Από τα Κυκλώπεια Νεφελίμ στον γίγαντα ποιμένα Ωρίωνα

  

Ωρυόμενο τροφοσυλλέκτη κυνηγό ....στην σκιά των μεγάλων δεινοσαύρων 

και της έκλειψης του Μπετελγκέζ

Ο Ωρίωνας είναι ένα εξέχον σύνολο αστεριών ορατό κατά τη διάρκεια του χειμώνα στο βόρειο ουράνιο ημισφαίριο . Είναι ένας από τους 88 σύγχρονους αστερισμούς . Ήταν μεταξύ των 48 αστερισμών που καταγράφηκαν από τον αστρονόμο του 2ου αιώνα Πτολεμαίος . 

Η Φλόρενς Κένεθ Γουντ θεωρεί πως αντιπροσωπεύει τον Έκτορα στο βιβλίο της :Μυστική Ιλιάδα του Ομήρου σελ.132. Εκδόσεις Λιβάνη, Νέα Σύνορα, 2000

Ο αρχαιολόγος Τζορτζ Έρνεστ Ράιτ πιστεύει ότι η πίστη στους Νεφελίμ, ιδιαίτερα ως γίγαντες, προήλθε από τη σκέψη των Εβραίων για τις  μεγαλιθικές κατασκευές και τους κυκλώπειους τοίχους των Χανανιτικών πόλεων με πάχος 18 πόδια. Ο Ράιτ σημειώνει επίσης ότι οι αρχαίοι φυλετικοί άνθρωποι ήταν σχετικά κοντοί τόσο πριν όσο και μετά το 3000 π.Χ., χωρίς σημαντικά ευρήματα αβορίγινων ασυνήθιστου μεγέθους.   Ο JC Greenfield πιστεύει ομοίως ότι η παράδοση των Νεφελίμ βασίζεται στις «αρνητικές πτυχές της παράδοσης Apkallu » στη μυθολογία των Σουμερίων . 

Οι Ανακίτες , που συνδέονται με τους Νεφελίμ,  αναφέρονται στα κείμενα της Αιγυπτιακής Εκδήλωσης του Μεσαίου Βασιλείου  (2055–1650 π.Χ.) ως ένας από τους πολιτικούς εχθρούς της Αιγύπτου στη Χαναάν

Στην 1η Ενώχ , ήταν «μεγάλοι γίγαντες, των οποίων το ύψος ήταν τριακόσιοι πήχεις».  ...140 μέτρα!!!! ύψος.

Ο σχολιασμός της Νέας Αμερικανικής Βίβλου κάνει έναν παραλληλισμό με την Επιστολή του Ιούδα και τις δηλώσεις που εκτίθενται στη Γένεση, υποδηλώνοντας ότι η Επιστολή αναφέρεται σιωπηρά στην πατρότητα των Νεφελίμ ως ουράνια όντα που ήρθαν στη γη και είχαν σεξουαλική επαφή με γυναίκες.  Οι υποσημειώσεις της Βίβλου της Ιερουσαλήμ υποδηλώνουν ότι ο βιβλικός συγγραφέας σκόπευε οι Νεφελίμ να είναι ένα «ανέκδοτο μιας υπεράνθρωπης φυλής». 

Ορισμένοι χριστιανοί σχολιαστές έχουν υποστηρίξει την άποψη αυτή, επικαλούμενοι τη δήλωση του Ιησού ότι οι άγγελοι δεν παντρεύονται.  Άλλοι διαφωνούν αφού ο Ιησούς συνέκρινε επίσης τους αγγέλους με τους ανθρώπους, υπονοώντας έτσι την ικανότητα του πρώτου να κάνει σεξ.  Οι άγγελοι επίσης ποτέ δεν περιγράφονται ρητά ως ανίκανοι για γάμο. Η απουσία γάμου μεταξύ αγγέλων μπορεί έτσι να συγκριθεί με την εκούσια αγαμία

Στον αραμαϊκό πολιτισμό, ο όρος νεφελίμ αναφέρεται στους απογόνους του Ωρίωνα.

