Έπεα Πτερόεντα: Ιλιάς

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιλιάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 1 Μαρτίου 2019

Ομηρικά Έπη από την Κρήτη Νοτόθεν

Άρχισε, Μούσα να μιλείς να βγάνεις μελωδία.

Ψάλε τον άντρα που 'ριξε την ιερή την Τροία.

Ψάλε τον πολυμήχανο, που κι ύστερα πλανήθη

σε θάλασσες και σε στεριές, πολλά ταλαιπωρήθη

Με υπομονή και επιμονή και θέληση άλλη τόση, ο άνθρωπος ίντα θα σκεφθεί να μη το κατορθώσει
Τη μετάφραση της Oδύσσειας από τον Γ. Ψυχουντάκη -που κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση το 1979- διέκριναν από την πρώτη στιγμή το δέσιμο του κρητικού λόγου με τον ομηρικό, και η χρησιμοποίηση για πρώτη φορά της ρίμας στην απόδοση του ανομοιοκατάληκτου πρωτοτύπου. H κύρια διαφορά εδώ ήταν ότι δεν μιλούσε ένας λόγιος μεταφραστής, αλλά ένας απλός άνθρωπος, που ξαναδημιουργούσε τον Όμηρο, αφού πρώτα τον είχε νιώσει και αφομοιώσει. Διατηρούσε το ποιητικό περιεχόμενο, την ψυχή του κειμένου, και το απέδιδε με την αβίαστη φυσικότητα του ανόθευτου λόγου, που ζει ακόμη και σήμερα στο κρητικό χωριό. Mαζί με το ριζίτικο τραγούδι, που δεν πέθανε, ζει λοιπόν ακόμη στην Kρήτη, ενώ σε πολλά άλλα μέρη τυποποιείται και στερεύει, ένας λόγος τόσο ζωντανός και εκφραστικός, άξιος να αποδώσει τον Όμηρο

Η μετάφραση της Iλιάδας από τον Γ. Ψυχουντάκη ολοκληρώνει, έπειτα από τη μετάφραση της Oδύσσειας, την οποία εξέδωσε το 1979, την απόδοση του ελληνικού έπους το οποίο αποτελεί το αριστούργημα της παγκόσμιας ποίησης όλων των εποχών. H μετάφραση αυτή είναι η μόνη που διατηρεί την άνεση και τη μαγεία του ομηρικού λόγου. Εδώ δεν μιλεί ένας λόγιος μεταφραστής, αλλά ο απλός άνθρωπος που διατηρεί ακέραιο το γλωσσικό ένστικτό του και αναδημιουργεί το ομηρικό έπος όπως το ένιωσε και το αφομοίωσε. Mια μετάφραση με ακρίβεια και ευγένεια, όπου ο κρητικός λόγος του Kορνάρου, η μαντινάδα και το ριζίτικο δένουν με τον ομηρικό λόγο, και η ρίμα όχι μόνο δεν νοθεύει το κείμενο, αλλά το πλουτίζει, διατηρώντας το ποιητικό στοιχείο, την ψυχή του ομηρικού πρωτοτύπου.

Ο Γιώργος ήταν από τη φύση του ανθρωπολόγος καθώς και ταλαντούχος συγγραφέας με εκπληκτική μνήμη. Ήταν πολύ φτωχός. Δεν είχε χρήματα για να αγοράσει μολύβι και χαρτί. Το 1968 ο Barrie του άφησε έναν τεράστιο σωρό από καρτέλες διαστάσεων 10 επί 12.5 εκατοστά και στυλό και έτσι θα μπορούσε πλέον να γράψει. Ξεκίνησε την Ιλιάδα την ίδια χρονιά.

Θα αποτολμήσω τη μετάφραση και αν την ερωτευτώ, την Οδύσσεια, θα τα καταφέρω
.....είπε ο Γ. Ψυχουντάκης

Τα κατάφερε.....
Όταν η ΝΟΤΟΘΕΝ Κρήτη γεννά παλικάρια του λόγου και του σπαθιού
Αστραία

Κυριακή 27 Αυγούστου 2017

Ο Οδυσσέας στην Τροία

Οδυσσέας στην Τροία

"'Έχουμε εξορίσει την ομορφιά από τη ζωή μας. Οι Έλληνες είχαν πάρει τα όλα για αυτήν". Α. Καμύ

Η ΔΡΑΣΗ του ΟΔΥΣΣΕΑ στην ΙΛΙΑΔΑ

Πολλοί θεωρούν πως ο Οδυσσέας, ήταν ένας άνθρωπος μόνο πολυμήχανος και για τους ελιγμούς της σκέψης του, διάσημος και ονομαστός. Η τελευταία πράξη στην χ Οδυσσείας αποδεικνύει πως ήταν εξαιρετικός στον χειρισμό του τόξου, όμως ο Οδυσσέας, ήταν και ένας μεγάλος και γενναίος πολεμιστής στο ξίφος, το δόρυ και στο σπαθί μαχόμενος σε μάχη σώμα με σώμα, έξω από τα τείχη της άδικης Τροίας και της φυλακισμένης ομορφιάς.

