορατό κατά τη διάρκεια του χειμώνα στο βόρειο ουράνιο ημισφαίριο . Είναι ένας από τους 88 σύγχρονους αστερισμούς . Ήταν μεταξύ των 48 αστερισμών που καταγράφηκαν από τον αστρονόμο του 2ου αιώνα Πτολεμαίος . 

Η Φλόρενς Κένεθ Γουντ θεωρεί πως αντιπροσωπεύει τον Έκτορα στο βιβλίο της :Μυστική Ιλιάδα του Ομήρου σελ.132. Εκδόσεις Λιβάνη, Νέα Σύνορα, 2000

Ο αρχαιολόγος Τζορτζ Έρνεστ Ράιτ πιστεύει ότι η πίστη στους Νεφελίμ, ιδιαίτερα ως γίγαντες, προήλθε από τη σκέψη των Εβραίων για τις  μεγαλιθικές κατασκευές και τους κυκλώπειους τοίχους των Χανανιτικών πόλεων με πάχος 18 πόδια. Ο Ράιτ σημειώνει επίσης ότι οι αρχαίοι φυλετικοί άνθρωποι ήταν σχετικά κοντοί τόσο πριν όσο και μετά το 3000 π.Χ., χωρίς σημαντικά ευρήματα αβορίγινων ασυνήθιστου μεγέθους.   Ο JC Greenfield πιστεύει ομοίως ότι η παράδοση των Νεφελίμ βασίζεται στις «αρνητικές πτυχές της παράδοσης Apkallu » στη μυθολογία των Σουμερίων . 

Οι Ανακίτες , που συνδέονται με τους Νεφελίμ,  αναφέρονται στα κείμενα της Αιγυπτιακής Εκδήλωσης του Μεσαίου Βασιλείου  (2055–1650 π.Χ.) ως ένας από τους πολιτικούς εχθρούς της Αιγύπτου στη Χαναάν

Στην 1η Ενώχ , ήταν «μεγάλοι γίγαντες, των οποίων το ύψος ήταν τριακόσιοι πήχεις».  ...140 μέτρα!!!! ύψος.

Ο σχολιασμός της Νέας Αμερικανικής Βίβλου κάνει έναν παραλληλισμό με την Επιστολή του Ιούδα και τις δηλώσεις που εκτίθενται στη Γένεση, υποδηλώνοντας ότι η Επιστολή αναφέρεται σιωπηρά στην πατρότητα των Νεφελίμ ως ουράνια όντα που ήρθαν στη γη και είχαν σεξουαλική επαφή με γυναίκες.  Οι υποσημειώσεις της Βίβλου της Ιερουσαλήμ υποδηλώνουν ότι ο βιβλικός συγγραφέας σκόπευε οι Νεφελίμ να είναι ένα «ανέκδοτο μιας υπεράνθρωπης φυλής». 

Ορισμένοι χριστιανοί σχολιαστές έχουν υποστηρίξει την άποψη αυτή, επικαλούμενοι τη δήλωση του Ιησού ότι οι άγγελοι δεν παντρεύονται.  Άλλοι διαφωνούν αφού ο Ιησούς συνέκρινε επίσης τους αγγέλους με τους ανθρώπους, υπονοώντας έτσι την ικανότητα του πρώτου να κάνει σεξ.  Οι άγγελοι επίσης ποτέ δεν περιγράφονται ρητά ως ανίκανοι για γάμο. Η απουσία γάμου μεταξύ αγγέλων μπορεί έτσι να συγκριθεί με την εκούσια αγαμία

Στον αραμαϊκό πολιτισμό, ο όρος νεφελίμ αναφέρεται στους απογόνους του Ωρίωνα.

Οι κατάλογοι αστεριών της Βαβυλωνίας της Ύστερης Εποχής του Χαλκού ονομάζουν τον Ωρίωνα  «Ο Ουράνιος Ποιμένας» ή «Αληθινός Ποιμένας του Ανού» – ο Ανού είναι ο κύριος θεός των ουράνιων βασιλείων.  Ο Βαβυλωνιακός αστερισμός είναι ιερός για τους Papshukal και Ninshubur , και οι δύο δευτερεύοντες θεοί εκπληρώνουν το ρόλο του «αγγελιοφόρου προς τους θεούς». Το Papshukal συνδέεται στενά με τη φιγούρα ενός πουλιού που περπατά σε οριακές πέτρες της Βαβυλωνίας και στον αστρικό χάρτη η μορφή του Πετεινού βρίσκεται κάτω και πίσω από τη φιγούρα του Αληθινού Ποιμένα - και οι δύο αστερισμοί αντιπροσωπεύουν τον κήρυκα των θεών, στο πουλί του και ανθρώπινες μορφές αντίστοιχα. 

Στην αρχαία Αίγυπτο , τα αστέρια του Ωρίωνα θεωρούνταν θεός , που ονομαζόταν Σαχ . ( Σάχης, Σιχ ) Επειδή ο Ωρίωνας ανατέλλει πριν από τον Σείριο , το αστέρι του οποίου η ελικοειδής ανατολή ήταν η βάση για το Ηλιακό Αιγυπτιακό ημερολόγιο , ο Σαχ συνδέθηκε στενά με τη Σοπντέτ , τη θεά που προσωποποιούσε τον Σείριο. Ο θεός Sopdu λέγεται ότι είναι ο γιος του Sah και του Sopdet. Ο Σαχ συγκρίνεται με τον Όσιρις , ενώ η Σοπντέτ με τη μυθολογική σύζυγο του Όσιρι, την Ίσιδα . Στα Κείμενα των Πυραμίδων , από τον 24ο και τον 23ο αιώνα π.Χ., ο Σαχ είναι ένας από τους πολλούς θεούς των οποίων τη μορφή ο νεκρός φαραώ λέγεται ότι παίρνει στη μετά θάνατον ζωή. (νεκραναστάσεις.... βρυκολάκων φαραώ, θα ακολουθήσουν και οι χριστιανικές μετά )

Οι Αρμένιοι ταύτισαν τον θρυλικό πατριάρχη και ιδρυτή τους Χάικ με τον Ωρίωνα. Hayk 

Στην ελληνική μυθολογία , ο Ωρίωνας ήταν  παιδί του Ποσειδώνα, (αλίμονο...)ένας γιγάντιος, υπερφυσικά δυνατός κυνηγός,  που γεννήθηκε από την Ευρυάλη, μια Γοργόνα , και τον Ποσειδώνα, θεό της θάλασσας. 

Ένας μύθος αφηγείται την οργή της Γαίας για τον Ωρίωνα, ο οποίος τόλμησε να πει ότι θα σκότωνε κάθε ζώο στη Γη. Η θυμωμένη θεά προσπάθησε να στείλει τον Ωρίωνα με έναν σκορπιό . Αυτό δίνεται ως ο λόγος που οι αστερισμοί του Σκορπιού και του Ωρίωνα δεν βρίσκονται ποτέ στον ουρανό ταυτόχρονα. Ωστόσο, ο Οφιούχος , ο Φιδιοφόρος, αναβίωσε τον Ωρίωνα με ένα αντίδοτο . Αυτός λέγεται ότι είναι ο λόγος που ο αστερισμός του Οφιούχου βρίσκεται στο μέσον της διαδρομής μεταξύ του Σκορπιού και του Κυνηγού στον ουρανό. 

