ΚΒΑΝΤΙΚΗ_ΦΥΣΙΚΗ, ΚΒΑΝΤΑ
Κβαντική φυσική και κβαντική ομηρική σε κβαντικά άλματα σκέψης
Οδυσσέας και Πηνελόπη, η κβαντική συνάντηση και το αρχετυπικό ζευγάρι των Ομηρικών Επών
Αν υπάρχει ένα Α, πρέπει άραγε να υπάρχει κάπου και ένα αντί-Α;
Η ερώτηση ξεκίνησε από την κβαντική φυσική και, όπως συμβαίνει συνήθως όταν ο Όμηρος παραφυλάει στη γωνία, κατέληξε στην Ιθάκη.
Ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: όσα ακολουθούν δεν αποτελούν θεωρία κβαντικής φυσικής ούτε ισχυρισμό ότι ο Όμηρος «γνώριζε κβαντομηχανική». Είναι ένα παιχνίδι φιλοσοφικής σκέψης, ένα κβαντικό άλμα από τις έννοιες της σύγχρονης φυσικής προς τις σχέσεις των ομηρικών προσώπων.
Η επιστήμη μένει επιστήμη και η μεταφορά δηλώνεται ως μεταφορά.
Και τώρα μπορούμε να κάνουμε την ομηρική μας κβάντωση
Στη φυσική, πολλά σωματίδια έχουν τα αντισωματίδιά τους. Το ηλεκτρόνιο έχει το ποζιτρόνιο, το πρωτόνιο το αντιπρωτόνιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι για κάθε σωματίδιο που υπάρχει εδώ πρέπει υποχρεωτικά να υπάρχει κάπου αλλού ένα συγκεκριμένο αντισωματίδιό του.
Η φύση δεν φαίνεται να υπακούει σε έναν απλό μεταφυσικό κανόνα «για κάθε Α υπάρχει ένα αντί-Α».
Μας μιλά περισσότερο για συμμετρίες και ασυμμετρίες, αλληλεπιδράσεις, πεδία, σχέσεις και νόμους διατήρησης.
Και εδώ η σκέψη μας συναντά τον μαγνήτη.
Το ομηρικό δίπολο
Ένας συνηθισμένος μαγνήτης είναι μαγνητικό δίπολο. Έχει βόρειο και νότιο πόλο.
Δεν μπορούμε να πάρουμε έναν μαγνήτη, να τον κόψουμε στη μέση και να κρατήσουμε στο ένα χέρι μόνο τον Βορρά και στο άλλο μόνο τον Νότο.
Αν τον κόψουμε, προκύπτουν δύο μικρότεροι μαγνήτες, καθένας με τον δικό του βόρειο και νότιο πόλο.
Ν — S → Ν — S + Ν — S
Μέχρι σήμερα δεν έχει παρατηρηθεί πειραματικά ελεύθερο στοιχειώδες μαγνητικό μονόπολο, παρότι η ύπαρξη μαγνητικών μονοπόλων έχει προταθεί θεωρητικά.
Ο Βορράς και ο Νότος, λοιπόν, στον συνηθισμένο μαγνήτη δεν είναι δύο εχθροί που προσπαθούν να εξαφανίσουν ο ένας τον άλλο.
Είναι οι δύο πόλοι ενός συστήματος.
Και εδώ εμφανίζονται ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη.
Δεν χρειάζεται πλέον να πούμε:
Οδυσσέας Α — Πηνελόπη αντι-Α.
Μπορούμε να κάνουμε ένα καλύτερο άλμα:
ΟΔΥΣΣΕΑΣ — ΠΗΝΕΛΟΠΗ = δύο πόλοι ενός ομηρικού διπόλου.
Ο ένας δεν αναιρεί τον άλλο.
Ο ένας προσδιορίζει τον άλλο μέσα στη σχέση.
Ο Οδυσσέας είναι κίνηση.
Η Πηνελόπη είναι σταθερότητα.
Ο Οδυσσέας είναι έξοδος.
Η Πηνελόπη είναι οίκος.
Ο Οδυσσέας είναι περιπλάνηση.
Η Πηνελόπη είναι διατήρηση.
Ο Οδυσσέας κινείται στον χώρο.
Η Πηνελόπη αντέχει μέσα στον χρόνο.
Και ανάμεσά τους υπάρχει το πεδίο της σχέσης τους.
Η απόσταση δεν το εξαφανίζει.
Ο Οδυσσέας μπορεί να βρίσκεται στην Τροία, στη θάλασσα, στην Κίρκη, στην Καλυψώ. Η Πηνελόπη μπορεί να βρίσκεται στην Ιθάκη, περικυκλωμένη από τους μνηστήρες.