Ο Οδυσσεύς σκοτώνει τον Δημοκόωντα (διὰ κροτάφοιο πέρησεν αἰχμὴ χαλκείη) (4.499)

Ο Οδυσσεύς σκοτώνει τον Κοίρανο (5.677)

Ο Οδυσσεύς σκοτώνει τον Αλάστορα (5.677)

Ο Οδυσσεύς σκοτώνει τον Χρομίο (5.677)

Ο Οδυσσεύς σκοτώνει τον Άλκανδρο (5.678)

Ο Οδυσσεύς σκοτώνει τον Άλιο (5.678)

Ο Οδυσσεύς σκοτώνει τον Νοήμονα (5.678)

Ο Οδυσσεύς σκοτώνει τον Πρύτανι (5.678)

Ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Πιδύτη , ἐξενάριξεν ἔγχεϊ χαλκείῳ (6.30)

Οδυσσέας σκοτώνει τον Μολίονα (11.322)

Ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Ιππόδαμο (11.335)

Ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Υπείροχο (11.335)

Ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Δηιοπίτη (11.420)

Ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Θόωνα (11.422)

Ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Έννομο (11.422)

Ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Χερσιδάμαντα (T), δουρὶ κατὰ πρότμησιν ὑπ᾽ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης νύξεν (11.423)

Ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Χάροπα (11.426)

Ο Σώκος τραυματίζει τον Οδυσσέα , ὄβριμον ἔγχος διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστο (11.435)

Ο Οδυσσέας σκοτώνει τον Σώκο, τῷ δὲ μεταστρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξεν (11.450)

Πηγή:Μικρός Απόπλους

Το έθνος που θα επιμείνει στη χάραξη μίας ευρείας διαχωριστικής γραμμής
μεταξύ του μαχόμενου ανθρώπου και του σκεπτόμενου ανθρώπου, στις κυβερνήσεις του

οι πόλεμοι θα γίνονται από τους ανόητους και οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από τους δειλούς.

Sir William Francis Butler

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2015

Άρμα Αχιλλέως

ΑΧΙΛΛΕΙΟΝ

Στον Θαυμαστό κόσμο του Ομήρου

1. Το προοίμιο

«Η Ιλιάδα έχει δεκαπεντέμισι περίπου χιλιάδες (15.692) δακτυλικούς εξάμετρους στίχους. Στον πρώτο από αυτούς ο ποιητής γυρεύει από τη θεά να του ψάλει την μήνιν του Πηλείδη Αχιλλέα. Η λέξη μήνις είναι η πρώτη στο πρώτο ημιστίχιο, το δεύτερο το παίρνει ολόκληρο το όνομα του ήρωα που θύμωσε. Στους άλλους έξι στίχους που έχει το προοίμιο, επιγραμματικά σύντομο, δίνονται οι συνέπειες του θυμού —πολλών γενναίων ψυχές έστειλε στον Άδη κτλ. — και η πιο βαθιά αρχή των γεγονότων: η βουλή του Δία, που εκπληρωνόταν έτσι. Ο έβδομος στίχος έχει τα ονόματα των δύο αρχηγών που μάλωσαν, Ατρείδης άναξ ανδρών πρώτα και πλατιά ειπωμένο, δίος Αχιλλεύς ύστερα και σύντομα. Με το όνομα του Αχιλλέα, που τ' ακούμε για δεύτερη φορά, κλείνει το προοίμιο, αφού είπε όλα όσα χρειάζονταν: το θέμα, τους ήρωες, την πηγή αυτών που θα γίνουν.

[...] Μόνο ο Όμηρος, όπως μαθαίνουμε από τον Αριστοτέλη (Ποιητική 1459α 30), έβαλε στη βάση της ενότητας στη μεγάλη του διήγηση μια πράξη και γύρεψε να μας κάνει να δούμε όλη τη μακροχρόνια σειρά των γεγονότων του πολέμου μέσα από το πρίσμα της πράξης αυτής.»