Ο αστερισμός αναφέρεται στις Ωδές του Οράτιου (Ωδή 3.27.18), στην Οδύσσεια του Ομήρου (Βιβλίο 5, σειρά 283) και στην Ιλιάδα και στην Αινειάδα του Βιργίλιου (Βιβλίο 1, σειρά 535)

Οι υποτιθέμενες ανακαλύψεις λειψάνων Νεφελίμ ήταν μια κοινή πηγή απάτης και εσφαλμένης αναγνώρισης. (από τον τρόμο της ανάμνησης των δεινοσαύρων , του  "θεού "  Δράκου της Λεμουρίας

Το 1577, μια σειρά από μεγάλα οστά που ανακαλύφθηκαν κοντά στη Λουκέρνη ερμηνεύτηκαν ως τα οστά ενός γίγαντα περίπου 5,8 μέτρα (19 πόδια).  Το 1786, ο Johann Friedrich Blumenbach ανακάλυψε ότι αυτά τα λείψανα ανήκαν σε ένα μαμούθ .  Ο Cotton Mather πίστευε ότι τα απολιθωμένα οστά ποδιών και τα δόντια που ανακαλύφθηκαν κοντά στο Albany της Νέας Υόρκης το 1705, ήταν τα λείψανα των νεφελίμ που χάθηκαν σε μια μεγάλη πλημμύρα . Οι παλαιοντολόγοι τα έχουν αναγνωρίσει ως υπολείμματα μαστοδόνων.

ΠΗΓΕΣ: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ 

Το Αστέρι του Αετού, ο Τηλέμαχος

 

Ο  ταχύτατος γιος του Αετού Οδυσσέα , 2 μοίρες στον Υδροχόο.  

2023-2024 θα βρίσκεται ο Πλούτωνας εκεί με την είσοδο του στον Υδροχόο, εγκαινιάζοντας την καινούργια εποχή. Η Ελλάς Υδροχόος θα πρωτοστατεί.  Οι ΤΗΛΕΜΑΧΟΙ της Ελλάδος, όσοι είναι ΝΕΟΙ στην καρδιά   λεοντόκαρδοι  και μετρούσαν τα αστέρια όταν ήταν παιδιά, να προετοιμάζονται για μεγάλες ταχύτατες εξελίξεις στα γεωπολιτικά και να  ασκούνται στο πνευματικό ένοπλο ομηρικό  ΔΟΡΥ καθημερινά με την Αθηνά συντροφιά

Ο Αλτάιρ (Altair) είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα α του αστερισμού Αετός .Ο αστερισμός αυτός ήταν γνωστός στα λατινικά ως Vultur Volans.  Είναι το λαμπρότερο και εγγύτερο άστρο του αστερισμού. Ανήκει στο θερινό τρίγωνο μαζί με το Ντενέμπ και το Βέγα. 

Το κύριο χαρακτηριστικό του Αλτάιρ είναι η ταχεία περιστροφή του, 286 χλμ/δευτερόλεπτο.

Μαζί με τα β Aquilae και γ Aquilae , το Altair σχηματίζει τη γνωστή σειρά αστεριών που μερικές φορές αναφέρεται ως Οικογένεια του Aquila ή Άξονας του Aquila  Υδροχόου

Το Altair είναι ένα αστέρι της κύριας ακολουθίας τύπου Α με περίπου 1,8 φορές τη μάζα του Ήλιου και 11 φορές τη φωτεινότητά του . Πιστεύεται ότι είναι ένα νεαρό αστέρι κοντά στην κύρια ακολουθία της μηδενικής ηλικίας σε ηλικία περίπου 100 εκατομμυρίων ετών, αν και προηγούμενες εκτιμήσεις έδιναν μια ηλικία πιο κοντά στο ένα δισεκατομμύριο ετών.  Το Altair περιστρέφεται γρήγορα, με περίοδο περιστροφής κάτω από οκτώ ώρες.  για σύγκριση, ο ισημερινός του Ήλιου κάνει μια πλήρη περιστροφή σε λίγο περισσότερο από 25 ημέρες, αλλά η περιστροφή του Altair είναι παρόμοια και ελαφρώς ταχύτερη από αυτή του Δία και του Κρόνου. Όπως αυτοί οι δύο πλανήτες, η γρήγορη περιστροφή του αναγκάζει το άστρο να είναι πεπλατυσμένο . Η ισημερινή του διάμετρος είναι πάνω από 20 τοις εκατό μεγαλύτερη από την πολική του διάμετρο. ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Γιατί της Γερακίνας και του Αετού, ο γιος δεν ζει γονατιστός

Σύγχρονα Ομηρικά Έπη 

Αστραία

Ο Spiculum Εύμαιος

 

Το Spiculum είναι λατινικά για βέλος ή αιχμή βέλους ή παρόμοιο όπλο.

Αντιστοιχεί στο Εύμαιο  και στον αστερισμό του Τοξότη 30η τελευταία μοίρα

 Ο Τοξότης φυσικά  ανήκει στην Αθηνά θεά της Σοφίας που προκύπτει από την μαιευτική  της φιλοσοφίας, πολικότητα με τους Δίδυμους και τον Ερμή, της απλής πληροφορίας  που πρέπει να φιλτραριστεί  σε απόσταγμα σοφίας

 Ο Ζευς του Διός, κυβερνά πλέον από τον Αιγόκερω, 10 οίκος στο Ζενίθ,  γιατί ο Κρόνος έχει καταργηθεί και η αστρολογία πρέπει να αναθεωρηθεί ριζικά,  δεν ισχύουν οι παλιές μετρήσεις της Βαβυλωνίας και της Λεμουρίας, έχουν αλλάξει πολλά από τότε.

Ακολουθούν οι παρατηρήσεις του Πτολεμαίου: «Τα αστέρια στο σημείο του βέλους στον Τοξότη έχουν παρόμοια επιρροή με αυτή του Άρη και της Σελήνης: αυτά που βρίσκονται στο τόξο και στην λαβή του χεριού ενεργούν όπως ο Δίας και ο Άρης… στη μέση και στην πλάτη μοιάζουν με τον Δία, και επίσης τον Ερμή μετρίως: εκείνους στα πόδια, τον Δία και τον Κρόνο».

"Όσο για τον Τοξότη, όταν σηκωθεί το πρώτο μέρος του μανδύα του, θα γεννήσει καρδιές ονομαστές στον πόλεμο και θα οδηγήσει τον κατακτητή, γιορτάζοντας μεγάλους θριάμβους μπροστά σε όλους, στις ακροπόλεις της χώρας του. Ένας τέτοιος θα χτίσει ψηλά τοίχους ( moenia από το λατινικό murus ) τη μια στιγμή και να τους γκρεμίσει την επόμενη. Αλλά αν η Τύχη τους ευνοεί πολύ γενναιόδωρα με επιτυχία, το σημάδι του φθόνου της φαίνεται στα πρόσωπά τους, γιατί καταστρέφει σκληρά τα χαρακτηριστικά τους. είναι ένας τρομερός πολεμιστήςπλήρωσε για τις νίκες του στην Τρέβια, στις Κάννες και στη Λίμνη, ακόμη και πριν από την ώρα της υποχώρησης του, με τέτοια παραμόρφωση. " σελ.103] [Manilius, Astronomica , 1ος αιώνας μ.Χ., βιβλίο 4, σ.267] ΠΗΓΗ

Σύγχρονα Ομηρικά Έπη

Αστραία

Η Τέχνη του Ιππεύειν από τον Ηνίοχο Νέστωρα

Νέστωρ, Πύλος, αστερισμός του Ηνίοχου με τον  Capella 22 μοίρες στο ζώδιο των Διδύμων.