Κι όμως ο ένας εξακολουθεί να προσδιορίζεται αφηγηματικά σε σχέση με τον άλλο.
Εκείνος είναι αυτός που πρέπει να επιστρέψει.
Εκείνη είναι αυτή που πρέπει να διατηρήσει εκείνο στο οποίο μπορεί να επιστρέψει.
Χωρίς τον Οδυσσέα δεν υπάρχει ταξίδι.
Χωρίς την Πηνελόπη δεν υπάρχει επιστροφή.
Και χωρίς τη σχέση τους δεν υπάρχει Νόστος.
Ύλη και αντιύλη — το πρώτο μας κβαντικό άλμα
Μπορούμε τώρα να επιστρέψουμε στην πρώτη, πιο άτακτη σκέψη μας.
Στη φυσική, όταν ένα σωματίδιο συναντήσει το αντισωματίδιό του, μπορεί να συμβεί εξαΰλωση και η ενέργειά τους να μετατραπεί σε άλλα σωματίδια, συχνά φωτόνια.
Και εμείς, παίζοντας φιλοσοφικά, είπαμε:
ΟΔΥΣΣΕΑΣ + ΠΗΝΕΛΟΠΗ → ΦΩΣ
Αλλά η αναλογία του μαγνητικού διπόλου είναι βαθύτερη.
Γιατί όταν συναντώνται ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη δεν εξαϋλώνονται.
Δεν χάνεται ο Οδυσσέας μέσα στην Πηνελόπη.
Δεν χάνεται η Πηνελόπη μέσα στον Οδυσσέα.
Παραμένουν δύο αυτοτελή πρόσωπα.
Αυτό που εξαφανίζεται είναι η απόσταση.
Η εικοσαετής απουσία.
Η αβεβαιότητα.
Η μεταμφίεση.
Η κατάσταση του ξένου.
Και αυτό που αποκαθίσταται είναι η σχέση.
Και στο κέντρο βρίσκεται μια ελιά
Εδώ ο Όμηρος κάνει κάτι εκπληκτικό.
Η τελική αναγνώριση ανάμεσα στους δύο συνδέεται με το συζυγικό τους κρεβάτι, κατασκευασμένο γύρω από τον κορμό μιας ριζωμένης ελιάς.
Ο άνθρωπος της μεγαλύτερης περιπλάνησης επιστρέφει σε κάτι που δεν μπορεί να μετακινηθεί.
Κίνηση και ακινησία.
Περιπλάνηση και ρίζα.
Θάλασσα και γη.
Χώρος και χρόνος.
Οδυσσέας και Πηνελόπη.
Δύο πόλοι και ανάμεσά τους μια σχέση που άντεξε την απόσταση.
Ίσως λοιπόν η ενδιαφέρουσα ερώτηση δεν είναι:
«Ποιο είναι το αντίθετο του Α;»
Αλλά:
«Με τι σχετίζεται το Α ώστε να αποκτά τη συγκεκριμένη του σημασία;»
Εδώ αλλάζει ολόκληρη η εικόνα.
Από τα πράγματα περνάμε στις σχέσεις.
Από το Α και το αντί-Α περνάμε στο Α και στο Β που συγκροτούν ένα σύστημα.
Και από τον Οδυσσέα και την Πηνελόπη ως δύο χωριστά πρόσωπα περνάμε στον Νόστο ως σχέση.
Δεν είναι ο Οδυσσέας το αντίθετο της Πηνελόπης.
Δεν είναι η Πηνελόπη το αντίθετο του Οδυσσέα.
Είναι δύο πόλοι μιας σχέσης· και ο Νόστος είναι η αποκατάσταση του πεδίου ανάμεσά τους.
Αυτό δεν είναι κβαντική φυσική, είναι κβαντική ομηρική
στη ρίζα ενός δένδρου
Χώρος και χρόνος.
Και στο κέντρο, βαθιά ριζωμένη στη γη, μια ελιά.
Εγένετο Νόστος.
Ομηρική κβάντωση — με τα κβάντα και τους μαγνήτες υπό επιστημονική επιτήρηση.
Όταν ο κβαντικός Οδυσσέας συναντά την κβαντική Πηνελόπη στην συνάντηση των ομηρικών κβάντων
έχουμε την ανατροπή της σκέψης στο ασύλληπτο.....
Και γένετο κατανόηση του ομηρικού διπόλου στο πεδίο της ύλης
Σύγχρονα Ομηρικά Έπη
Αστραία