Οι κατάλογοι αστεριών της Βαβυλωνίας της Ύστερης Εποχής του Χαλκού ονομάζουν τον Ωρίωνα  «Ο Ουράνιος Ποιμένας» ή «Αληθινός Ποιμένας του Ανού» – ο Ανού είναι ο κύριος θεός των ουράνιων βασιλείων.  Ο Βαβυλωνιακός αστερισμός είναι ιερός για τους Papshukal και Ninshubur , και οι δύο δευτερεύοντες θεοί εκπληρώνουν το ρόλο του «αγγελιοφόρου προς τους θεούς». Το Papshukal συνδέεται στενά με τη φιγούρα ενός πουλιού που περπατά σε οριακές πέτρες της Βαβυλωνίας και στον αστρικό χάρτη η μορφή του Πετεινού βρίσκεται κάτω και πίσω από τη φιγούρα του Αληθινού Ποιμένα - και οι δύο αστερισμοί αντιπροσωπεύουν τον κήρυκα των θεών, στο πουλί του και ανθρώπινες μορφές αντίστοιχα. 

Στην αρχαία Αίγυπτο , τα αστέρια του Ωρίωνα θεωρούνταν θεός , που ονομαζόταν Σαχ . ( Σάχης, Σιχ ) Επειδή ο Ωρίωνας ανατέλλει πριν από τον Σείριο , το αστέρι του οποίου η ελικοειδής ανατολή ήταν η βάση για το Ηλιακό Αιγυπτιακό ημερολόγιο , ο Σαχ συνδέθηκε στενά με τη Σοπντέτ , τη θεά που προσωποποιούσε τον Σείριο. Ο θεός Sopdu λέγεται ότι είναι ο γιος του Sah και του Sopdet. Ο Σαχ συγκρίνεται με τον Όσιρις , ενώ η Σοπντέτ με τη μυθολογική σύζυγο του Όσιρι, την Ίσιδα . Στα Κείμενα των Πυραμίδων , από τον 24ο και τον 23ο αιώνα π.Χ., ο Σαχ είναι ένας από τους πολλούς θεούς των οποίων τη μορφή ο νεκρός φαραώ λέγεται ότι παίρνει στη μετά θάνατον ζωή. (νεκραναστάσεις.... βρυκολάκων φαραώ, θα ακολουθήσουν και οι χριστιανικές μετά )

Οι Αρμένιοι ταύτισαν τον θρυλικό πατριάρχη και ιδρυτή τους Χάικ με τον Ωρίωνα. Hayk 

Στην ελληνική μυθολογία , ο Ωρίωνας ήταν  παιδί του Ποσειδώνα, (αλίμονο...)ένας γιγάντιος, υπερφυσικά δυνατός κυνηγός,  που γεννήθηκε από την Ευρυάλη, μια Γοργόνα , και τον Ποσειδώνα, θεό της θάλασσας. 

Ένας μύθος αφηγείται την οργή της Γαίας για τον Ωρίωνα, ο οποίος τόλμησε να πει ότι θα σκότωνε κάθε ζώο στη Γη. Η θυμωμένη θεά προσπάθησε να στείλει τον Ωρίωνα με έναν σκορπιό . Αυτό δίνεται ως ο λόγος που οι αστερισμοί του Σκορπιού και του Ωρίωνα δεν βρίσκονται ποτέ στον ουρανό ταυτόχρονα. Ωστόσο, ο Οφιούχος , ο Φιδιοφόρος, αναβίωσε τον Ωρίωνα με ένα αντίδοτο . Αυτός λέγεται ότι είναι ο λόγος που ο αστερισμός του Οφιούχου βρίσκεται στο μέσον της διαδρομής μεταξύ του Σκορπιού και του Κυνηγού στον ουρανό. 