Η Αίγα, είναι ένας κίτρινος γίγαντας αστέρας και συνοδεύεται από δύο ερυθρούς νάνους,  γνωστή διεθνώς με τη λατινική ονομασία Capella, είναι ο φωτεινότερος αστέρας στον αστερισμό Ηνίοχο, ο άλφα (α) Ηνιόχου . Κυριαρχεί ψηλά στον χειμερινό ουρανό του βόρειου ημισφαιρίου, προς τα βόρεια όπως φαίνεται από την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα αποτελείται από τέσσερα άστρα, δύο κίτρινους γίγαντες και δύο ερυθρούς νάνους. Είναι ο έκτος σε φωτεινότητα απλανής αστέρας ολόκληρου του νυκτερινού ουρανού (αν το σύστημα υπολογιστεί ως ένα άστρο), ο τρίτος φωτεινότερος αστέρας του βόρειου ημισφαιρίου μετά τον Αρτούρο και τον Βέγα και ο βορειότερος τόσο φωτεινός αστέρας.Στην αρχαία Ελλάδα, ο αστέρας ίσως έδωσε τον προσανατολισμό στον ναό της Αρτέμιδος Προπύλου στην Ελευσίνα και σε ένα ακόμα ναό, στην Αθήνα.

Αντιστοιχεί στον Νέστορα

Οδηγίες του Νέστορα στον γιο του τον Αντίλοχο

κατά την διάρκεια των ιππικών αγώνων προς τιμή του Πατρόκλου.

Πως να είσαι σωστός Ηνίοχος.

Αντίλοχε, αν και είσαι νέος

Ζευς και Ποσειδών σε αγάπησαν

και σε δίδαξαν την τέχνη του ιππεύειν……

Η τέχνη και όχι η δύναμη κάνουν τον ξυλοκόπο

μες στο κρασάτο πέλαγος με τέχνη

ο καπετάνιος καθώς ανεμοδέρνεται το πλοίο κυβερνάει

με τέχνη και ο ηνίοχος ηνίοχο νικάει…..

Ψ Ιλιάδος

Ἀντίλοχος δὲ τέταρτος ἐΰτριχας ὁπλίσαθ’ ἵππους,

Νέστορος ἀγλαὸς υἱὸς ὑπερθύμοιο ἄνακτος

τοῦ Νηληϊάδαο· Πυλοιγενέες δέ οἱ ἵπποι

ὠκύποδες φέρον ἅρμα· πατὴρ δέ οἱ ἄγχι παραστὰς

μυθεῖτ’ εἰς ἀγαθὰ φρονέων νοέοντι καὶ αὐτῷ·

Ἀντίλοχ’ ἤτοι μέν σε νέον περ ἐόντ’ ἐφίλησαν

Ζεύς τε Ποσειδάων τε, καὶ ἱπποσύνας ἐδίδαξαν

παντοίας· τὼ καί σε διδασκέμεν οὔ τι μάλα χρεώ·

οἶσθα γὰρ εὖ περὶ τέρμαθ’ ἑλισσέμεν· ἀλλά τοι ἵπποι

βάρδιστοι θείειν· τώ τ’ οἴω λοίγι’ ἔσεσθαι. 310

τῶν δ’ ἵπποι μὲν ἔασιν ἀφάρτεροι, οὐδὲ μὲν αὐτοὶ

πλείονα ἴσασιν σέθεν αὐτοῦ μητίσασθαι.

ἀλλ’ ἄγε δὴ σὺ φίλος μῆτιν ἐμβάλλεο θυμῷ

παντοίην, ἵνα μή σε παρεκπροφύγῃσιν ἄεθλα.

μήτι τοι δρυτόμος μέγ’ ἀμείνων ἠὲ βίηφι·

μήτι δ’ αὖτε κυβερνήτης ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ

νῆα θοὴν ἰθύνει ἐρεχθομένην ἀνέμοισι·

μήτι δ’ ἡνίοχος περιγίγνεται ἡνιόχοιο.

ἀλλ’ ὃς μέν θ’ ἵπποισι καὶ ἅρμασιν οἷσι πεποιθὼς

ἀφραδέως ἐπὶ πολλὸν ἑλίσσεται ἔνθα καὶ ἔνθα, 320

ἵπποι δὲ πλανόωνται ἀνὰ δρόμον, οὐδὲ κατίσχει·

ὃς δέ κε κέρδεα εἰδῇ ἐλαύνων ἥσσονας ἵππους,

αἰεὶ τέρμ’ ὁρόων στρέφει ἐγγύθεν, οὐδέ ἑ λήθει

ὅππως τὸ πρῶτον τανύσῃ βοέοισιν ἱμᾶσιν,

ἀλλ’ ἔχει ἀσφαλέως καὶ τὸν προὔχοντα δοκεύει.

σῆμα δέ τοι ἐρέω μάλ’ ἀριφραδές, οὐδέ σε λήσει.

ἕστηκε ξύλον αὖον ὅσον τ’ ὄργυι’ ὑπὲρ αἴης

ἢ δρυὸς ἢ πεύκης· τὸ μὲν οὐ καταπύθεται ὄμβρῳ,

λᾶε δὲ τοῦ ἑκάτερθεν ἐρηρέδαται δύο λευκὼ

ἐν ξυνοχῇσιν ὁδοῦ, λεῖος δ’ ἱππόδρομος ἀμφὶς 330

ἤ τευ σῆμα βροτοῖο πάλαι κατατεθνηῶτος,

ἢ τό γε νύσσα τέτυκτο ἐπὶ προτέρων ἀνθρώπων,

καὶ νῦν τέρματ’ ἔθηκε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς.

τῷ σὺ μάλ’ ἐγχρίμψας ἐλάαν σχεδὸν ἅρμα καὶ ἵππους,

αὐτὸς δὲ κλινθῆναι ἐϋπλέκτῳ ἐνὶ δίφρῳ

ἦκ’ ἐπ’ ἀριστερὰ τοῖιν· ἀτὰρ τὸν δεξιὸν ἵππον

κένσαι ὁμοκλήσας, εἶξαί τέ οἱ ἡνία χερσίν.

ἐν νύσσῃ δέ τοι ἵππος ἀριστερὸς ἐγχριμφθήτω,

ὡς ἄν τοι πλήμνη γε δοάσσεται ἄκρον ἱκέσθαι

κύκλου ποιητοῖο· λίθου δ’ ἀλέασθαι ἐπαυρεῖν, 340

μή πως ἵππους τε τρώσῃς κατά θ’ ἅρματα ἄξῃς·

χάρμα δὲ τοῖς ἄλλοισιν, ἐλεγχείη δὲ σοὶ αὐτῷ

ἔσσεται· ἀλλὰ φίλος φρονέων πεφυλαγμένος εἶναι.