(Κομνηνού-Κακριδή Ό., Σχέδιο και τεχνική της Ιλιάδας, σελ. 6-7)

2. Η έναρξη της δράσης

«Ο χρόνος της αφηγηματικής δράσης έχει τώρα προσδιορισθεί - θα ξεκινήσει με τη διένεξη των δύο ηρώων. Η αιτία της έριδας θα επισημανθεί για πρώτη φορά σε μιαν ερώτηση που απευθύνεται στη θεά: "Ποιος τάχα απ' τους θεούς τους έσπρωξε να μπούνε σ' τέτοια αμάχη;" [μτφρ. Ν. Καζαντζάκης -1. Κακριδής] (η ερώτηση προς τη Μούσα είναι στερεότυπο στοιχείο της επίκλησης, όπως βλέπομε στο Β 487). Ο ποιητής επιδέξια βοηθάει το ακροατήριό του να συλλάβει την παρούσα κατάσταση, με ένα άλμα στο μέλλον (= οργή του Απόλλωνος και λοιμός) και κατόπιν με επάνοδο στον παρόντα χρόνο, με ενδιάμεσο σημείο την αποπομπή του ιερέα από τον Αγαμέμνονα- η δράση ξεκινάει ανεπαίσθητα, καθώς ο ιερέας πλησιάζει τα ελληνικά πλοία.»

( Edwards M.W Όμηρος ο ποιητής της Ιλιάδας, εκδ. Καρδαμίτσα, σελ. 240-241)

3. Η σκηνή του Χρύση

«[...] Ο λόγος του Χρύση για μια στιγμή δείχνει πως πέτυχε το σκοπό του - όλοι οι Αχαιοί — στρατός και βασιλιάδες— επιδοκιμάζουν και φωνάζουν ότι πρέπει να σεβαστούν τον ιερέα και να δεχτούν τα λύτρα. [...] Ένας μόνο δε συμφωνεί, αυτός που το ζήτημα τον αγγίζει άμεσα, ούτε νιώθει την υποχρέωση να συμμορφωθεί με των άλλων τη γνώμη, ο Αγαμέμνονας. Τον βλέπουμε να ξεχωρίζει έντονα στους δύο στίχους που εισάγονται με τον "αλλά" (24 κ.) και βρίσκονται σε χτυπητή αντίθεση με τους προηγούμενους των Αχαιών. Το όνομά του ακούγεται για πρώτη φορά τώρα μαζί με το πατρωνυμικό του (24) σκεπάζοντας το μισό στίχο, τη στιγμή που ο ήρωας παρουσιάζεται σε όλη του τη δύναμη να καταφρονεί και τον ικέτη και το θεό του και τους Αχαιούς, βασιλιάδες και λαό (στ. 26-32). Χαρακτηριστική η αντίθεση του "κρατερού" αυτού λόγου με τον ήπιο του Χρύση. Μπροστά του ο Αγαμέμνονας δεν βλέπει τον ιερέα, που έχει χρέος να σεβαστεί, όπως οι Αχαιοί (23)- βλέπει τον αδύναμο, αξιοκαταφρόνητο γέρο (26). Και εκεί που ο Χρύσης είχε περιλάβει στο λόγο του τους Ατρείδες και τους Αχαιούς όλους, για να μιλήσει μόνο για μια στιγμή για τον εαυτό του (19), ο Αγαμέμνονας κλείνεται σ' έναν πιο στενό κύκλο - γι' αυτόν δεν υπάρχει άλλος από τον εαυτό του, τον αντίμαχό του και τη γυναίκα που τους έφερε αντιμέτωπους. [...] Με τον τελευταίο του λόγο ο Αγαμέμνονας γυρίζει στο Χρύση (32) - ο στίχος έρχεται σε συνειδητή αντίθεση με τον τελευταίο τον πρώτο λόγο 21): κρυφή απειλή εκεί, ανοιχτή απειλή εδώ. Ο Χρύσης ζητούσε να σεβαστούν έναν μεγάλο θεό - ο δεύτερος, πάντα προσωπικός, απαιτεί να πάψουν να τον ερεθίζουν. [...] Οι Αχαιοί έχουν βουβαθεί - ο αρχιστράτηγος τους δεν αξίωσε να τους αναφέρει ούτε με έναν λόγο, ούτε και έδωκε καμιά σημασία στη γνώμη τους. Χαρακτηριστική η αντίθεση της τωρινής βουβαμάρας τους με την επευφημία τους ύστερα από το λόγο τον Χρύση (22).»

(Κακριδής Ι.Θ., Προομηρικά..., σελ. 61 κ.εξ.)

4. «Και η βουλή γενόνταν του Κρονίδη»

