Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Οι Βρύγες, οι Φρύγες και οι Πρέσπες





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Οι Λύκοι των Πρεσπών ουρλιάζουν στη παραχάραξη της Ιστορίας

Λυγκηστίς και Βρυγηίς των  Μεγάλων  Λιμνών
Η Λυγκηστίδα (Λυγκηστίς ή Λύγκος) ήταν αρχαία «χώρα» της Μακεδονίας, στην οποία κατοικούσαν οι Λυγκηστές. Βρισκόταν βόρεια της Εορδαίας και της Ορεστίδας στο νοτιοδυτικό τμήμα του λεκανοπεδίου του Εριγώνα (σημ. πεδιάδα του Μοναστηρίου παρά τη λίμνη Πρέσπα μέχρι του επί της ανατολικής όχθης της Λιχνίτιδας λίμνης (Αχρίδας) όρους Πετρίνο.
Εδώ ήταν η αρχαία πόλη Πυλών ως όριο της Μακεδονίας με την Ιλλυρία.
  Κατά τους αρχαίους χρόνους, οι Πρέσπες αποτελούσαν βασικότατο τμήμα της Αρχαίας Λύγκου, έφεραν δε τα ονόματα «Μικρά» και «Μεγάλη Βρυγηίς». Η σημερινή ονομασία «Πρέσπα» μαρτυρείται ήδη από τους βυζαντινούς χρόνους. Δυστυχώς η περιοχή, λόγω της ιστορικής ευαισθησίας της, συνιστούσε μέχρι και πριν ολίγα χρόνια ζώνη εμπολέμου, βαρέως και η ίδια πληγωθείσα από τις Ελληνο-βαλκανικές μεγάλες αντιπαραθέσεις και φυσικά τον εμφύλιο πόλεμο. Έτσι υπέστη μια αδικαιολόγητη κατάσταση απομονώσεως, ελλείψεως ουσιαστικού κρατικού ενδιαφέροντος, που πέραν της απουσίας σημαντικών υποδομών (πρόβλημα που υφίσταται μέχρι και σήμερα), περιόρισε στο ελάχιστο τις αρχαιολογικές έρευνες.
Η Πρέσπα, ιστορικά ανήκε στο έθνος των Ορεστών οι οποίοι θεωρούνταν ότι ήταν Μολοσσικής καταγωγής και συνδεόντουσαν με ηπειρωτικά φύλλα. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Αντίοχος υπήρξε ο πρώτος γνωστός βασιλιάς του έθνους, ενώ υπήρξαν οι βασιλιάδες Κάρανος και ο Κοίνος. Στην περιοχή ανάμεσα στην Κορυτσά και τη Μικρή Πρέσπα, στη βόρεια Ορεστίδα, τοποθετείται το Πήλιον, που έγινε γνωστό από την διαδρομή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 
Στο νησί του Αγίου Αχίλλειου στη Μικρή Πρέσπα, έχουν βρεθεί επιγραφές που μαρτυρούν το όνομα της Ορεστικής πόλης Λύκης (ή Λύκα) η οποία φαίνεται να εκτείνοταν σε νησίδα που ένωνε το νησί με την χέρσο. Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, τα επιγραφικά ευρήματα ανέρχονται σε πενήντα.