εἰ γάρ κ’ ἐν νύσσῃ γε παρεξελάσῃσθα διώκων,

οὐκ ἔσθ’ ὅς κέ σ’ ἕλῃσι μετάλμενος οὐδὲ παρέλθῃ,

οὐδ’ εἴ κεν μετόπισθεν Ἀρίονα δῖον ἐλαύνοι

Ἀδρήστου ταχὺν ἵππον, ὃς ἐκ θεόφιν γένος ἦεν,

ἢ τοὺς Λαομέδοντος, οἳ ἐνθάδε γ’ ἔτραφεν ἐσθλοί.

Ὣς εἰπὼν Νέστωρ Νηλήϊος ἂψ ἐνὶ χώρῃ

ἕζετ’, ἐπεὶ ᾧ παιδὶ ἑκάστου πείρατ’ ἔειπε. 350

Ωδή στα αστέρια των Ομηρικών  Πολεμιστών

Αστραία

Το π και ο Πόρος στην Πύλη της Ύλης σε Κύκλους Ζωής

Από το άρρητο Χάος της  άμορφης ενέργειας  στους ρητούς αριθμούς της όμορφης  Ύλης με τον ομφάλιο λώρο δύο παράλληλων κόσμων στους κύκλους μιας ευθείας ζωής

 Ο αριθμός π είναι μια μαθηματική σταθερά οριζόμενη ως ο λόγος της περιφέρειας προς τη διάμετρο ενός κύκλου. είναι ίσος με 3,14159265358979.... Εκφράζεται με το ελληνικό γράμμα π από τα μέσα του 18ου αιώνα, παρότι επίσης μερικές φορές γράφεται ως pi.

Ο π είναι ένας άρρητος αριθμός

Ο Αλκμάν λοιπόν δίνει ένα κοσμογονικό μοντέλο που σίγουρα περιγράφει απόψεις παλαιότερες του 7ου π.Χ. αιώνα, όπου υπάρχουν αξιοσημείωτες ταυτίσεις με σύγχρονες κοσμολογικές υποθέσεις βάσει των οποίων το παρατηρήσιμο αστρικό Σύμπαν γεννήθηκε από μια σημειακή ιδιομορφία στο εσωτερικό μιας λευκής οπής που θα μπορούσε να θεωρηθεί μια ανεστραμμένη μελανή οπή. Ας σημειωθεί ότι ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 διατυπώθηκαν παρεμφερείς υποθέσεις, σύμφωνα με τις οποίες οι λευκές οπές, που ίσως υπάρχουν, αποτελούν περιοχές του Σύμπαντος οι οποίες υφίστανται τη μεγάλη Εκρηξη με χρονική καθυστέρηση.

Ο αλκμάνειος «πόρος» μπορεί να ταυτισθεί εννοιολογικά με τον λώρο Αϊνστάιν-Ρόζεν, η σημειακή ιδιομορφία με την έννοια «τέκμωρ», ενώ το παράλληλο Σύμπαν από το οποίο εκκινεί ο λώρος με τον χώρο της αποίητης, αδιαμόρφωτης και μη αισθητής ύλης. Αυτός ο λώρος σύμφωνα με τη σύγχρονη φυσική μπορεί να ενώνει είτε δύο παράλληλα σύμπαντα είτε δύο διαφορετικές περιοχής του ίδιου σύμπαντος.

 Η έννοια της λευκής οπής προκύπτει από το γεγονός ότι το «τέκμωρ» ως όριο του «πόρου» είναι, κατά τον Αλκμάνα, το σημείο εκδήλωσης αισθητής ύλης εκ του «μη όντος», αλλά και ενέργειας φωτεινής, εφόσον αμέσως μετά από αυτόν γεννήθηκε η ημέρα.

Αλκμάν ο αρχαίος Στίβεν Χόκινγκ

Σύγχρονα Ομηρικά Έπη

Αστραία

Οι Πύλες του Κόσμου στην Μεσογαία

Η περιοχή της Ελλάδας πριν από 23 εκατομμύρια χρόνια

Το Φρέαρ των Οινουσσών είναι μια τάφρος που αποτελεί το βαθύτερο σημείο της Μεσογαίας με μέγιστο βάθος 5.269 μέτρα. Βρίσκεται στο Ιόνιο Πέλαγος
Μεσόγειος Αιγαία Γη, το κέντρο ισορροπίας της Γαίας
Κρήτη, εδώ που  μεγάλωσε  ο Δίας όταν γεννήθηκε και Πύλος, εδώ που στάθηκε ο Τηλέμαχος όταν συνάντησε τον Νετρόνιο Νέστορα στην Πύλη της Πύλου

Θεογονία 
πέμψαν δ᾽ ἐς Λύκτον, Κρήτης ἐς πίονα δῆμον,

ὁππότ᾽ ἄρ᾽ ὁπλότατον παίδων ἤμελλε τεκέσθαι,

Ζῆνα μέγαν· τὸν μέν οἱ ἐδέξατο Γαῖα πελώρη

480Κρήτῃ ἐν εὐρείῃ τρεφέμεν ἀτιταλλέμεναί τε.

ἔνθά μιν ἷκτο φέρουσα θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν,

πρώτην ἐς Λύκτον· κρύψεν δέ ἑ χερσὶ λαβοῦσα

ἄντρῳ ἐν ἠλιβάτῳ, ζαθέης ὑπὸ κεύθεσι γαίης,

Αἰγαίῳ ἐν ὄρει πεπυκασμένῳ ὑλήεντι.

485τῷ δὲ σπαργανίσασα μέγαν λίθον ἐγγυάλιξεν

Οὐρανίδῃ μέγ᾽ ἄνακτι, θεῶν προτέρων βασιλῆι.

Τη στείλανε στη Λύκτο, στην πλούσια της Κρήτης χώρα,

όταν το τελευταίο απ᾽ τα παιδιά της να γεννήσει έμελλε,

το Δία το μεγάλο. Κι αυτόν δέχτηκε η πελώρια Γη

480στην Κρήτη να τον θρέψει την πλατιά και να τον μεγαλώσει.

Και τότε φέρνοντάς τον μέσα απ᾽ τη μαύρη νύχτα τη γοργή ήρθε

στη Λύκτο πρώτα η Ρέα. Στα χέρια της τον πήρε και τον έκρυψε

σε άντρο απόκρημνο, στα σπλάχνα της πανίερης γης,

στο όρος Αιγαίο το δασοσκέπαστο, το δασωμένο.

Κι αφού σπαργάνωσε μεγάλο λίθο τον πρόσφερε σ᾽ εκείνον,

στο μέγα άνακτα, του Ουρανού το γιο, το βασιλιά των παλαιότερων θεών.