«Σχετικά με την Ιλιάδα στέκει στην αρχή η φράση: Διός δ' έτελείετο βουλή [έτσι το θέλησε να γίνει τότε ο Δίας], και κατά κάποιον τρόπο αυτή η θέληση τον ύψιστου θεού αποτελεί πραγματικά τον απώτατο στόχο στην Ιλιάδα. Και όμως η Ιλιάδα δεν γίνεται γι' αυτό θεοκρατικό ποίημα-μέσα της ο κόσμος δεν υποβιβάζεται σε απλή σκηνή, όπου οι άνθρωποι δρουν σαν ανδρείκελα, υπακούοντας στα νοήματα ενός ανεξιχνίαστου σκηνοθέτη. Πώς γίνεται αυτό; Γίνεται επειδή ο ποιητής, όταν αποκαλύπτει τα μελλούμενα, δεν τα αποκαλύπτει μονομιάς. Διαβαθμίζει τους στόχους, και ο θεός φανερώνει τις προθέσεις του κομματιαστά, με προρρήσεις που αλληλοσυμπληρώνονται ως πολύ πέρα από τη μέση τον έπους- και πάλι, το τέλος μένει μυστικό. Άλλες θεϊκές δυνάμεις, που αγνοούν τις απώτερες προθέσεις τον Δία, κατευθύνουν στο μεταξύ τη δράση σε δρόμους που απομακρύνονται από τους καθορισμένους στόχους, ή και σημειώνουν υποχώρηση. Και συχνά η πορεία της υπόθεσης είναι έτσι οργανωμένη, ώστε να ανοίγονται παράπλευροι δρόμοι, που αν τους ακλουθούσε κανείς θα γλίτωνε πραγματικά τις συμφορές που πλακώνουν.

Όλα αυτά και μερικά άλλα ακόμη προσφέρουν στη δράση ενότητα και ποικιλία συνάμα, και προπαντός έχουν αποτέλεσμα να διατηρεί η δράση τον ανθρώπινο χαρακτήρα της. Πίσω από αυτή την "τεχνική" στέκει μια κοσμοθεωρία που βλέπει όσα συμβαίνουν στον κόσμο όπως είναι: στην ενεργητική τους πραγματικότητα — όχι ψύχραιμα, ανέλπιδα, και αποθεοποιημένα, σαν ένα ρεύμα από χειροπιαστές "πραγματικότητες", που η καθεμιά τους οδηγεί υποχρεωτικά στην επόμενη, ούτε όμως και ηθοπλαστικά σαν μια "ανώτερη τάξη" που με απόλυτη συνέπεια φανερώνεται στο καθετί και στο σύνολο. [.] Τίποτε δεν συμβαίνει γιατί έπρεπε ή γιατί κάποιος το ήθελε- το θεϊκό "πρέπει" και το ανθρώπινο "θέλημα" συμπλέκονται με τρόπο που να μην μπορεί κανείς να τα ξεχωρίσει. Έχουν παραμεριστεί όσα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι οι δρόμοι της δράσης είναι αυστηρά προκαθορισμένοι και αναλλοίωτοι- από τη υπόσταση όμως των πραγμάτων και τις ίδιες τις περιστάσεις, με το παιχνίδι των ορμών και των δυνάμεων, δημιουργείται αυτό που πρέπει να γίνει, και αυτό είναι το θεϊκό. Ο ποιητής κατόρθωσε κάτι το σπάνιο: να βιώσει τα κοσμικά γεγονότα χωρίς καμιά δογματική απλοποίηση. Τον κόσμο τον αντικρίζει τραγικά μαζί και με ευσέβεια- βλέπει ζωή και πραγματικότητα, βλέπει Ιστορία.»

Schadewaldt W., Από τον κόσμο και το έπος του Ομήρου, τομ. Β', σελ. 65-67

5. Το «θαυμαστό»

«Με τους θεούς έχει σχέση το "θαυμαστό" και το υπερφυσικό, που άφθονο το συναντάμε στα δύο έπη. Θαυμαστό ονομάζομε ό,τι γίνεται "καθ' υπέρβασιν" της φυσικής τάξεως και των φυσικών και λογικών νόμων, ό,τι λέμε θαύμα. [...] Το θαυμαστό, ανάλογα με το βαθμό του απίθανου και του αλόγου και την προέλευση, μπορούμε να το διακρίνουμε σε εκπληκτικό, όταν παρουσιάζει κάτι αξιοθαύμαστο, που ξαφνιάζει και προκαλεί την έκπληξη, και σε καθεαυτό θαυμαστό, που προξενεί κατάπληξη και δέος, και στο οποίο είναι φανερή η θεία επενέργεια. [...] Το θαυμαστό στον Όμηρο δεν είναι διακοσμητικό ή στοιχείο εξωτερικής τεχνικής, ούτε απλό στοιχείο ψυχαγωγίας, αλλά είναι συνυφασμένο με τα πράγματα και τις αντιλήψεις και το περιεχόμενο του ομηρικού κόσμου.»

(Καλογεράς Β.Α., Αισθητική..., σελ. 39-46)

Πηγή

Μόνο ο Όμηρος, όπως μαθαίνουμε από τον Αριστοτέλη (Ποιητική 1459α 30), έβαλε στη βάση της ενότητας στη μεγάλη του διήγηση μια πράξη και γύρεψε να μας κάνει να δούμε όλη τη μακροχρόνια σειρά των γεγονότων του πολέμου μέσα από το πρίσμα της πράξης αυτής.»