Η ευρύτερη περιοχή της Φλώρινας ήταν ένα αυτόνομο κρατίδιο που κατοικούσαν ελληνικά φύλα των μακεδόνων, δωρικής καταγωγής. Επί βασιλείας Φιλίππου Β’ ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Μακεδονίας. Την εποχή του Τρωικού πολέμου, στην περιοχή κατοικούσε ο λαός με το όνομα Βρύγες ή αλλιώς Φρύγες, οι οποίοι συμμετείχαν στον πόλεμο με το πλευρό των Τρώων. Εξ αιτίας αυτού του λαού, οι λίμνες των Πρεσπών, ονομάζονταν μικρή και μεγάλη Βρυγηίς. Αποδεικνύοντας όλα αυτά, υπάρχει ένας αρχαίος οικισμός που κατοικούταν από τον 16ο έως τον 6ο αιώνα π.Χ. και από τον 4ο μέχρι και τον 1ο αιώνα π.Χ. όπου καταστράφηκε από πυρκαγιά, μάλλον ως αποτέλεσμα εχθρικής εισβολής.
Σημαντικό είναι το εύρημα της χάλκινης μακεδονικής ασπίδας με την επιγραφή ‘Βασιλέως Αντίγονου’, κατάλοιπο και μαρτυρία της μάχης του 294 π.χ., μεταξύ του βασιλιά της Ηπείρου, του Πύρρου, και του Μακεδόνα βασιλιά Αντιγόνου.
Η Μικρή  Βρυγηίς (Πρέσπα) χαρακτηρίζεται ως μεσοτροφική λίμνη, περιβάλλεται δε από σημαντικές εκτάσεις με καλαμιώνες και έχει μικρότερο βάθος από τη Μεγάλη. Υπάρχουν περίοδοι που παρατηρείται σε συνθήκες ακραίου ψύχους το πάγωμα της λίμνης. Έχει έκταση περίπου 47 τ.χλμ. Η Μεγάλη (Πρέσπα )θεωρείται ολιγοτροφική λίμνη, το ανώτερο βάθος της ξεπερνάει τα 50 μέτρα, ενώ η έκτασή της αγγίζει τα 272 τ. χλμ., εκ των οποίων λιγότερα από 40 ανήκουν στην Ελληνική επικράτεια. Συχνό είναι το φαινόμενο του κυματισμού, ενώ σε γενικές γραμμές τα νερά της δεν παγώνουν.  Απαντούν πάνω απο 40 είδη θηλαστικών, περί τα 260 είδη πτηνών, 11 αμφιβίων, 20 είδη ερπετών και 15 είδη ιχθύων, ενώ στην πλούσια χλωρίδα της περιλαμβάνονται περισσότερα από 1300 είδη φυτών και μια συστάδα υπεραιωνόβιων βουνοκυπάρισσων. Όσον αφορά στην πτηνοπανίδα σημαντικότερη θεωρείται η παρουσία των δύο ειδών πελεκάνου, (ροδοπελεκάνου και αργυροπελεκάνου), ιδιαίτερα του δευτέρου, που είναι σπάνιο είδος παγκοσμίως.

Αγγείο-κύπελλο σε σχήμα κεφαλής κριού και ερυθρόμορφη διακόσμηση με φύλλα κισσού στον λαιμό, ένα από τα πολλά ευρήματα υψίστης ιστορικής σημασίας, σε νεκροταφείο Αρχαϊκών και Κλασικών Χρόνων (6ου-4ου αι. π.Χ.) που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στην αρχαία Λυγκηστίδα της Aνω Μακεδονίας. Πρόκειται για μια ανέλπιστη σημαντική αποκάλυψη, καθώς, μέχρι πρόσφατα, λόγω έλλειψης δεδομένων, επικρατούσε η λανθασμένη αντίληψη ότι η περιοχή την περίοδο εκείνη ήταν κοινωνικά και πολιτισμικά απομονωμένη.


Η μεγάλη και μικρή  Βρυγηίδα   στις Πύλες των Ορίων της Μυθιστορίας
Αστραία

Πηγές:
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Ο σκληρός δίσκος της Φαιστού


Όταν άρχιζε ο Λαβύρινθος και το ΜΑΤΡΙΞ του Μίνωα
Ο Δίσκος της Φαιστού είναι αρχαιολογικό εύρημα από τη Μινωική πόλη της Φαιστού στη νότια Κρήτη και χρονολογείται πιθανώς στον 17ο αιώνα π.Χ.. Αποτελεί ένα από τα γνωστότερα μυστήρια της αρχαιολογίας, αφού ο σκοπός της κατασκευής του και το νόημα των όσων αναγράφονται σε αυτόν παραμένουν άγνωστα. Το πιο γνωστό δείγμα της ιερογλυφικής μινωικής γραφής είναι ο μοναδικός στο είδος του δίσκος, που βρέθηκε σε ένα μικρό δωμάτιο του ανακτόρου της Φαιστού.

