Ο Ζευς και οι μετακινήσεις των λιθοσφαιρικών πλακών

και εγκεφαλικών νηών

Οι έρωτες του Διός μετακινούν τις πλάκες εντός και εκτός της Γαίας

Όταν μετακινούνται οι  λιθοσφαιρικές πλάκες 

η Ευρασιατική του Φοίνικα  και  η  Αφρικανική  των Δαναών

ο Ζευς  αρπάζει την Ελλωτίδα  Ευρώπη στην νέα αλπική ορογένεση 

και γεννά ενδιαφέροντα παιδιά κυρίως  Κρητικά νησιά,  

 τον Μίνωα τον Ραδάμανθυ και  τον Σαρπηδόνα που μετακινείται ανατολικά.

Εισερχόμαστε στην Ατλαντική Εποχή  των ανθρωπίδων πριν 2.000.000 χρόνια

και την Κρητομινωική πριν  6000 χρόνια, την Εποχή του Ταύρου.

Ο Ταύρος της Ατλαντίδος κυριαρχεί ,εξέρχεται από την Ποσειδωνία θάλαττα και εγκαινιάζει μια έννοη  αλφαβητική  πολιτιστική γραμμή στην Αιγηίδα Μεσογαία  γη

Η ορογένεση στην Ευρώπη

Η θερμότητα που παράγει ο πυρήνας της Γης είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία των ρευμάτων μεταφοράς στον μανδύα (ασθενόσφαιρα). Τα ρεύματα, που μεταφέρουν ύλη και ενέργεια, μετακινούν τις λιθοσφαιρικές πλάκες πάνω στις οποίες βρίσκονται οι ήπειροι. Καθώς οι πλάκες μετακινούνται, πλησιάζουν μεταξύ τους (συγκλίνουν-συγκρούονται) ή απομακρύνονται (αποκλίνουν) ή κινούνται πλευρικά (παράλληλα). Η κίνηση των λιθοσφαιρικών πλακών ευθύνεται για τη δημιουργία των βουνών (ορογένεση) και των υποθαλάσσιων οροσειρών, όπως επίσης για την πρόκληση των σεισμών και για την έκρηξη των ηφαιστείων.

Οι κινήσεις της λιθοσφαιρικής πλάκας της Ευρασίας και οι συγκρούσεις της με άλλες πλάκες δημιούργησαν στο παρελθόν πτυχώσεις και ορογενέσεις στο τέλος του Προτεροζωικού Αιώνα (Καληδόνια Πτύχωση), μεταξύ Δεβονίου και Λιθανθρακοφόρου (Ερκύνια ή Βαρίσκια Πτύχωση) και στην αρχή του Καινοζωικού (Αλπική Πτύχωση).

Πιο αναλυτικά, στην Ευρώπη τα παλαιότερα βουνά (Σκανδιναβικές 'Αλπεις, Όρη Σκωτίας κ.ά.) δημιουργήθηκαν με την Καληδόνια Πτύχωση, στο τέλος του Προτεροζωικού Αιώνα και στην αρχή του Παλαιοζωικού Αιώνα, περίπου 570 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα. Τα βουνά της Ιβηρικής (εκτός των Πυρηναίων και της Σιέρα Νεβάδα), ο Ιούρας στη Γαλλία-Ελβετία, ο Μέλανας Δρυμός στη Γερμανία, τα Ουράλια Όρη κ.ά. σχηματίστηκαν με την Ερκύνια ή Βαρίσκια Πτύχωση στο μέσο του Παλαιοζωικού Αιώνα, περίπου 350 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα. Τέλος, τα βουνά της νότιας Ευρώπης, όπως τα Καρπάθια, ο Αίμος, ο Καύκασος, οι Άλπεις, η Πίνδος κ.ά., σχηματίστηκαν κατά την Αλπική Πτύχωση, δηλαδή τη γεωλογική ορογενετική διαταραχή η οποία ξεκίνησε περίπου 60 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα.