Ο αστερισμός αναφέρεται στις Ωδές του Οράτιου (Ωδή 3.27.18), στην Οδύσσεια του Ομήρου (Βιβλίο 5, σειρά 283) και στην Ιλιάδα και στην Αινειάδα του Βιργίλιου (Βιβλίο 1, σειρά 535)

Οι υποτιθέμενες ανακαλύψεις λειψάνων Νεφελίμ ήταν μια κοινή πηγή απάτης και εσφαλμένης αναγνώρισης. (από τον τρόμο της ανάμνησης των δεινοσαύρων , του  "θεού "  Δράκου της Λεμουρίας

Το 1577, μια σειρά από μεγάλα οστά που ανακαλύφθηκαν κοντά στη Λουκέρνη ερμηνεύτηκαν ως τα οστά ενός γίγαντα περίπου 5,8 μέτρα (19 πόδια).  Το 1786, ο Johann Friedrich Blumenbach ανακάλυψε ότι αυτά τα λείψανα ανήκαν σε ένα μαμούθ .  Ο Cotton Mather πίστευε ότι τα απολιθωμένα οστά ποδιών και τα δόντια που ανακαλύφθηκαν κοντά στο Albany της Νέας Υόρκης το 1705, ήταν τα λείψανα των νεφελίμ που χάθηκαν σε μια μεγάλη πλημμύρα . Οι παλαιοντολόγοι τα έχουν αναγνωρίσει ως υπολείμματα μαστοδόνων.

ΠΗΓΕΣ: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ 

Τι λέει ο Όμηρος για την Ανάγκη

Η  Αδήριτος Βασίλισσα Αναγκαιότητα στα Ομηρικά Έπη

ανάγκη, άγχος, θεότητα, βασιλεία,  φαράγγι, αγκών, χέρια, μοίρα, περιορισμός
Α. 1. εξαναγκασμός, ανάγκη |φρ. ἐξ ἀνάγκης, ὑπ' ἀνάγκης, δι' ἀνάγκης, κατ' ἀνάγκην

 2. θεϊκή βούληση, νόμοι, μοίρα |προσωποποίηση Ἀνάγκη=θεότητα που δηλώνει τη δύναμη του εξαναγκασμού, τη Μοίρα 

3. φυσική αναγκαιότητα |φιλοσοφία |φυσική ανάγκη, επιθυμία, όρεξη |στον πληθ. οι φυσικοί νόμοι 

4. λογική αναγκαιότητα |φιλοσοφία Β.κρίσιμη περίσταση, δυσμενής θέση Γ.άσκηση ή χρήση βίας |σωματικό μαρτύριο |φρ. ἀνάγκη ἐστί=είναι απαραίτητο να..., αναγκαίο να... |φρ. πᾶσα ἀνάγκη ἐστί=είναι απόλυτη ανάγκη να... |φρ. πολλὴ ἀνάγκη, πᾶσα ἀνάγκη=βεβαίως, ακριβώς έτσι |η δοτ. ως επίρρημα 1. διά της βίας, με το ζόρι 2. αναγκαστικά

Ελκυστική αλλά σε επίπεδο εικασίας η άπoψη ότι στη λ. ανάγκη διακρίνεται η έννοια του "κρατώ  στα χέρια" (πρβλ. ἀγκών, ἀγκάς), από όπου και η σημασία του "περιορίζω".

Ανάγκη: παραφθορά του άγκη (φαράγγι), δηλαδή, η δύσβατη - δύσκολη - πορεία.

Η ετυμολογία της λέξης Ανάγκη κατά τον Αριστοτέλη στο έργο του Μετά τα Φυσικά :

"Ανάγκη είναι αρχή κινούσα ή η εμποδίζουσα την πράξη που προέρχεται από την ελεύθερη βούληση και τη σκέψη

  ανα+άγχω και άγχομαι = στεναχωρούμαι διότι η ανάγκη αγχώνει, στεναχωρεί τον άνθρωπο.

 ανάσσω (άναξ=βασιλέας ) επειδή η ανάγκη κυριαρχεί  των πάντων .

Η λέξη ΑΝΑΓΚΗ απαντάται στα Ομηρικά Έπη και στην Οδύσσεια και στην Ιλιάδα
Στη πρώτη ραψωδία της Οδυσσείας, ο Φήμιος τραγουδά αναγκαστικά στους Μνηστήρες
και η Πηνελόπη τελειώνει  τον ιστό που υφαίνει από ανάγκη.