Διατηρείται ακέραιος. Στις δύο πλευρές του έχουν αποτυπωθεί σύμβολα σε μία σειρά, που ακολουθεί σπειροειδή διάταξη, ξεκινώντας από την περιφέρεια και καταλήγοντας στο κέντρο. Διακρίνονται 45 σύμβολα που επαναλαμβάνονται και ομαδοποιούνται σχηματίζοντας λέξεις, οι οποίες χωρίζονται με κάθετες εγχάρακτες γραμμές. Ο δίσκος είναι φτιαγμένος από πηλό, ο οποίος ήταν από τα βασικότερα υλικά του Μινωικού κόσμου. Η μέση διάμετρός του είναι 15 εκατοστά και το μέσο πάχος του 1 εκατοστό. Στις δύο όψεις του βρίσκονται 45 διαφορετικά σύμβολα, πολλά από τα οποία αναπαριστούν εύκολα αναγνωρίσιμα αντικείμενα, όπως ανθρώπινες μορφές, ψάρια, πουλιά, έντομα, φυτά κ.α. Συνολικά υπάρχουν 241 σύμβολα, 122 στην 1η πλευρά και 119 στη 2η, τοποθετημένα σπειροειδώς.  Η αποτύπωσή τους έγινε με σφραγίδες, όταν ο πηλός ήταν ακόμη νωπός και για το λόγο αυτό ο δίσκος θεωρείται το παλαιότερο γνωστό δείγμα τυπογραφίας. Μέχρι σήμερα έχουν προταθεί διάφορες αποκρυπτογραφήσεις του κειμένου. Η επικρατέστερη άποψη της σύγχρονης έρευνας είναι, ότι ίσως αποδίδει κάποιο θρησκευτικό κείμενο ή ύμνο. Αξιοσημείωτο είναι, ότι ορισμένα σύμβολα της ίδιας γραφής σώζονται και σε ένα πέλεκυ από το Αρκαλοχώρι.
Ο δίσκος ανακαλύφθηκε στις 3 Ιουλίου 1908 από τον Ιταλό αρχαιολόγο Λουίτζι Περνιέ (Luigi Pernier) και φυλάσσεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου.

Τα μυστικά του Δίσκου της Φαιστού θα «ταξιδέψουν» στην Αγγλία, και συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2019 ο γλωσσολόγος δρ Γκάρεθ Όουενς, ειδικός σε θέματα μινωικής γραφής, θα απευθύνει ομιλία με τίτλο «From Linear B to the Phaistos Disk» («Από τη Γραμμική Β στο Δίσκο της Φαιστού»). Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 17:30, στην αίθουσα Vivian Stewart του Κολεγίου Murray Edwards. Όπως έκανε γνωστό ο ίδιος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, στη διάλεξή του θα προβεί σε μια σύνοψη των αποτελεσμάτων της δεκαετούς έρευνας που έχει πραγματοποιήσει σε συνεργασία με τον καθηγητή Φωνητικής στην Οξφόρδη, Τζον Κόουλμαν. Οι δυο ερευνητές υποστηρίζουν ότι μπορούν να «διαβάσουν» το 99% των επιγραφών του περίφημου Δίσκου, αποκαλύπτοντας έτσι τα μυστικά του. Υπενθυμίζεται ότι τα συμπεράσματα αυτά παρουσιάστηκαν πέρσι το Φεβρουάριο στην Αθήνα κατά την ομιλία του κ. Όουενς στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. 
Σύμφωνα με τα σχετικά αποτελέσματα, «ο Δίσκος της Φαιστού Α και Β πλευρά απαρτίζεται από εξήντα μία (61) λέξεις, σε δεκαοκτώ στίχους με ρίμα. Έξι λέξεις από αυτές αναφέρονται στο Φως, ενώ άλλες έξι στη Δύση του Φωτός. Τρεις λέξεις είναι αφιερωμένες στην Έγκυο Θεότητα και δέκα στη Θεότητα που χαρακτηρίζεται με διαφορετικά επίθετα. Η Α πλευρά του Δίσκου της Φαιστού κάνει λόγο για την Έγκυο Θεότητα που λάμπει, ενώ στη Β πλευρά ξεχωρίζει μία πρόταση με στίχους, ρίμα, σονέτα με ποιητική παρήχηση που είναι αφιερωμένη στη Θεότητα που δύει, ίσως τη Δύση της Αστάρτης, της Αφροδίτης, της Αφαίας (Θεότητα της Γέννας) και Δικτύννας, στην Πάφο, τη Φαιστό και τη Φαλάσαρνα, δηλαδή στον αστερισμό VENUS, το πρωινό και βραδινό αστέρι (QED). Το περιεχόμενο του Δίσκου της Φαιστού είναι ένας μινωικός λυρικός ύμνος προς τη Θεότητα, ένα βαθύ μήνυμα από την εποχή του Χαλκού, πριν από 37 αιώνες».