Το συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι πως η σημερινή μορφή της Ευρώπης, αλλά και της Ελλάδας, αποτελεί ένα στιγμιότυπο στη γεωλογική ιστορία του πλανήτη. Δυνάμεις που βρίσκονται βαθιά μέσα στη Γη και εκδηλώνονται με φυσικά φαινόμενα, όπως οι σεισμοί και τα ηφαίστεια, είναι αυτές που δημιουργούν τα βουνά στην ήπειρο στην οποία ζούμε. Για παράδειγμα, στην ευρωπαϊκή ήπειρο:

• Η απομάκρυνση της βορειοαμερικανικής από την ευρασιατική λιθοσφαιρική πλάκα συνέβαλε πριν από εκατομμύρια χρόνια στη δημιουργία της Ισλανδίας.

• Η σύγκρουση της ευρασιατικής με την αφρικανική πλάκα είναι πιθανό να οδηγήσει μετά από εκατομμύρια χρόνια στην εξαφάνιση της Μεσογείου.

Τα πάντα ρει σε συνεχή μεταβολή

Αστραία

Η Πίνδος οι Ελληνίδες Οροσειρές και η Τιτανομαχία

Πόλεμος μεταξύ των Θεών του Ολύμπου και των Τιτάνων. Αναπαράσταση από το αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών.

στις γεωτεκτονικές μεταβολές της Γαίας

Τιτανομαχία Ησίοδος

Αλπική ορογένεση 65 εκατομμύρια χρόνια  

Πίνδος Ελλάδα  Αλπική Ορογένεση

Η αλπική ορογένεση είναι η πιο πρόσφατη η νεότερη

Κατά τη διάρκεια αυτής, αναδύθηκαν ο Καύκασος, ο Άτλαντας, οι Άλπεις, οι Άνδεις, τα Απέννινα, τα Πυρηναία,  τα Ιμαλάια, τα Καρπάθια, οι Κορδιλιέρες κ.ά.

Σε αυτόν τον ορογενετικό κύκλο αναδύθηκαν και οι ελληνικές οροσειρές.

 Η Πίνδος είναι η μεγαλύτερη οροσειρά της Ελλάδας. Κυριαρχεί σχεδόν σ' ολόκληρη την δυτική Ελλάδα και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια των Ιλλυρικών και Δαλματικών οροσειρών.

Η ονομασία Πίνδος αν και αναφέρεται από τους αρχαίους τραγικούς μας ποιητές και ιστοριογράφους όπως ο Αισχύλος, ο Πίνδαρος, ο Σοφοκλής, ο Ηρόδοτος, ο Ξενοφών κ.α. παίρνει για πρώτη φόρα τη γεωγραφική μορφή  που της αποδίδουμε μέχρι και σήμερα στην περίοδο των ελληνορωμαικών χρόνων σύμφωνα με τον Στράβωνα.

Ο Ηρόδοτος και ο Ξενοφών μάλιστα στα «Κυνηγετικά» μας πληροφορούν και για την άγρια πανίδα της περιοχής καμωμένη από λιοντάρια, πάνθηρες, λύγκες και αρκούδες.

Το όνομα ετυμολογικά Πίνδος( κατάληξη –ινδος) χαρακτηρίζει τις προελληνικές λέξεις και συγκεκριμένα είναι πελασγικής προέλευσης. Χρησιμοποιείται δε για να προσδιορίσει κυρίως ονόματα φυτών της μεσογειακής χλωρίδας, όπως κίνδος και λίνδος. Το θέμα Πινδ- το συναντάμε πέρα από αντρικά ονόματα, αλλά και ως γεωγραφικό προσδιορισμό σε όρη , ποταμούς και  πόλεις. Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι το συναντάμε ως επίθετο και στα τρία γένη.  Γιατί άραγε να συνέβαινε αυτό;;

Πιθανότατα η χρήση του όρου Πίνδος να είχε χαρακτήρα επωνυμίας που συνόδευε το όνομα και στην πορεία να ουσιαστικοποιήθηκε. Σαν επίθετο όμως φαίνεται να είχε θρησκευτικό χαρακτήρα που σήμαινε μάλλον το θείον, το ιερόν..