ΜΟΝΟ

Κυριακή 22 Ιουλίου 2012

Η Πεμπτουσία των Ομηρικών Επών

.... στην γέννηση του Πολεμιστή

Μύτικας!
Κορυφή Ολύμπου, το Πάνθεον.

Η Μήτις των θεών! Η Ελληνική σκέψη.

Ο θρόνος του Ζήνοος Διός!

Ελληνική Μυθιστορία!

Η αγορά, η συνέλευση των θεών!

Ιλιάς! Το αστέρι του Βορρά! Ισχύς

Η δύναμη της δράσης

Η τέχνη του Ζαγρέως κυνηγού

Ελληνική μυθολογία! Τα αστέρι της Ανατολής!

Αλληγορία

Η δύναμη της αφοβίας

Η τέχνη του Μύθου

Ελληνική Ιστορία! Το αστέρι της Δύσης! Διαύγεια.

Η δύναμη του διαφωτισμού

Η τέχνη της Δόξας

Οδύσσεια! Το αστέρι του Νότου! Νηφαλιότητα.

Η δύναμη της φαντασίας

Η τέχνη των Ονείρων του ονειρευτή

Τα αστέρια του συμπαντικού ανθρώπου

Παιδεία ,μετουσίωση συνειδήσεων

Εκπαίδευση, μεταμόρφωση αναμνήσεων

Ορεσίβιες αναρριχήσεις σε υψηλές βουνοκορφές με ολυμπιακές προδιαγραφές

Σε ιστορικές παραβολές

Νερό γη αέρας και φωτιά!

Η πεπτουσία του πολεμιστή σε ένα δρόμο

με του Τηλέμαχου την καρδιά

Το νερό
Με το 70% της επιφάνειας της Γης και του ανθρώπινου οργανισμού κυριαρχεί στο θυμικό , στα μεταβλητά κύματα, στις παρορμητικές αντιδράσεις και στα σταθερά έλη του στοιχείου.
Με τον Ποσειδώνα, κυρίαρχο της κοσμικής αντίληψης των υδάτων στους Ιχθείς, τον Πλούτωνα κυρίαρχο της λίμπιτου στον Σκορπιό και την Ήρα
βασίλισσα της Μνήμης στον Καρκίνο.
Τα συναισθήματα και τα αισθήματα ταλαιπωρούν τον Οδυσσέα άνθρωπο και εύκολα δεν τον βγάζουν σε ευθύ νησί.
Χρόνια παραδέρνεται σε άγρια κύματα ομίχλες και βαλτώδη έλη .
Και όταν η Πηνελόπη είναι αντιμέτωπη με τον παρανοϊκό Αντίνοο, τον μάντη γλοιώδη Λειώδη και τον βάρβαρο Δημοππόλεμο, τους μνηστήρες του νερού,
το ταίρι της βρίσκεται στην Ιθάκη, στην Κίρκη και τον μάντη Τειρεσία στον Άδη και στην σπηλιά του Πολύφημου Κύκλωπα αντιστοίχως και σχεδόν ταυτοχρόνως.
Η έλλειψη νερού φυσικά έχει αποτέλεσμα μια ανυδρία και έρημο αλλά ,και η υπερβολή του ένα «πνίξιμο» και μια νοσηρότητα.
Η διαίσθηση γίνεται παραίσθηση, παράνοια, αποφένια, η λίμπιτος γίνεται εμμονή και οκοτεινή διαστροφή, η μαντική δεν έχει την καθαρότητα του Απόλλωνος, η δε Μνήμη καταλήγει στείρα συλλογή αναμνηστικών ρακοσυλλεκτών, ένα καρκινωματικό καβούκι.
Ο χριστιανισμός , κατ εξοχήν υδάτινη ιδεοαντίληψη, έπαιξε με τα συναισθήματα των ανθρώπων και τους χειρίστηκε μέσω αυτής της αδυναμίας τους.
Είναι αδύνατον να μιλήσεις “λογικά” με ένα χριστιανό διότι είναι υπό την επήρεια του συναισθήματος του., του νερού.
Ακόμη και αν αποδεχθεί το παράλογο αυτής της θρησκείας θα εξαιρέσει τον κυρίαρχο εκπρόσωπο της, γιατί είναι συναισθηματικά δεμένος μαζί του σε νοσηρή εξάρτηση «σχέση αγάπης και κατοχής »
Ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη κυριαρχούν στα συναισθήματα τους χωρίς να τα καταργούν.
Δεν άγονται και φέρονται από αυτά ανεξέλεγκτα σαν «Ανεμοδαρμένα ύψη και βάθη».
Έχουν δράση, και όχι αντίδραση
Και έχουν θέση, όχι αντίθεση.
Οι λόγοι τους είναι αριστουργήματα συγκροτημένης σκέψης , συμπεριεκτικού στοχασμού και ρητορικής ,εμπεριέχοντας το υδάτινο στοιχείο στην ισορροπημένη του αναλογία αποφεύγοντας την οποιαδήποτε έλλειψη και την υπερβολή.