α στιχ.154
κῆρυξ δ᾿ ἐν χερσὶν κίθαριν περικαλλέα θῆκεν
Φημίῳ, ὅς ῥ᾿ ἤειδε παρὰ μνηστῆρσιν ἀνάγκῃ.

Ο κήρυξ στα χέρια του Φήμιου την περικαλλή κιθάρα έθηκε
 στους μνηστήρες που  τραγουδούσε  αναγκαστικά

κ στιχ. 434 οἵ κέν οἱ μέγα δῶμα φυλάσσοιμεν καὶ ἀνάγκῃ,
το μέγα δώμα της Κίρκης φυλάσσομε  από ανάγκη

β στιχ. 110 ὣς τὸ μὲν ἐξετέλεσσε καὶ οὐκ ἐθέλουσ᾿ ὑπ᾿ ἀνάγκης:

τ στιχ. 155 εἷλον ἐπελθόντες καὶ ὁμόκλησαν ἐπέεσσιν.
ὣς τὸ μὲν ἐξετέλεσσα, καὶ οὐκ ἐθέλουσ᾿, ὑπ᾿ ἀνάγκης:

ω στιχ. 145 καὶ τήν γ᾿ ἀλλύουσαν ἐφεύρομεν ἀγλαὸν ἱστόν.
ὣς τὸ μὲν ἐξετέλεσσε καὶ οὐκ ἐθέλουσ᾿, ὑπ᾿ ἀνάγκης.

Ε στιχ. 634 Σαρπῆδον Λυκίων βουληφόρε, τίς τοι ἀνάγκη
πτώσσειν ἐνθάδ᾿ ἐόντι μάχης ἀδαήμονι φωτί;

Ο Τληπόλεμος μιλά στον Σαρπηδόνα

Η προφητεία του Έκτορα για την μοίρα της Ανδρομάχης

Ζ Ιλιάς στιχ. 458
καί κεν ὕδωρ φορέοις Μεσσηΐδος ἢ Ὑπερείης
πόλλ᾽ ἀεκαζομένη, κρατερὴ δ᾽ ἐπικείσετ᾽ ἀνάγκη
Ο  Έκτωρ στην Ανδρομάχη:
Θα μεταφέρεις το  αρχέγονο  ύδωρ,  νεαρό νερό, για τους αρχαίους Αχαιούς  και την   Νέα Ελλάδα αναγκαστικά από την Υπερεία και την Μεσσηίδα πηγή, από  ανάγκη κρατερή.

Η Αναγκαιότητα των Ομηρικών Επών την Εποχή των Γαλαξιακών Ραψωδιών
Αστραία

Η Αυτοκρατορία των Ομηρικών Λέξεων
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Αρχαία Ελληνική Γραμματεία