Η Εποχή του Ταύρου και η νεοατλαντίδα
Τhe hard disk of the Minoan Matrix
Αστραία

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018

Από τον κόσμο και το έργο του Ομήρου




Ο  Όμηρος με τα μάτια του Wolfgang Schadewaldt

 Τα άρθρα που συγκεντρώθηκαν στο βιβλίο αυτό είναι κομμάτια από τον δρόμο που ακολούθησα ο ίδιος προσπαθώντας να γνωρίσω τον Όμηρο. 
Ο ποιητής που πολλοί πίστευαν άπιαστη σκιά, ήθελε να ξαναπάρει τη θέση του στην ιστορία ως άνθρωπος με σάρκα και οστά. Το ποίημα του, ξεσκισμένο και κομματιασμένο από τις επίμονες ερευνητικές προσπάθειες ενός και παραπάνω αιώνα, ζητούσαν να του ξαναδώσουμε την ολοκληρωμένη μορφή του στο πλαίσιο των εδικών συνθηκών που κυβερνούσαν την τέχνη των ραψωδών, και τότε να το καταλάβουμε ως αυτοδύναμο βλαστάρι του αιώνα του. Γιατί το ποίημα αυτό είναι ποίηση με την υψηλότερη έννοια: μέσα του συμπυκνώθηκε σε λόγο μια τεράστια πραγματικότητα. Η αναμφισβήτητη μοναδικότητα του αποτελεί και το μυστικό της επιβίωσης του σε πάντα ανανεωμένη μορφή. Με αυτό το όραμα μίλησε για πρώτη φορά η Ευρώπη. 
Από τον πρόλογο του βιβλίου

Το ύφος ενός μεγάλου ανθρώπου δεν είναι παρά η ανταύγεια του κόσμου του. Ο Όμηρος μιλά με πολλές γλώσσες γιατί ολόκληρος ο κόσμος είναι δικός του. Μαζί με τις εικόνες που δέχεται από τον κόσμο, του δίνονται οι λέξεις που η μεγαλύτερη τους δύναμη είναι  ότι αποτελούν εικόνες του κόσμου και τίποτα άλλο. Γιατί το έργο του Ομήρου είναι το ομοίωμα του κόσμου του πλούτου και της τάξης του εκείνης που ως ουσία διατηρείται μετέωρη στο παιγνίδι των αντίθετων δυνάμεων. 
σελ 70 . Α΄τόμος
Wolfgang Schadewaldt

Αστραία

Από τον κόσμο και το έργο του Ομήρου
Το ομηρικό ζήτημα
Βόλφγκανγκ Σάντεβαλντ
Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης
Μετάφραση: Φάνης Κακριδής


Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ



Μια καθαρή ματιά στην Ελληνική Μυθολογία με όλες τις εκδοχές των μύθων, τις πηγές  και τις αναφορές.