Η γη

Από τον υπέρμετρο ιδεαλισμό, πνευματισμό, θεοσοφισμό και υποκειμενικό ασυγκράτητο συναισθηματισμό του νερού στον άκρατο υλισμό της γης.
Η αναγκαιότητα της ύλης και οι λόγοι της!
Η ανάγκη «πρώτη θεά» και όλοι πείθονται και την προσκυνούν κάμπτοντας τα γόνατα ως οσφυκάμπες και παρακάμπτοντες θέματα ουσίας σε ολοκληρωτικές εξουσίες.
Με την Δήμητρα, μητέρα της τροφής στον Ταύρο, την Εστία εξαγνιστική ιέρεια της καθαρότητας στην Παρθένο και τον Δία, άπιαστο αγριοκάτσικο της Αιγός Αμάλθειας να σκαρφαλώνει σε απότομες δύσκολες κορυφές ζήνοης ηγεσίας.
Οι Λωτοφάγοι Ταύροι στρώνουν τα τραπέζια μιας υπερεπικούρειας χλιδής και νωχέλειας και προσφέρουν στον Οδυσσέα καλό φαγητό, σεξ, άνετη ζωή και ένα βολικό καναπέ υπεραπλούστευσης βοσκώντας τον Ταύρο στην απόλαυση της ζωής και κάνοντας τον Ηράκλειτο να αναφωνήσει:
Αν η ευτυχία ήταν στις υλικές απολαύσεις θα λέγαμε ευτυχισμένα τα βόδια και τις αγελάδες που βόσκουν χόρτο στο λιβάδι.
Ο Οδυσσέας αρνείται την “βοσκή χόρτου” και αποχωρεί όταν η Πηνελόπη έρχεται αντιμέτωπη με τον Πόλυβο που την ζητά σε γάμο πλούσιος σε βόδια ομόλογα και σε μετρητά.
Η ανώτερη ευφυΐα της δεν της επιτρέπει να πλαγιάσει με έναν πολύφερνο γαμπρό μειωμένης αντίληψης και μεγάλης ιδιοτέλειας μιας φτωχής μικρής εμβέλειας ψυχής.
Ο Κτήσιππος με πολλά άλογα και κριτικά μέσα θα την διεκδικήσει και θα της ζητήσει να εμφανισθεί και να φωτογραφηθεί επώνυμα και διάσημα, αλλά η Πηνελόπη κατεβαίνει πάντα τα σκαλιά και συνομιλεί μαζί τους χωρίς να τους επιτρέπει να δουν το πρόσωπο της, ανώνυμα διακριτικά σεμνά.
Είναι πίσω από ένα μαντήλι όταν τους μιλά προστατεύοντας την προσωπική , την ιδωτική ζωή των ανωτέρων διαμερισμάτων του παλατιού για να μην από τις πολλές ανεξέλεκτων ενστίκτων και α-λόγων οπλές παραβιασθεί και καταπατηθεί ως βορά στον τηλεπικοινωνικό ανθρωποφάγο κανιβαλισμό κάτω από το μάτι του μεγάλου αδελφού.
Και ο Οδυσσέας από τους Λαιστρυγόνες που “διυλίζουν τον κώνωπα και τους ξεφεύγει ο ελέφαντας ” σε κακόβουλες κακεντρεχείς υπεκριτκές αναχωρεί βιαστικά, μη χάνοντας χρόνο σε εθελοτυφούντες “μη μου άπτου” κορασίδες και άγριες, υστερικές, επιθετικές μαινάδες του αντιφατικού νου.
Ο Αγέλαος ,αγελαίος μνηστήρας πολιορκεί την βασίλισσα της Ιθάκης αγέλαστος καταθλιπτικός σοβαροφανής δικτατορικός εξουσιαστικός πένθιμος σφάζοντας τον ταύρο με της δικτατορία του φασισμού, του ολοκληρωτικού σοσιαλισμού και την άβουλη μάζα της ελεεινότητας “των ταπεινών και καταφρονεμένων” που από έσχατοι γίνονται πρώτοι στο θρόνο των μακαρισθέντων,
ενώ ο Οδυσσέας περνά μελαγχολικά απογεύματα και ηλιοβασιλέματα φυλακισμένος στη Ωγυγία από μια θεά.
Η αναγκαιότητα της συνείδησης να συνυπάρξει με την ύλη οδηγεί τους μνηστήρες της γης σε καταχρήσεις του υπερβολικού υλισμού. Γραπωμένους από αυτόν όπως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του.
Ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη δεν είναι πεινασμένοι και δεν αισθάνονται φτωχοί σε τίποτα. Οταν πεινούν τρώνε ένα ορτύκι και όχι όλα τα ορτύκια αποφεύγοντας να στύψουν τον κόσμο σαν λεμόνι σαν ζήτουλες που δεν έχουν ξαναφάει ποτέ στην ζωή τους φοβούμενοι πως δεν θα ξαναφάνε.
Ακόμη, αν χρειαστεί ,μπορούν να εκμηδενίσουν τις ανάγκες τους καθώς και τις αδυναμίες τους για να παραμείνουν ελεύθεροι στην ψυχή και αξιοπρεπείς σε ένα αυτοσεβασμό ουσιαστικής υπερηφάνειας και καθολικής δύναμης και ολκής.