Η Ύβρις του Έκτορος

• 
  

Η αριστεία του Πάτροκλου:
Ο ποιητής περιγράφει με λεπτομέρειες τον οπλισμό του, την πανοπλία ουσιαστικά του Αχιλλέα.
Ο ήρωας λάμπει μέσα στα άρματα του Αχιλλέα.
Θριαμβεύει. Από την αρχή οι Τρώες νομίζοντας πως είναι ο Αχιλλέας τρομοκρατούνται και αρχίζουν να υποχωρούν πανικόβλητοι. Με εύστοχη επέμβαση σκορπίζει αυτούς που συμπλέκονταν στο πλοίο του Πρωτεσίλαου και σβήνει τη φωτιά. Ως επικεφαλής των Αχαιών όλοι καταδιώκουν τους Τρώες ως την τάφρο. Περιορίζει αυτούς ανάμεσα στην τάφρο και τα πλοία και σφάζει τους αντιπάλους τον έναν πίσω από τον άλλο – 12. Μονομαχεί με τον ξεχωριστό Σαρπηδόνα, τον σκοτώνει. Τρέπει σε φυγή τον αντίπαλο, τον οποίο καταδιώκει ως τα τείχη όπου και σκοτώνει 27 άνδρες. Όμως παραβιάζει τη συμβουλή του Αχιλλέα και δείχνει αλαζονεία, οπότε φτάνει στην ύβρη.
Συγκρούεται με τον ισχυρότερο αντίπαλο τον Έκτορα, σκοτώνει τον ηνίοχό του, Κεβριόνη.
Παρομοιώσεις – στίχοι 407-410, 482-486, 487-490
Επίσης: 705, 786, 745, 752, 757-761, 756-771 όλες παρομοιώσεις.
Τεχνική της αποτυχημένης απόπειρας 702-711, 783-788
Αποστροφή του ποιητή: τότε σου εφάνη Πάτροκλε… 787 – η συμπάθεια του ποιητή προς τον ήρωα που σε λίγο θα πεθάνει. Η φιλική αποστροφή ηχεί ωστόσο σα μάταιη προειδοποίηση, γιατί ο Πάτροκλος κοιτάζει προς τα πάνω και δεν βλέπει το γκρεμό και το αχανές βάθος που ανοίγεται μπρος του. Τη στιγμή που ο ήρωας μοιάζει ανίκητος σα θεός, μόνο ένας θεός μπορεί να συμπεράνει την ήττα του ο Φοίβος. Ακολουθεί μία άλλου είδους θεομαχία μεταξύ ενός θεού και ενός ωσεί θεού που μοιάζει δηλαδή με θεό.
789-805:
Ο ήρωας αφοπλίζεται:
Αόρατος ο Φοίβος στέκεται πίσω από τον Πάτροκλο και ξαφνικά τον χτυπά με την παλάμη στους ώμους και την πλάτη. Ο ήρωας ζαλίζεται και στριφογυρίζουν τα μάτια του από τη ζάλη.
Αφαίρεσε στη συνέχεια τα όπλα του ήρωα ο Απόλλων ξεκινώντας και πάλι από πάνω προς τα κάτω. Αφαιρείται το κράνος, το μακρύ κοντάρι με τη λόγχη (το οποίο γίνεται χίλια κομμάτια, μπορούσε να σπάσει γιατί ήταν το μόνο που δεν ανήκε στον Αχιλλέα) την ασπίδα με τον τελαμώνα της και το θώρακα που λύνεται.
Ο ποιητής επιμένει στην πτώση του κράνους, το οποίο πέφτει με γδούπο – ηχητική εικόνα- και «μολύνεται» για πρώτη φορά -795στ. Ευκαιρία λοιπόν για τον ποιητή να αναφερθεί στο όνομα του εταίρου, του Αχιλλέα που στέκει στο βάθος της εικόνας. Ο ποιητής τον θέλει παρόντα. Εξάλλου, η ουσιαστική προοπτική της αριστείας και του θανάτου του Πάτροκλου δεν είναι παρά η επιστροφή του Αχιλλέα στη μάχη. Ο Αχιλλέας λοιπόν δεν είχε –υπονοεί ο ποιητής- καμία ήττα στην πολεμική του δράση, διότι η περικεφαλαία του δεν είχε αγγίξει τη γη. Ο ήρωας στεκόταν πάντα όρθιος και κανείς εχθρός δεν είχε μπορέσει στο παρελθόν να τον καταβάλει.
799-800: προοικονομία για το σκύλεμα των όπλων του Πάτροκλου, οπότε το κράνος θα το φορέσει ο Έκτορας, αλλά και προειδοποίηση για το θάνατο του τελευταίου. Η περικεφαλαία είναι για πρώτη φορά μολυσμένη από χώμα και αίμα. Τα σημάδια του θανάτου είναι εμφανή πάνω σε αυτή. Απλώνονται σα μόλυνση πάνω στον Έκτορα, ο οποίος υπεροπτικά έχει φορέσει στο κεφάλι του το κράνος του Αχιλλέα.
Εθεοκρούσθη….: Μαζί με το θώρακα λύθηκαν και τα μέλη του ήρωα. Ο Πάτροκλος άοπλος, αποκαμωμένος, σαστισμένος παθαίνει σκοτοδίνη από το χτύπημα του θεού. Ο Απόλλωνας εγκαταλείπει τον ήρωα στο πεδίο της αποτρόπαιης πράξης. Ο ρόλος του θεού τελείωσε και τώρα είναι η σειρά των ανθρώπων.