Στην ελληνική μετάφραση ο Κερένυι είχε γράψει τον παρακάτω πρόλογο:
Εκτιμώ πολύ τη νεοελληνική λογοτεχνία και τα έργα των Νεοελλήνων λογοτεχνών που τα θεωρώ σαν μια νέα απαρχή. Δεν νομίζω πως είναι αναγκαίο και σωστό όταν μιλώ σε Έλληνες των νεοτέρων χρόνων ή του παρόντος να  τονίσω ιδιαίτερα πως είναι Νεοέλληνες. Πολύ περισσότερο τώρα που προσφέρω τον Έλληνα στον  "Νεοέλληνα".
Η εισαγωγή στη δική μου ΄Μυθολογία των Ελλήνων" δεν έγινε ορθά κατανοητή από τους περισσότερους , στους οποίους ανήκανε μερικοί από τους επιφανέστερους Ευρωπαίους. Αυτό δείχνει πόσο χρήσιμο είναι να μιλάει κανείς ανοικτά για αυτά τα θέματα.Για να γραφτή μια Ελληνική Μυθολογία, όχι για παιδιά ούτε για επιστήμονες, αλλά για μεγάλους, από άνθρωπο προς άνθρωπο, θεώρησα πως μας τη διηγείται κάποιος Έλληνας σε  ένα ελληνικό νησί, ένας λόγιος που ξέρει τις πηγές που διασώθηκαν και τα μυθολογικά κείμενα.
.........
Ήθελα να καλύψω την επιθυμία όλων των Ευρωπαίων για τους οποίους η πρώτη Μυθολογία είναι η Ελληνική Μυθολογία Προτού αρχίσω να γράφω τις γραμμές αυτές σε ένα καφενείο πλάι σε κάποιο μυθολογικό τοπίο, στον κόλπο του Φόρκυος, άκουσα με  ποιον τρόπο ένας άνδρας απάγγελνε ένα μυθολογικό κείμενο με μεγάλη σοβαρότητα και βαθύ αίσθημα. Ήταν γραμμένο στη καθαρεύουσα και δεν επρόκειτο  για μύθο ή παραμύθι  κάποιου  του λαού, αλλά για κείμενο κάποιου φιλολόγου βασισμένο σε ένα σχόλιο στον Όμηρο σχετικό με την Αρέθουσα, τη νύμφη εκείνης της πηγής που αναφέρεται στην Οδύσσεια και με τον γιο της τον Κόρακα που πήρε  το όνομα, ο βράχος πλάι της. Το ρώτησα αν είχε μάθει την  ιστορία στον σχολείο. Όχι, απάντησε . Δεν είχε πάει στο Γυμνάσιο και στο  σχολείο  δεν μαθαίνουν  τέτοιες ιστορίες. Η ιστορία προερχόταν από παλιούς Γερμανούς αρχαιολόγους που είχαν έρθει εδώ και μεταδόθηκε από πατέρα σε γιο.
Αυτό μου αποκάλυψε πως η δυνατότητα του αποήχου της μυθολογίας στους  Έλληνες είναι βαθιά ριζωμένη και πως  ένας ξένος, με την ελληνική σημασία της λέξης μπορεί να τον μεταφέρει στην πατρίδα του. Ολόκληρη η Ελληνική Μυθολογία προσφέρεται όπως την καταλαβαίνω προσωπικά σαν μια διδασκαλία για τους θεούς που είναι σύγχρονα διδασκαλία για τους ανθρώπους. Νιώθω υπερήφανος  που μπορώ να το κάνω εγώ.
Η δική μου Ελληνική Μυθολογία ξανάρχεται στην πατρίδα της με την ιδέα πως τη διηγείται  ένας Έλληνας.
..........
Ο Έλληνας αναγνώστης οφείλει ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη στους προγόνους του που χάρισαν στην ανθρωπότητα αυτές τις ιστορίες."
Λόγια του Κάρλ Κερένυι στην εισαγωγή του βιβλίου του.
Τον ευχαριστούμε  για το μήνυμα, την προσφορά και την ενδυνάμωση του ήχου της γνώσης της Ελληνικής Μυθολογίας.
Τον ευχαριστούμε θερμά εμείς οι  "Νέο Έλληνες " σε Πεδία Ομηρικά
Αστραία