Αιγηίδα

Η Αιγηίδα ήταν μία ενιαία ξηρά που σε ενδιάμεσα σημεία της υπήρχαν θαλάσσια μέρη ή λίμνες. Αναδύθηκε από την Τηθύ θάλασσα πριν από 30 περίπου εκ.χρόνια.Η έκταση της περιλάμβανε ολόκληρη σχεδόν τη σημερινή ηπειρωτική Ελλάδα μαζί με το Αιγαίο [ως τμήμα ξηράς] και τη δυτική Μικρά Ασία. Είχε εκτεταμένα δάση ,σαβάνες, και μεγάλες λίμνες με γλυκό νερό. Τεράστια κυπαρισσοειδή,γιγαντιαίες σεκόιες, βελανιδιές,φοινικόδεντρα,καρυδιές,λεύκες και διάφορα άλλα είδη κάλυπταν την ενιαία γη. Στο χερσαίο χώρο της έζησαν πολλά είδη ζώων όπως προβοσκιδωτά, ελέφαντες, σαρκοφάγα, δεινοθήρια,αντιλόπες, γαζέλες, ελάφια, καμηλοπαρδάλεις, ιπποπόταμοι, ρινόκεροι, ιππάρια, τρωκτικά, πουλιά και ερπετά.Πριν από 2,5 εκ.χρόνια η καταβύθιση της ξηράς συνοδεύτηκε με ταυτόχρονη ανάπτυξη του Αιγαίου πελάγους.Οι γεωλογικές αναταραχές της Αιγηίδας έχουν αφήσει τα ίχνη τους.Πλέον η αρχαία βλάστηση,τα δάση και η οργανική ύλη της έγιναν πετρέλσιο,λιγνίτες,φυσικό αέριο και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους σας.

Πείραμα "Nestor": Το ελληνικό CERN που βρίσκεται στο Ιόνιο σε βάθος 5.200 μέτρων

Μέσα στα βάθη των ελληνικών θαλασσών, στο «Φρέαρ των Οινουσσών», επιστήμονες επιχειρούν να χαρτογραφήσουν τα πιο αρχέγονα και τα πιο περίεργα σωματίδια της ύλης, τα άγνωστα νετρίνα

Σε πλήρη εξέλιξη εδώ και τρεις δεκαετίες βρίσκεται το πείραμα "Νέστωρ" για την ανίχνευση νετρίνων, τριάντα ναυτικά μίλια έξω από την Πύλο, μέσα στη θάλασσα, σε βάθος μεγαλύτερο των πέντε χιλιομέτρων.

Το πείραμα εχει πάρει το όνομά του από τα αρχικά "Neutrino Extended Submarine Telescope with Oceanographic Research" (Nestor) αλλά επιπλέον, στα… «βαφτίσια» έπαιξε ρόλο και το όνομα του ομώνυμου βασιλιά της περιοχής της Πύλου στην αρχαιότητα.

 Το ελληνικό... CERN βρίσκεται στα βάθη των ελληνικών θαλασσών, στο «Φρέαρ των Οινουσσών» όπως ονομάζεται η συγκεκριμένη περιοχή στην νοτιοδυτική Πελοπόννησο. 

Το όλο πείραμα διεξάγεται στο υποθαλάσσιο πηγάδι που προαναφέρθηκε, σε απόσταση μόλις 7,5 ναυτικών μιλίων από το νησί Σαπιέντζα και 11 μιλίων από τη Μεθώνη, σε βάθος 5.200 μέτρων.

Ο όγκος του νερού πάνω από τον πάτο του πηγαδιού φιλτράρει την κοσμική ακτινοβολία και διευκολύνει την παρατήρηση, με τον ίδιο τρόπο που το σκοτάδι διευκολύνει την παρατήρηση των άστρων, καθώς τα νερά στο «φρέαρ των Οινουσσών» είναι εξαιρετικά διαυγή.

Το «Nestor» θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα πειράματα στην ιστορία της Φυσικής, καθώς έχει στόχο να εντοπίσει αόρατα σωματίδια της ύλης που έχουν σχέση με τη δημιουργία του σύμπαντος.

Το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από τη γενική γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας του ελληνικού υπουργείου Παιδείας και τον Οργανισμό για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ).

ΤΑ ΕΝ ΠΥΛΩ  

Σύγχρονα Ομηρικά Έπη, Αστραία

Πύλος, Μεσόγειος, Ζευς, Αιγηίδα, Νέστωρ,ΓΕΩΛΟΓΙΑ, Φυσική,Τηλέμαχος,Πύλος,

Οι Εκατόγχειρες της Λεμουρίας

 

Καινοζωικός αιώνας (από 65 εκατ. χρόνια πριν μέχρι σήμερα).

Λέει ο Ησίοδος

Οι Εκατόγχειρες ήταν τρεις: ο Βριάρεως ή Αιγαίων, ο Κόττος και ο Γύγης. Το όνομά τους οφείλεται στο ότι είχαν εκατό χέρια ο καθένας. Επιπλέον, ο κάθε Εκατόγχειρας είχε 50 κεφάλια και ήταν γιγαντόσωμος. Η δύναμή τους ήταν υπερφυσική. Μόλις γεννήθηκαν οι Εκατόγχειρες, ο πατέρας τους τους έκλεισε στα βάθη της γης. Από εκεί τους ελευθέρωσε ο Δίας για να τον βοηθήσουν κατά την Τιτανομαχία. Αφού οι Τιτάνες νικήθηκαν, ο Δίας τους έκλεισε στα Τάρταρα και έβαλε τους Εκατόγχειρες να τους φυλάγουν.

        Τα περισσότερα από τα σημερινά είδη φυτών και ζώων είναι απόγονοι των ειδών του αιώνα αυτού. Σχηματίζεται ο Ινδικός, ο Ατλαντικός ωκεανός και τα Ιμαλάια. Αργότερα ξεκι­νάει εκείνη η φάση της αλπικής πτύχωσης που έδωσε τον κορμό των ελληνικών οροσειρών (Πίνδος, όρη Δυτικής Πελοποννήσου και Κρή­της). Σε μεγάλη έκταση της Γης επικρατούν τροπικές συνθήκες. Κυριαρχούν τα φυλλοβόλα δέντρα και τα ανθοφόρα φυτά.

        Εμφανίζονται οι πρόγονοι όλων των ειδών των εντόμων που ξέρουμε σήμερα και λαμβάνουν μέρος στην επικονίαση των φυτών.

        Αργότερα τα δάση μειώνονται και δημιουργούνται λιβάδια όπου βόσκουν τα φυτοφάγα θηλαστικά. Εξαφανίζονται τα θαλάσσια ερπετά, εκτός από τις χελώνες και τους κροκόδειλους. Τη θέση τους παίρνουν μεγάλα θηλαστικά, πρόγονοι των φαλαινών και των θαλάσσιων αγελάδων. Υπάρχει μεγάλη αφθονία σε καρχαρίες. Στην Κρήτη βρέθηκε δόντι που υπολογίζεται ότι ανήκε σε καρχαρία μήκους 20 μέτρων.

        Εμφανίζονται τα προβοσκιδωτά και οι ελέφαντες και οι πρώτοι πίθηκοι και γίβωνες.

        Τα τελευταία δύο εκατομμύρια χρόνια, στο βόρειο κυρίως ημισφαίριο έχουμε τέσσερις εναλλαγές παγετωδών και μεσοπαγετωδών εποχών. Στις παγετώδεις έχουμε αύξηση της ξηράς, μιας και το νερό συγκεντρώνεται στους παγετώνες των πόλων κι έτσι ενοποιούνται οι δρόμοι επικοινωνίας μεταξύ των ηπείρων. Γι' αυτό έχουμε και πολλές μετακινήσεις ζώων από ήπειρο σε ήπειρο.