Ο Λόγος του Αχιλλέα

Hector's fall
"Ἕκτορ μή μοι ἄλαστε συνημοσύνας ἀγόρευε·"
Έκτωρ μη μου μιλάς για συμφωνίες που έχεις καταπατήσει
και μας έχεις όλους ξεπουλήσει
....ανακράζει ο πρώτος πολεμιστής των Ελλήνων

Προς τον Έκτορα τον πρωτοκαθήμενο της άρπαγης Τροίας και τους υπόλοιπους προεστούς θρησκευτικούς

και ομοτράπεζους πολιτικούς

Με λόγια απλά ξεκάθαρα Ελληνικά , λακωνικά

και στην καθομιλουμένη για να γίνουν κατανοητά

Είστε έκπτωτοι.....κυρίες και κύριοι μιας αντινοϊκής κατοχής και παράλογης λογικής.

Είστε έκπτωτοι στα μάτια της ιστορίας

Στο βλέμμα της μυθοπλασίας

στον ατένισμα της δικαιοδοσίας.

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα

Φέρτε πίσω τα λεφτά την ομορφιά τα αγάλματα, τους θησαυρούς και την περιουσία ενός περήφανου λαού.

Όλα όσα κλέψατε εσύ ο πατέρας σου τα αδέλφια σου οι συγγενείς σου,

οι πνευματικοί σας "νονοί", οι λέσχες σου και οι σύμμαχοι σου οι ανθελληνικοί.

Κλέψατε μια χώρα την λεηλατήσατε την διασύρατε την γελοιοποιήσατε

την εξευτελίσατε χωρίς αξιοπρέπεια και τιμή.

Μα πάνω απ΄όλα κλέψατε τις λέξεις μας τις αρχέγονες έννοιες και την σημασία τους μαζί με την ιστορία τους.

Κλέψατε την δύναμη τους , την ιδιοποιηθήκατε για ίδιους ποταπούς σκοπούς.

Δεν δεχόμεθα παράλογα διλήμματα , προκρούστρειες λύσεις και ωμούς εκβιασμούς.

Δεν υπάρχουν συμφωνίες μεταξύ λύκων και προβάτων και μερίδες του λέοντος για επίγειους και επουράνιους μνημονιακούς δυνάστες θεούς

δικτάτορες ταχυδακτυλουργούς .

Δεν υπάρχει τίποτα που να χρωστάει κανείς σε τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας που δεν έχουν εργαστεί ποτέ και δεν δικαιούνται καμιά περιουσία να κρατούν και για χρέη να ομιλούν.

Δεν υπάρχουν συμφωνίες και δικαιώματα μεταξύ αδίκων ανόμων και καταχραστών παρανόμων και όλα στο όνομα του κοσμικού δικαίου

θα αναιρεθούν.

Αχιλλέας Αιακίδης του Πηλείδη

οργισμένος αγανακτισμένος αποφασισμένος στρατηγός

των Μυρμιδόνων φρουρός

Έκτορος κτήτορος καθαίρεσις

Η αποτελεσματική διδασκαλία εκπαίδευσις του Χείρωνος.