Αλπική ορογένεση

Η αλπική ορογένεση (μερικές φορές αλπική ορογένεση) είναι η δημιουργία οροσειρών στην κεντρική και νότια Ευρώπη και τη δυτική Ασία. Αυτή η φάση οικοδόμησης των βουνών ξεκίνησε στο μεταγενέστερο Μεσοζωικό. Συνέβη καθώς οι δύο μεγάλες ήπειροι Αφρική και Ινδία (καθώς και μια μικρότερη πλάκα) κινήθηκαν βόρεια και συγκρούστηκαν με την Ευρασία. Αυτό συνέβη στο τέλος του Μεσοζωικού αιώνα και συνεχίζεται σιγά-σιγά μέχρι σήμερα.

Έτσι, αυτή η αργή σύγκρουση συμπίεσε τις ευρασιατικές πλάκες και προκάλεσε τη δημιουργία βουνών από το δυτικό άκρο μέχρι την Ασία. Αυτές είναι οι οροσειρές της Αλπικής ζώνης. Περιλαμβάνουν (από τα δυτικά προς τα ανατολικά) τον Άτλαντα, το Ριφ, την Κορδιλιέρα του Μπέτικ, τα Κανταβρικά Όρη, τα Πυρηναία, τις Άλπεις, τα Απέννινα Όρη, τις Δειναρικές Άλπεις, τις Ελληνίδες, τα Καρπάθια Όρη, τα Βαλκανικά Όρη, τον Ταύρο, τα Αρμενικά Υψίπεδα, τον Καύκασο, το Αλμπόρζ, το Ζάγκρος, το Χίντου Κους, το Παμίρ, το Καρακοράμ και τα Ιμαλάια.

Η αλπική ορογένεση ήταν η τελευταία από τις τρεις μεγάλες φάσεις ορογένεσης στην Ευρώπη που διαμόρφωσαν τη γεωλογία της. Η ορογένεση της Καληδονίας που σχημάτισε την ήπειρο του Παλαιού Κόκκινου Ψαμμίτη ήταν η πρώτη. Η δεύτερη ήταν η Βαρίσκια ορογένεση. Αυτή ήταν όταν σχηματίστηκε η Παγγαία, καθώς η Γκοντβάνα και η ήπειρος του Παλαιού Κόκκινου Ψαμμίτη συγκρούστηκαν στα μέσα έως τα τέλη του Παλαιοζωικού.

Η Τιτανομαχία

Οι Τιτάνες που πολέμησαν καθοδηγούνταν από τον Κρόνο και στις τάξεις τους βρίσκονταν οι: Κόιος, Κριός, Υπερίων, Ιαπετός, Άτλας. Οι Ολύμπιοι οδηγούνταν από τον Δία και στο πλευρό του πολέμησαν και οι: Εστία, Δήμητρα, Ήλιος, Ήρα, Άδης/Πλούτων, Ποσειδώνας, οι Εκατόγχειρες και οι Κύκλωπες.

Νικώντας μετά από δεκάχρονο πόλεμο, οι Ολύμπιοι μοίρασαν μεταξύ τους τα λάφυρα, δίνοντας στον Δία την εξουσία στον αέρα και τον ουρανό, στη θάλασσα και όλα τα υδάτινα σώματα στον Ποσειδώνα, και στον Κάτω Κόσμο στον Άδη. Η γη αφέθηκε ως κυριαρχία κοινή όλων των θεών. Έπειτα έκλεισαν τους Τιτάνες στα Τάρταρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Ωκεανός και οι Τιτανίδες (Θεία, Ρέα, Θέμις, Μνημοσύνη, Φοίβη και Τηθύς) παρέμειναν ουδέτεροι, και γι' αυτό δεν τιμωρήθηκαν από τον Δία. Οι Εκατόγχειρες παρέμειναν φύλακές τους, μέχρι τη στιγμή που ο Δίας τους απελευθέρωσε όλους, εκτός από τον Άτλαντα.

Πάμε για Νέες  Τιτανομαχίες 

σε γεννήσεις  νέων ορεσίβιων συνειδήσεων

Σύγχρονα  Ομηρικά Έπη