Σύγχρονα Ομηρικά Έπη

Αστραία

Ο Ζευς και οι μετακινήσεις των λιθοσφαιρικών πλακών

και εγκεφαλικών νηών

Οι έρωτες του Διός μετακινούν τις πλάκες εντός και εκτός της Γαίας

Όταν μετακινούνται οι  λιθοσφαιρικές πλάκες 

η Ευρασιατική του Φοίνικα  και  η  Αφρικανική  των Δαναών

ο Ζευς  αρπάζει την Ελλωτίδα  Ευρώπη στην νέα αλπική ορογένεση 

και γεννά ενδιαφέροντα παιδιά κυρίως  Κρητικά νησιά,  

 τον Μίνωα τον Ραδάμανθυ και  τον Σαρπηδόνα που μετακινείται ανατολικά.

Εισερχόμαστε στην Ατλαντική Εποχή  των ανθρωπίδων πριν 2.000.000 χρόνια

και την Κρητομινωική πριν  6000 χρόνια, την Εποχή του Ταύρου.

Ο Ταύρος της Ατλαντίδος κυριαρχεί ,εξέρχεται από την Ποσειδωνία θάλαττα και εγκαινιάζει μια έννοη  αλφαβητική  πολιτιστική γραμμή στην Αιγηίδα Μεσογαία  γη

Η ορογένεση στην Ευρώπη

Η θερμότητα που παράγει ο πυρήνας της Γης είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία των ρευμάτων μεταφοράς στον μανδύα (ασθενόσφαιρα). Τα ρεύματα, που μεταφέρουν ύλη και ενέργεια, μετακινούν τις λιθοσφαιρικές πλάκες πάνω στις οποίες βρίσκονται οι ήπειροι. Καθώς οι πλάκες μετακινούνται, πλησιάζουν μεταξύ τους (συγκλίνουν-συγκρούονται) ή απομακρύνονται (αποκλίνουν) ή κινούνται πλευρικά (παράλληλα). Η κίνηση των λιθοσφαιρικών πλακών ευθύνεται για τη δημιουργία των βουνών (ορογένεση) και των υποθαλάσσιων οροσειρών, όπως επίσης για την πρόκληση των σεισμών και για την έκρηξη των ηφαιστείων.

Οι κινήσεις της λιθοσφαιρικής πλάκας της Ευρασίας και οι συγκρούσεις της με άλλες πλάκες δημιούργησαν στο παρελθόν πτυχώσεις και ορογενέσεις στο τέλος του Προτεροζωικού Αιώνα (Καληδόνια Πτύχωση), μεταξύ Δεβονίου και Λιθανθρακοφόρου (Ερκύνια ή Βαρίσκια Πτύχωση) και στην αρχή του Καινοζωικού (Αλπική Πτύχωση).

Πιο αναλυτικά, στην Ευρώπη τα παλαιότερα βουνά (Σκανδιναβικές 'Αλπεις, Όρη Σκωτίας κ.ά.) δημιουργήθηκαν με την Καληδόνια Πτύχωση, στο τέλος του Προτεροζωικού Αιώνα και στην αρχή του Παλαιοζωικού Αιώνα, περίπου 570 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα. Τα βουνά της Ιβηρικής (εκτός των Πυρηναίων και της Σιέρα Νεβάδα), ο Ιούρας στη Γαλλία-Ελβετία, ο Μέλανας Δρυμός στη Γερμανία, τα Ουράλια Όρη κ.ά. σχηματίστηκαν με την Ερκύνια ή Βαρίσκια Πτύχωση στο μέσο του Παλαιοζωικού Αιώνα, περίπου 350 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα. Τέλος, τα βουνά της νότιας Ευρώπης, όπως τα Καρπάθια, ο Αίμος, ο Καύκασος, οι Άλπεις, η Πίνδος κ.ά., σχηματίστηκαν κατά την Αλπική Πτύχωση, δηλαδή τη γεωλογική ορογενετική διαταραχή η οποία ξεκίνησε περίπου 60 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα.

Το συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι πως η σημερινή μορφή της Ευρώπης, αλλά και της Ελλάδας, αποτελεί ένα στιγμιότυπο στη γεωλογική ιστορία του πλανήτη. Δυνάμεις που βρίσκονται βαθιά μέσα στη Γη και εκδηλώνονται με φυσικά φαινόμενα, όπως οι σεισμοί και τα ηφαίστεια, είναι αυτές που δημιουργούν τα βουνά στην ήπειρο στην οποία ζούμε. Για παράδειγμα, στην ευρωπαϊκή ήπειρο:

• Η απομάκρυνση της βορειοαμερικανικής από την ευρασιατική λιθοσφαιρική πλάκα συνέβαλε πριν από εκατομμύρια χρόνια στη δημιουργία της Ισλανδίας.

• Η σύγκρουση της ευρασιατικής με την αφρικανική πλάκα είναι πιθανό να οδηγήσει μετά από εκατομμύρια χρόνια στην εξαφάνιση της Μεσογείου.

Τα πάντα ρει σε συνεχή μεταβολή

Αστραία

Η Πίνδος οι Ελληνίδες Οροσειρές και η Τιτανομαχία

Πόλεμος μεταξύ των Θεών του Ολύμπου και των Τιτάνων. Αναπαράσταση από το αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών.

στις γεωτεκτονικές μεταβολές της Γαίας

Τιτανομαχία Ησίοδος

Αλπική ορογένεση 65 εκατομμύρια χρόνια  

Πίνδος Ελλάδα  Αλπική Ορογένεση

Η αλπική ορογένεση είναι η πιο πρόσφατη η νεότερη

Κατά τη διάρκεια αυτής, αναδύθηκαν ο Καύκασος, ο Άτλαντας, οι Άλπεις, οι Άνδεις, τα Απέννινα, τα Πυρηναία,  τα Ιμαλάια, τα Καρπάθια, οι Κορδιλιέρες κ.ά.

Σε αυτόν τον ορογενετικό κύκλο αναδύθηκαν και οι ελληνικές οροσειρές.

 Η Πίνδος είναι η μεγαλύτερη οροσειρά της Ελλάδας. Κυριαρχεί σχεδόν σ' ολόκληρη την δυτική Ελλάδα και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια των Ιλλυρικών και Δαλματικών οροσειρών.

Η ονομασία Πίνδος αν και αναφέρεται από τους αρχαίους τραγικούς μας ποιητές και ιστοριογράφους όπως ο Αισχύλος, ο Πίνδαρος, ο Σοφοκλής, ο Ηρόδοτος, ο Ξενοφών κ.α. παίρνει για πρώτη φόρα τη γεωγραφική μορφή  που της αποδίδουμε μέχρι και σήμερα στην περίοδο των ελληνορωμαικών χρόνων σύμφωνα με τον Στράβωνα.

Ο Ηρόδοτος και ο Ξενοφών μάλιστα στα «Κυνηγετικά» μας πληροφορούν και για την άγρια πανίδα της περιοχής καμωμένη από λιοντάρια, πάνθηρες, λύγκες και αρκούδες.