Η ήττα των εχόντων και κατεχόντων έμπροσθεν

τειχών απληστίας τρωικά σε άμεση αναμέτρηση

με τους πολεμιστάς

δια την δικαία των υλικών αγαθών μοιρασιά

Χ ΙλιάδοςΤὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς· 260
Ἕκτορ μή μοι ἄλαστε συνημοσύνας ἀγόρευε·
ὡς οὐκ ἔστι λέουσι καὶ ἀνδράσιν ὅρκια πιστά,
οὐδὲ λύκοι τε καὶ ἄρνες ὁμόφρονα θυμὸν ἔχουσιν,
ἀλλὰ κακὰ φρονέουσι διαμπερὲς ἀλλήλοισιν,
ὣς οὐκ ἔστ' ἐμὲ καὶ σὲ φιλήμεναι, οὐδέ τι νῶϊν
ὅρκια ἔσσονται, πρίν γ' ἢ ἕτερόν γε πεσόντα
αἵματος ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν.
παντοίης ἀρετῆς μιμνήσκεο· νῦν σε μάλα χρὴ
αἰχμητήν τ' ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν.
οὔ τοι ἔτ' ἔσθ' ὑπάλυξις, ἄφαρ δέ σε Παλλὰς Ἀθήνη 270
ἔγχει ἐμῷ δαμάᾳ· νῦν δ' ἀθρόα πάντ' ἀποτίσεις
κήδε' ἐμῶν ἑτάρων οὓς ἔκτανες ἔγχεϊ θύων.

Ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος·
καὶ τὸ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο φαίδιμος Ἕκτωρ·
ἕζετο γὰρ προϊδών, τὸ δ' ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος,
ἐν γαίῃ δ' ἐπάγη· ἀνὰ δ' ἥρπασε Παλλὰς Ἀθήνη,
ἂψ δ' Ἀχιλῆϊ δίδου, λάθε δ' Ἕκτορα ποιμένα λαῶν.
Ἕκτωρ δὲ προσέειπεν ἀμύμονα Πηλεΐωνα·
ἤμβροτες, οὐδ' ἄρα πώ τι θεοῖς ἐπιείκελ' Ἀχιλλεῦ
ἐκ Διὸς ἠείδης τὸν ἐμὸν μόρον, ἦ τοι ἔφης γε· 280
ἀλλά τις ἀρτιεπὴς καὶ ἐπίκλοπος ἔπλεο μύθων,
ὄφρά σ' ὑποδείσας μένεος ἀλκῆς τε λάθωμαι.
οὐ μέν μοι φεύγοντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πήξεις,
ἀλλ' ἰθὺς μεμαῶτι διὰ στήθεσφιν ἔλασσον
εἴ τοι ἔδωκε θεός· νῦν αὖτ' ἐμὸν ἔγχος ἄλευαι
χάλκεον· ὡς δή μιν σῷ ἐν χροῒ πᾶν κομίσαιο.
καί κεν ἐλαφρότερος πόλεμος Τρώεσσι γένοιτο
σεῖο καταφθιμένοιο· σὺ γάρ σφισι πῆμα μέγιστον.

Ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,
καὶ βάλε Πηλεΐδαο μέσον σάκος οὐδ' ἀφάμαρτε· 290
τῆλε δ' ἀπεπλάγχθη σάκεος δόρυ· χώσατο δ' Ἕκτωρ
ὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκὺ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός,
στῆ δὲ κατηφήσας, οὐδ' ἄλλ' ἔχε μείλινον ἔγχος.
Δηΐφοβον δ' ἐκάλει λευκάσπιδα μακρὸν ἀΰσας·
ᾔτεέ μιν δόρυ μακρόν· ὃ δ' οὔ τί οἱ ἐγγύθεν ἦεν.
Ἕκτωρ δ' ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε·
ὢ πόποι ἦ μάλα δή με θεοὶ θάνατον δὲ κάλεσσαν·
Δηΐφοβον γὰρ ἔγωγ' ἐφάμην ἥρωα παρεῖναι·
ἀλλ' ὃ μὲν ἐν τείχει, ἐμὲ δ' ἐξαπάτησεν Ἀθήνη.
νῦν δὲ δὴ ἐγγύθι μοι θάνατος κακός, οὐδ' ἔτ' ἄνευθεν, 300
οὐδ' ἀλέη· ἦ γάρ ῥα πάλαι τό γε φίλτερον ἦεν
Ζηνί τε καὶ Διὸς υἷι ἑκηβόλῳ, οἵ με πάρος γε
πρόφρονες εἰρύατο· νῦν αὖτέ με μοῖρα κιχάνει.
μὴ μὰν ἀσπουδί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην,
ἀλλὰ μέγα ῥέξας τι καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι.