Ο αέρας

Αμφιμέδων, Αμφίνομος και Ευρύμαχος, οι μνηστήρες του αέρα,
στο παλάτι της Ιθάκης την Πηνελόπη διεκδικούν , ενώ ο Οδυσσέας από τον Αίολο , της Σκύλας και της Χάρυβδης τα στενά περνά και στην σχερία Φαιακία για λίγο σταματά.
Ο Αμφιμέδων παίρνει τα τηλεπαράθυρα , τα ιστολόγια , τα καφενεία με την σειρά και συνεχώς μιλά χωρίς να λέει απολύτως τίποτα αρχόσχολα και βαρετά. Στέλνει μηνύματα διαφημιστικά, προβάλλεται αυτάρεσκα χωρίς να υπάρχει ένα κέντρο σημείο αναφοράς πουθενά.
Η υπερπληροφόρηση και η παραπληροφόρηση καίνε το ανθρώπινο μυαλό που είναι αδύνατο μέσα σε όλη αυτή την σκουπιδολαγνεία να βρει να κατανοήσει το ουσιαστικό σε μία ακατάσχετη φλυαρία περί του ανοήτου και ένα φθηνό κουτσομπολιό.
Ο Οδυσσέας παίρνει μαζί του τον ασκό του Αιόλου και κρατά κλεισμένους του ανέμους. Ταξιδεύουν με το σωστό αεράκι, αλλά η ανοησία των συντρόφων του τον ανοίγει καταστροφικά και διασκορπίζονται σαν της σκόνης τα αερικά.
Η Πηνελόπη δεν μπορεί να δεχθεί δίπλα της ένα ρηχό, φθηνό , επιφανειακό ,κουτσομπόλη , περιφερόμενο , αρχόσχολο σχολιαστή και ο Οδυσσέας απεχθάνεται την γυναικεία ευτελούς επιπέδου κατινιά, ακόμη και όταν την συναντά σε άντρες παρ όλα αυτά.
Ο γνωστός μας Αμφίνομος με τα παραθυράκια του νόμου “νάχαμε να λέγαμε” και είναι καλά να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο κατά το δοκούν συμφέρον.
Τις πταίει;
Ανακράζει ο Χαρίλαος Τρικούπης, επίκαιρος όσο ποτέ!
Η “κολοκυθιά” είναι το παιγνίδι που την ανομία συντηρεί και βολεύει πολύ καλά αλλά η Πηνελόπη τους απορρίπτει για όλα αυτά ,ενώ ο Οδυσσέας τεκμηριώνει την ετυμηγορία με “το κατηγορώ ” του Ελζίν Ζολά.
Ο Ευρύμαχος ανοίγει μάχες εδώ και εκεί με σκοπό να διασπάσει την προσοχή και από το κυρίως θέμα να ξεστρατίσει με την αποφυγή και την υπεκφυγή.
Εκεί που μας χρωστούσανε μα ς πήραν και το βόδι και προσφέρεται να πληρώσει για τα λίγα γουρουνάκια που έφαγε διότι την Πηνελόπη σεβάστηκε με άκρατο σεβασμό πολύ.
Αλλά και ο Ευρύαλος στους Φαίακες, τον Οδυσσέα προκαλεί
γιατί είναι ασυνείδητος στο ακρογιάλι της χαμηλής συνείδησης που περιπατεί.
Οι λόγοι του αέρος, με τον Ερμή στους Διδύμους κύριο ερμηνευτή, την Αφροδίτη στον Ζυγό σε άψογή αισθητική και την Άρτεμη στον Υδροχόο σε ειλικρινή σχέση φιλική, εμπεριέχουν όλη την ικανότητα της διανοητικής διαδικασίας της ανθρώπινης σκέψης σε μια βάση ακρίβειας λογική, επαγωγική και αναγωγική σύνθεση και ανάλυση συμπεριεκτική που ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη , ως λογικά όντα του ορθού λόγου, που τον κόσμο δημιουργεί, δεν εγκαταλείπουν ποτέ, μα ποτέ.