Ο Καρλ Κερένυι ( 1897 - 1973) ήταν Ούγγρος (Σουαβός) καθηγητής των κλασικών σπουδών, μυθολόγος και ιστορικός της θρησκείας, που ασχολήθηκε με τη σύγχρονη μελέτη της Ελληνικής μυθολογίας. Δίδαξε στα πανεπιστήμια του Σέγκεντ και του Πεκς στην Ουγγαρία. Από το 1943 εξαιτίας πολιτικών πιέσεων που εντάθηκαν με την άνοδο του Ναζισμού στην Ουγγαρία ο Κερένυι έγινε μόνιμος κάτοικος Ελβετίας, αρχικά με διπλωματικό status και κατόπιν ως πολιτικός πρόσφυγας. Συνεργάστηκε με  τον Κ. Γκ. Γιουνγκ. Η επαφή του με τον Ελβετό ψυχολόγο ήταν εκείνη που οδήγησε τελικά στη μόνιμη μετανάστευση στο Ιταλόγλωσσο καντόνι του Τιτσίνο. Εκεί στην Ελβετία εξέδωσε ο Κερένυι το κύριο σώμα της έρευνάς του στην περίοδο 1945-1968, ασκώντας παράλληλα σημαντική επίδραση στην έρευνα της μυθολογίας, ως ένας από τους τελευταίους αντιπροσώπους της μεγάλης παράδοσης των ανθρωπιστών λογίων της αρχαιότητας. Μεταπολεμικά ο Κερένυι δίδαξε Ουγγρική γλώσσα και λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Ωστόσο, με σημείο έναρξης το 1946, ξεκίνησε μια σειρά από επιθέσεις στην πατρίδα του με λιβέλους που άρχισαν θέτουν σε αμφισβήτηση όχι μόνο τις δημοκρατικές του αρχές αλλά και την επιστημονική του ακεραιότητα. Το 1947 ταξίδεψε στην Ουγγαρία για να μιλήσει στην ανακήρυξή του ως μέλους της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών, με την πρόθεση να προσφέρει στη δημοκρατική ανάπτυξη της Ουγγαρίας. Ωστόσο οι προειδοποιήσεις του ουγγρικού σταλινικού καθεστώτος τον εξανάγκασαν να φύγει από τη Βουδαπέστη. Επακόλουθα ο Κερένυι εξορίστηκε από την πολιτική προπαγάνδα υπό τον Γκεόργκι Λούκατς , καθοδηγητική μορφή της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Το καλοκαίρι του 1948, ο Λούκατς έγραψε ένα άρθρο στην Társadalmi Szemle (Επιθεώρηση της Εταιρείας) στο οποίο κατηγορούσε τον Κερένυι για συνεργασία με τους Ναζί. Αργότερα ήλθε στο φως η πραγματική αιτία αυτών των λιβέλων που ήταν η απομάκρυνση μιας διεθνώς αναγνωρισμένης προσωπικότητας που θεωρούσε πρωταρχικό της καθήκον την έκφραση της γνώμης της και συνεπώς δεν μπορούσε να συμβιβαστεί ιδεολογικά. Ο τίτλος του ακαδημαϊκού αποσύρθηκε για να αποκατασταθεί το 1989 μετά θάνατον. Το 1962 ο Κερένυι έλαβε την Ελβετική υπηκοότητα. Αποβίωσε στις 14 Απριλίου 1973. Η δεύτερη σύζυγός του Μάγδα αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή της στην προώθηση του έργου του, δημιουργώντας ένα αρχείο τεκμηρίωσης με φωτογραφικό υλικό, αλληλογραφία και χειρόγραφα, διαθέσιμα στο Γερμανικό Αρχείο Λογοτεχνίας στο Μάρμπαχ, κοντά στη Στουτγκάρδη. ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ 

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

The Odyssey Homer


  Η Emily Wilson είναι ένας Βρετανή καθηγήτρια Κλασικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας . Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων και το 2017 έγινε η πρώτη γυναίκα που δημοσίευσε μετάφραση της Οδύσσειας του Ομήρου στα αγγλικά.