Ὣς ἄρα φωνήσας εἰρύσσατο φάσγανον ὀξύ,
τό οἱ ὑπὸ λαπάρην τέτατο μέγα τε στιβαρόν τε,
οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τ' αἰετὸς ὑψιπετήεις,
ὅς τ' εἶσιν πεδίον δὲ διὰ νεφέων ἐρεβεννῶν
ἁρπάξων ἢ ἄρν' ἀμαλὴν ἢ πτῶκα λαγωόν· 310
ὣς Ἕκτωρ οἴμησε τινάσσων φάσγανον ὀξύ.
ὁρμήθη δ' Ἀχιλεύς, μένεος δ' ἐμπλήσατο θυμὸν
ἀγρίου, πρόσθεν δὲ σάκος στέρνοιο κάλυψε
καλὸν δαιδάλεον, κόρυθι δ' ἐπένευε φαεινῇ
τετραφάλῳ· καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραι
χρύσεαι, ἃς Ἥφαιστος ἵει λόφον ἀμφὶ θαμειάς.
οἷος δ' ἀστὴρ εἶσι μετ' ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ
ἕσπερος, ὃς κάλλιστος ἐν οὐρανῷ ἵσταται ἀστήρ,
ὣς αἰχμῆς ἀπέλαμπ' εὐήκεος, ἣν ἄρ' Ἀχιλλεὺς
πάλλεν δεξιτερῇ φρονέων κακὸν Ἕκτορι δίῳ 320
εἰσορόων χρόα καλόν, ὅπῃ εἴξειε μάλιστα.
τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον μὲν ἔχε χρόα χάλκεα τεύχεα
καλά, τὰ Πατρόκλοιο βίην ἐνάριξε κατακτάς·
φαίνετο δ' ᾗ κληῗδες ἀπ' ὤμων αὐχέν' ἔχουσι
λαυκανίην, ἵνα τε ψυχῆς ὤκιστος ὄλεθρος·
τῇ ῥ' ἐπὶ οἷ μεμαῶτ' ἔλασ' ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεύς,
ἀντικρὺ δ' ἁπαλοῖο δι' αὐχένος ἤλυθ' ἀκωκή·
οὐδ' ἄρ' ἀπ' ἀσφάραγον μελίη τάμε χαλκοβάρεια,
ὄφρά τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσιν.
ἤριπε δ' ἐν κονίῃς· ὃ δ' ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς· 330
Ἕκτορ ἀτάρ που ἔφης Πατροκλῆ' ἐξεναρίζων
σῶς ἔσσεσθ', ἐμὲ δ' οὐδὲν ὀπίζεο νόσφιν ἐόντα
νήπιε· τοῖο δ' ἄνευθεν ἀοσσητὴρ μέγ' ἀμείνων
νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐγὼ μετόπισθε λελείμμην,
ὅς τοι γούνατ' ἔλυσα· σὲ μὲν κύνες ἠδ' οἰωνοὶ
ἑλκήσουσ' ἀϊκῶς, τὸν δὲ κτεριοῦσιν Ἀχαιοί.

Τὸν δ' ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
λίσσομ' ὑπὲρ ψυχῆς καὶ γούνων σῶν τε τοκήων

μή με ἔα παρὰ νηυσὶ κύνας καταδάψαι Ἀχαιῶν,
ἀλλὰ σὺ μὲν χαλκόν τε ἅλις χρυσόν τε δέδεξο 340
δῶρα τά τοι δώσουσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ,
σῶμα δὲ οἴκαδ' ἐμὸν δόμεναι πάλιν, ὄφρα πυρός με
Τρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα.

Iλιάς!

Ο Λόγος, το Βιβλίο, τα Έπη,

το Φως των Ελλήνων

Χειρωνία μάχη σώμα με σώμα

χέρια με χέρια

στου Δάρδανου Δαρού τα στενά!

Το Αστέρι του Βορρά!

2800 χρόνια από τον Όμηρο και μετά...