Η φωτιά
Κίκονες, το νησί του Ήλιου και οι Σειρήνες , οι σταθμοί της φωτιάς.
Έλατος, Ευρυδάμας και Πείσανδρος , οι μνηστήρες της φωτιάς.
Σκοτώνουν τους ήρωες, λοιδορούν τα καλύτερα παλικάρια, περιθωριοποιούν τους αγνούς αγωνιστές , υποβιβάζουν τις αξίες απαξιώνουν την ιστορία ,τις μνήμες ,τους αγώνες και τα ιδανικά,αφανίζουν την κληρονομιά.Δολοφονούν την ανθρωπιά.
Καίνε τα δάση ,τα καταστήματα, τα σπίτια αφήνοντας στάχτη παντού και ρημαδιά.
Υπερφίαλοι ,καιροσκόποι ,τυχοδιώκτες πατριδοκάπηλοι, κομματάρχες αρχηγίσκοι, από τζάκια, κορώνες των μπαλκονιών και των αμβώνων εκφωνούν και εκμεταλλεύονται των ανοήτων οπαδών τους τα χειραγωγημένα , πράσινα ,κόκκινα ,μπλε και κίτρινα μυαλά.
Ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη στέκονται φρουροί, άγρυπνοι στις Πύλες της Φωτιάς με την ρώμη, το σπαθί του Άρη, το τόξο του Απόλλωνα και σύμβουλο Μέντορα ,την σοφία της Αθηνάς.
Με ελατή και όλκιμη συνείδηση κομμένη και ραμμένη στο κρεβάτι του Προκρούστη, ο Έλατος φλερτάρει επίμονα την Πηνελόπη κάνοντας “τον γάιδαρο να πετάει” και οι Κίκονες επιτίθενται λυσσαλέα στον Οδυσσέα με μένος και βαρβαρότητα όταν περνάει από το νησί τους και τους χαρτογραφεί στις αντιδράσεις τους προσεχτικά.
Οι σύντροφοι του σφάζουν τα βόδια του Ήλιου και θυσιάζουν τον έρωτα για ένα ,των επωνύμων αγκαλά ,όταν ο Ευρυδάμας , γόνος πλούσιος πολιορκεί την Πηνελόπη και της προτείνει μαζί του να κοιμηθεί γιατί έχει ένα πορτοφόλι του Ευρυάδη χοντρό πολύ.
Ο Πείσανδρος συντάσσει πολιτικές διακηρύξεις ,μανιφέστα, νομικά τερτίπια και κάνει προγραμματικές δηλώσεις προς άγρα ψηφοφόρων, οι οποίοι κάνουν το ψόφιο κοριό σε ότι νομίζουν δεν τους αφορά. Η Πηνελόπη καταλαβαίνει πως όλα αυτά είναι “δηλώσεις ” που μένουν μόνο στα λόγια και στα χαρτιά και ο Οδυσσέας με τις Αμαζόνες πολεμά και τις Σειρήνες δεμένος στο κατάρτι ακούει και κοιτά.
Οι λόγοι της φωτιάς είναι ένθερμοι, ενθουσιώδεις, φλογεροί σαν εραστές, είναι ζεστοί σαν Ήλιος τον χειμώνα, δροσεροί σαν φεγγάρι τον Αύγουστο, την ψυχή ολόρθη στηρίζουν σε λάβα ηφαιστείου πρωτογενή,γιατί ανήκουν στο θάρρος της καρδιάς και στην ανάταση ψυχής που η Πηνελόπη και ο Οδυσσέας αντλούν από την ίδια την ευθύνη της ύπαρξης τους, ατρόμητοι κομάντος σε επικίνδυνες αποστολές , πάνω στην γαλαζοπράσινη Γη όταν ζουν και περπατούν και ένα τραγουδάκι σιγοτραγουδούν .
Αγκαλιασμένοι ενωτικά , ομονοούν στην κρεβατοκάμαρα τους ,με πάθος με αγάπη και έρωτα τρελό , ο ένας τον άλλον στα μάτια όταν κοιτούν , τις δε μάσκες, τα μαντήλια και τα κουρέλια μιας ομηρικής μεταμφίεσης ενός πολεμιστή ποιητή από την κουπαστή ενός πολύχρωμου ονείρου που γνέθουν, υφαίνουν και κεντούν,στα σύνορα της αιωνιότητας …πετούν.
Μαζί για πάντα, ανίκητοι και ακατανίκητοι, δίδυμα αστέρια στον ίδιο ουρανό λάμπουν και φεγγοβολούν.
Ε.Λ.Ζ.Ι.Ν

Η θέληση

Η δύναμη της απόφασης

Η τέχνη των πολεμιστών

Στο εδώ, στο πάνω, στο κάτω, στο ολόγυρα ,στο παντού

...από την Αρχή ξανά