Emily Wilson’s fresh take on this ancient Homeric epic is both scholarly exacting and a pleasure to read. Rendered into a colloquial iambic pentameter that matches the same number of lines as the Greek hexameters, her buoyant rhythms and fresh, vivid imagery weave a gripping, brisk-paced narrative that is hard to put down. Wilson’s efforts can also be considered an intervention to slough off the anachronistic biases and oversimplifications found in many previous translations. The result is a work that is crisp, forceful, daring, and nuanced, a monumental rendering of a monumental text, “an old story for our modern times.”

Ο κόσμος  και η παγκοσμιότητα του Ομήρου

Αστραία

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018

Ελληνική Μυθολογία





ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ
DECHARME PAUL
Σύγγραμμα βραβευθέν υπό της Γαλλικής Ακαδημίας και του προς ενθάρρυνσιν των Ελληνικών σπουδών συλλόγου

Η ωραιότερη φυλή που έζησε υπό τον  ήλιον, η Ελληνική. 
  Ντεσάρμ (Decharme 1839-1905) 
Γάλλος καθηγητής Πανεπιστημίου, ακαδημαϊκός και ελληνιστής.

Οι μύθοι είναι, απλούστατα, το περίβλημα θησαυρών μυστηριώδους επιστήμης, εντός  του οποίου οι πρώτοι φιλόσοφοι απέκρυψαν τα γνώσεις των περί των μεγάλων νόμων του φυσικού κόσμου, και τας θεωρίας των περί  της καταγωγής των όντων. Όταν η αλληγορική γλώσσα, την οποίαν ούτοι μεταχειρίσθηκαν, δια να μεταδώσουν στους μαθητάς των, το απόθεμα της σοφίας των, έπαυσε ,με την πάροδο του χρόνου, να ερμηνεύεται, έπαυσε και από του να είναι καταληπτή. μόνο το γράμμα αυτής αντελαμβάνοντο πλέον.
.....
Απανταχού εν τω κόσμω οι Έλληνες ενόμισον ότι διέκρινον την αεί παρούσα δράσι όντων μυστηριωδών και εν τη υπερχειλίσει  του μέχρις υπερβολή φθάνοντος θρησκευτικού συναισθήματος, έπλασον το θείον τοσούτον ποικίλον, όσον και τα καθημερινώς εις τους οφθαλμούς των υποπίπτοντα φαινόμενα. Έχοντας δε επίγνωσιν της αξιοπρέπειας και της ευγένειας αυτών έδωσαν εις τα φάσματα ταύτα των θεών ανθρώπινη μορφήν, ήτοι ταύτα τα τα χαρακτηριστικά της Ελληνικής φυλής, της ωραιτότερας εξ όσων έζησαν υπό τον ήλιον. Οι θεοί λοιπόν του Ομήρου έμοιαζον προς τα τέκνα των Ελλήνων. Έχουσι σώμα ως εκείνα, τα πάθη των είναι ανθρώπινα, ο τρόπος ζωής των είναι ο των ηρώων.
Πωλ Ντεσάρμ, σελ.6, 31


 Ο Paul Decharme, συνέγραψε πολλά αξιόλογα έργα, από τα οποία τα σημαντικότερα τιτλοφορούνται: Συλλογή επιγραφών της Βοιωτίας (1867), Οι Μούσες και τα θηβαϊκά τεχνουργήματα (1869), Ο Ευριπίδης και το θέατρό του (1894), Κριτική των θρησκευτικών παραδόσεων των Ελλήνων από τα αρχαιότατα χρόνια έως τον Πλούταρχο (1905). Το σπουδαιότερο όμως σύγγραμμά του είναι η Μυθολογία της αρχαίας Ελλάδας (1879), έργο βραβευμένο από τη Γαλλική Ακαδημία, στο οποίο εκτός από την αναγραφή των διαφόρων μυθολογικών δοξασιών, περιλαμβάνεται και η ερμηνεία τους από τον ίδιο.
Εκδόσεις Χρήσιμα Βιβλία 1959

Αστραία