Το όνομα ετυμολογικά Πίνδος( κατάληξη –ινδος) χαρακτηρίζει τις προελληνικές λέξεις και συγκεκριμένα είναι πελασγικής προέλευσης. Χρησιμοποιείται δε για να προσδιορίσει κυρίως ονόματα φυτών της μεσογειακής χλωρίδας, όπως κίνδος και λίνδος. Το θέμα Πινδ- το συναντάμε πέρα από αντρικά ονόματα, αλλά και ως γεωγραφικό προσδιορισμό σε όρη , ποταμούς και  πόλεις. Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι το συναντάμε ως επίθετο και στα τρία γένη.  Γιατί άραγε να συνέβαινε αυτό;;

Πιθανότατα η χρήση του όρου Πίνδος να είχε χαρακτήρα επωνυμίας που συνόδευε το όνομα και στην πορεία να ουσιαστικοποιήθηκε. Σαν επίθετο όμως φαίνεται να είχε θρησκευτικό χαρακτήρα που σήμαινε μάλλον το θείον, το ιερόν..

Αλπική ορογένεση

Η αλπική ορογένεση (μερικές φορές αλπική ορογένεση) είναι η δημιουργία οροσειρών στην κεντρική και νότια Ευρώπη και τη δυτική Ασία. Αυτή η φάση οικοδόμησης των βουνών ξεκίνησε στο μεταγενέστερο Μεσοζωικό. Συνέβη καθώς οι δύο μεγάλες ήπειροι Αφρική και Ινδία (καθώς και μια μικρότερη πλάκα) κινήθηκαν βόρεια και συγκρούστηκαν με την Ευρασία. Αυτό συνέβη στο τέλος του Μεσοζωικού αιώνα και συνεχίζεται σιγά-σιγά μέχρι σήμερα.

Έτσι, αυτή η αργή σύγκρουση συμπίεσε τις ευρασιατικές πλάκες και προκάλεσε τη δημιουργία βουνών από το δυτικό άκρο μέχρι την Ασία. Αυτές είναι οι οροσειρές της Αλπικής ζώνης. Περιλαμβάνουν (από τα δυτικά προς τα ανατολικά) τον Άτλαντα, το Ριφ, την Κορδιλιέρα του Μπέτικ, τα Κανταβρικά Όρη, τα Πυρηναία, τις Άλπεις, τα Απέννινα Όρη, τις Δειναρικές Άλπεις, τις Ελληνίδες, τα Καρπάθια Όρη, τα Βαλκανικά Όρη, τον Ταύρο, τα Αρμενικά Υψίπεδα, τον Καύκασο, το Αλμπόρζ, το Ζάγκρος, το Χίντου Κους, το Παμίρ, το Καρακοράμ και τα Ιμαλάια.

Η αλπική ορογένεση ήταν η τελευταία από τις τρεις μεγάλες φάσεις ορογένεσης στην Ευρώπη που διαμόρφωσαν τη γεωλογία της. Η ορογένεση της Καληδονίας που σχημάτισε την ήπειρο του Παλαιού Κόκκινου Ψαμμίτη ήταν η πρώτη. Η δεύτερη ήταν η Βαρίσκια ορογένεση. Αυτή ήταν όταν σχηματίστηκε η Παγγαία, καθώς η Γκοντβάνα και η ήπειρος του Παλαιού Κόκκινου Ψαμμίτη συγκρούστηκαν στα μέσα έως τα τέλη του Παλαιοζωικού.

Η Τιτανομαχία

Οι Τιτάνες που πολέμησαν καθοδηγούνταν από τον Κρόνο και στις τάξεις τους βρίσκονταν οι: Κόιος, Κριός, Υπερίων, Ιαπετός, Άτλας. Οι Ολύμπιοι οδηγούνταν από τον Δία και στο πλευρό του πολέμησαν και οι: Εστία, Δήμητρα, Ήλιος, Ήρα, Άδης/Πλούτων, Ποσειδώνας, οι Εκατόγχειρες και οι Κύκλωπες.

Νικώντας μετά από δεκάχρονο πόλεμο, οι Ολύμπιοι μοίρασαν μεταξύ τους τα λάφυρα, δίνοντας στον Δία την εξουσία στον αέρα και τον ουρανό, στη θάλασσα και όλα τα υδάτινα σώματα στον Ποσειδώνα, και στον Κάτω Κόσμο στον Άδη. Η γη αφέθηκε ως κυριαρχία κοινή όλων των θεών. Έπειτα έκλεισαν τους Τιτάνες στα Τάρταρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Ωκεανός και οι Τιτανίδες (Θεία, Ρέα, Θέμις, Μνημοσύνη, Φοίβη και Τηθύς) παρέμειναν ουδέτεροι, και γι' αυτό δεν τιμωρήθηκαν από τον Δία. Οι Εκατόγχειρες παρέμειναν φύλακές τους, μέχρι τη στιγμή που ο Δίας τους απελευθέρωσε όλους, εκτός από τον Άτλαντα.

Πάμε για Νέες  Τιτανομαχίες 

σε γεννήσεις  νέων ορεσίβιων συνειδήσεων

Σύγχρονα  Ομηρικά Έπη

Νηρηίς δαμιουργός

Ο μεσολιθικός οικισμός Μαρουλάς στην Κύθνο κοντά στον σύγχρονο οικισμό Λουτρά και χρονολογείται στην 9η χιλιετία π.Χ, μεταξύ του 8.800 έως 8.600 π.Χ  Ο οικισμός διεκδικεί το πρωτείο του αρχαιότερου οικισμού στη νησιωτική περιοχή του Αιγαίου Πελάγους.

Μία σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη πραγματοποίησαν ανασκαφείς στην Ακρόπολη της αρχαίας πόλης της Κύθνου, το σημερινό «Βρυόκαστρο», αποτέλεσμα ενός συνεργατικού προγράμματος του Τομέα Αρχαιολογίας του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού

Η πόλη της Κύθνου κατοικήθηκε αδιάκοπα από τον 12ο αιώνα π.Χ. έως τον 7ο αιώνα μ.Χ.

Ωστόσο, ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα αργυρό νόμισμα Κύθνου με κεφαλή Απόλλωνα στον εμπροσθότυπο και λύρα στον οπισθότυπο, καθώς τα έως σήμερα γνωστά Κυθνιακά νομίσματα των Ελληνιστικών χρόνων είναι όλα χάλκινα.

Αρκετά αγγεία πόσεως, κυρίως ρωμαϊκών χρόνων, προερχόμενα τόσο από το εσωτερικό του ναού (Κτιρίου 4), όσο και από τις διάφορες επιχώσεις εντός του Κτηρίου 3 και από τον «αποθέτη», ταυτίζονται ως τελετουργικά καθώς έχουν επιγραφές που χαράχθηκαν πριν την όπτηση και αποτελούν αφιερώματα γυναικών, ενώ επιβεβαιώνουν ότι το ιερό ήταν αφιερωμένο στη λατρεία τόσο της Δήμητρας όσο και της Κόρης.

Προσωρινά, θα μπορούσαμε μάλιστα να υποθέσουμε ότι το Κτήριο 4 ήταν ο ναός της Δήμητρας, ενώ το παρακείμενο μικρότερο Κτήριο 5 αυτός της Κόρης.

Εσωτερικά της θύρας του Κτιρίου 3 βρέθηκε, μετακινημένο από την αρχική θέση του, ενεπίγραφο μνημειώδες βάθρο διαστ. 1,43 Χ 0,47 Χ 0,21 (πάχ.), που σώζει την επιγραφή των ύστερων ελληνιστικών χρόνων «Νηρηίς δαμιουργός», το οποίο πιθανώς αναφέρεται σε κάποια αξιωματούχο του ιερού.

Η χρήση της δωρικής διαλέκτου επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά την παράλληλη χρήση της με την Ιωνική στην Κύθνο.

Πολλά από τα προαναφερθέντα αναθήματα παραπέμπουν και αυτά έμμεσα ή άμεσα στη λατρεία των δύο θεοτήτων, όπως άλλωστε και διάφορα μεμονωμένα ευρήματα, λ.χ. ένα ακόμη ειδώλιο κιστοφόρου ή αρκετά θραύσματα εισαγμένων Ελευσινιακών κέρνων.

Το πενταετές ανασκαφικό πρόγραμμα στο Βρυόκαστρο Κύθνου (2021-2025) διενεργείται υπό τη διεύθυνση του Καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας Αλεξάνδρου Μαζαράκη Αινιάνος και του Εφόρου Αρχαιοτήτων Δρος Δημήτρη Αθανασούλη.

Οι έρευνες του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και της ΕΦΑ Κυκλάδων, στηρίζονται επίσης από τη ΓΓ Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, το Δήμο Κύθνου, το Σύλλογο Φίλων του Αρχαιολογικού Μουσείου Κύθνου, τον καπετάνιο του πλοίου «ΜΑΡΜΑΡΙ», και κυρίως τον γενναιόδωρο χορηγό του ανασκαφικού προγράμματος, κ. Θανάση Μαρτίνο.

Την διεπιστημονική ερευνητική ομάδα αρχαιολόγων, αρχιτεκτόνων, συντηρητών, ζωοαρχαιολόγου, αρχαιομέτρη, κ.ά. πλαισίωσαν 33 φοιτητές και φοιτήτριες της αρχαιολογίας του πανεπιστημίου Θεσσαλίας, καθώς και δύο φοιτήτριες από τη Γαλλία.

ΠΗΓΗ

 Οι Δημιουργικές  Νηρηίδες της Κύθνου.....

Το Πνεύμα των Ομηρικών Επών

Σύγχρονα Ομηρικά  Έπη

Ποιο είναι το Πνεύμα των Ομηρικών Επών

 Πού βρίσκεται

 Πώς εμφανίζεται

 Είναι φωτιά, είναι περιστέρι, είναι άνθρωπος, είναι Θεός 

Ποιες είναι οι μεταμορφώσεις και οι περιπέτειές του

Ολόκληρο το Ομηρικό Έπος είναι οι Περιπέτειες του Πνεύματος με αρχέτυπο πρότυπο  ένα θνητό  άνθρωπο, τον ευφυή Οδυσσέα homo sapiens.

Οι μεταμορφώσεις του πνεύματος ξεκίνησαν από τη Νίκη του  Αυτοσύστατου Νου  του Διός, το Πλειστόκαινο, πριν 2.000.000 χρόνια  και συνεχίζονται μέχρι τις μεταμορφώσεις του Διονύσου,  το Ολόκαινο πριν 12000 χρόνια.

 Είναι  πρωταρχική φωτιά, γιατί είναι η πρώτη του DNA εγγραφή στα έμβια όντα με την πρώτη δέσμη συνείδησης του αδελφού του  Διος, του αόρατου  Αίδη Άδη, του Πλούτωνος. Ο Ηράκλειτος  “Ηρακλής”  φιλόσοφος "αετός " το επισημαίνει αυτό  με αετίσια ματιά.

Είναι παρόν στην Ιλιάδα με τον  σοφό γέροντα   Νέστορα που  γνέφει με νεύμα στο πνεύμα.

 Στην Οδύσσεια είναι παρόν με την είσοδο του Τηλέμαχου στην Πύλη της Πύλου την επικράτεια  του Νέστορα.

Είναι οι τρεις θεοί της Φωτιάς,  ο Άρης, η Αθηνά και ο Απόλλων, παρορμητική μεταβλητή και σταθερή φωτιά, αντιστοίχως  Κριός Λέων και Τοξότης

Είναι φωτιά που καίει  την   Τροία ως άνομη πολιτεία, αλλά  και ο Οδυσσέας   με το Θείον, με θεία φωτιά  θειαφίζει την φαυλοκρατία της Ιθάκης.

Είναι ευθυγράμμιση του φωτός, όταν περνάει το Βέλος,  την ακτίνα του Φωτός, ανάμεσα  τα 12  ενεργειακά κέντρα που βρίσκονται στο ανθρώπινο σώμα από τα πόδια μέχρι το κεφάλι.

 Είναι φως, η  σταθερή Συνείδηση που ταξιδεύει  “άβαρις “ με το βέλος του Τόξου του Απόλλωνα.

 Είναι περιστέρι, όταν η Αθήνα περπατά  μαζί με την Ήρα τη γαλαξιακή ψυχή, αρωγή στους Αργείους Αχαιούς.

 Και είναι χελιδόνι, όταν η Αθήνα στο δοκάρι της στέγης του παλατιού της Ιθάκης, την Μνηστηροφονία παρακολουθεί ως  σιωπηλός  μάρτυρας,  του πνεύματος του όρθιου ανθρώπου για την Άνοιξη του.

 Είναι το Πνεύμα του Ανθρώπου, ο ΓανυμήδηςΥδροχόος που τους 12 θεούς κερνά, δηλαδή τροφοδοτεί τα 12 ενεργειακά κέντρα του ανθρώπινου σώματος.

 Και, βρίσκεται  στα 50 αμπέλια την περιουσία του Οδυσσέα που ο πατέρας του ο Λαέρτης προσέχει καλλιεργεί και μεριμνά στο ομηρικό κτήμα, απόκτημα για όλη την ανθρωπότητα.

Τις 50 θέσεις αντιληπτικότητας του νου και του πνεύματος σε κάθετη και οριζόντια ανάγνωση των Ομηρικών Επών

 Με τη βοήθεια του αέρα Ερμή που είναι παρών και στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια και της μεταβλητής Φωτιάς που είναι η Αθήνα, η εξελικτική Νόηση των Ελλήνων.

 Ο Απόλλων η σταθερή φωτιά, έχει τον τελευταίο λόγο γιατί είναι το  Ηλιακό Πυρ, ο στόχος και ο προορισμός της Συνείδησης με κέντρο τον Ήλιο. 

 Η  Υδροχόος Ελλάδα, η Χώρα του Φωτός του Ήλιου Απόλλωνα, τα Ηνία του Πνεύματος Ηνίοχος  κρατά  στην πρωτοκαθεδρία της Γαίας  και  σημειοδοτεί την Κάθοδο των Ελλήνων την Ομηρική, την Νέα Εποχή των επόμενων 2000 ετών, την Ανθρωπόκαινο

Αστραία