Ποιος είναι ο Θεοκλύμενος

Τηλέμαχος και Θεοκλύμενος στο παλάτι της Ιθάκης

Ποιος είναι ο Θεοκλύμενος, κληθείς από τον θεό, το πιο μυστηριώδες πρόσωπο στην Οδύσσεια που συνοδεύει τον Τηλέμαχο στην επιστροφή του στην Ιθάκη με το πλοίο του Νοήμονος του γιου του Φρονίου;

Εισέρχεται από την Πύλη του Ιονίου και   είναι μάντης,   έχει εσωτερική  όραση και  "βλέπει".  "Βλέπει"  με τα μάτια της ψυχής  καθαρά την ενέργεια των πραγμάτων και των προσώπων γύρω του χωρίς τη μετάφραση των προγραμμάτων της κοινωνικής διαμόρφωσης. Βλέπει σαν τον Απόλλωνα κάτω από τον αστερισμό του.

 Όλο το τελευταίο μέρος της Οδύσσειας εκτυλίσσεται κάτω από τον αστερισμό του Απόλλωνα.

Όταν ο Τηλέμαχος δέχεται στις ακτές της Πύλου τον Θεοκλύμενο ο Όμηρος αφηγείται δια μακρών την γενεαλογία του. Για κανένα άλλο ήρωα δεν μας φανερώνει τόσες πολλές λεπτομέρειες και το κάνει κατά τρόπο σκοτεινό σχεδόν ακατανόητο παραλείποντας λεπτομέρειες και αφήνοντας στην σκιά κομβικά επεισόδια. Το γεγονός δεν είναι τυχαίο ούτε ακατανόητο. Ο Θεοκλύμενος έχει μια γενεαλογία τόσο μεγαλόπρεπη γιατί είναι ο μεγαλύτερος προφήτης της Οδύσσειας. Ενώ ο Πρωτέας και ο Τειρεσίας ασκούν την τέχνη μέσα από την έμπνευση των θεών, ο Θεοκλύμενος βλέπει.

Είναι ο μόνος προφήτης που βλέπει στην Οδύσσεια και έχει το απολλώνιο χάρισμα.

Όταν φθάνουν στο παλάτι αποθέτουν οι Μνηστήρες τους χιτώνες τους στα θρονιά σφάζουν τραγιά και κατσίκες γουρούνια μια αγελάδα και μοιράζουν τα εντόσθια.

Ο Μελάνθιος βάζει κρασί ο Φιλοίτιος μοιράζει το ψωμί ο Κτήσιππος πετάει ένα βοδινό πόδι πάνω στον Οδυσσέα με χλευασμό και ο Τηλέμαχος μιλάει με αποφασιστικότητα. Αμέσως μετά η Αθηνά κυριεύει τους Μνηστήρες και αρχίζουν να γελούν ασυγκράτητα τα κορμιά τους αλλοιώνονται, το κρέας που τρώνε στάζει αίμα

Οι σιαγόνες παραμορφώνονται. Ποτέ στην ελληνική ποίηση ένας θεός δεν γίνεται η αιτία για αυτή την παραμόρφωση των ανθρώπινων χαρακτηριστικών

και ο Όμηρος το ζωγραφίζει με μια έντονη σκοτεινότητα.

Ποιος αντιλαμβάνεται αυτό που έχει συμβεί;

Οπωσδήποτε η Αθηνά, ο Θεοκλύμενος που ποτέ δεν λέει το όνομα του, αλλά και η Πηνελόπη ο Οδυσσέας και ο Τηλέμαχος που παρευρίσκονται στην σκηνή.

Οι μνηστήρες ; Ακόμη δεν το κατάλαβαν έστω για μια στιγμή πως μεταμορφώθηκαν

Κι η τρέλα τους είναι προσωρινή.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.

Ο Θεοκλύμενος δεν προφητεύει βλέπει και αρχίζει να μιλάει. Βλέπει με λεπτομέρειες που συσσωρεύονται με υπέροχο τρόπο αταξινόμητες. Ο Ήλιος χάνεται από τον ουρανό η άχλη τυλίγει τα πάντα το αίθριο και η αυλή γεμίζουν φάσματα που κατευθύνονται στον Άδη ο τοίχος και τα δοκάρια σκεπάζονται με αίμα ενώ, οι μνηστήρες απομένουν καθηλωμένοι στην προηγούμενη εικόνα με τα πρόσωπα τυλιγμένα στην σκοτεινιά.

Η σκηνή προκαλεί έντονη εντύπωση και ο Όμηρος δεν μας λέει αν το όραμα το βλέπει μέσα στο μυαλό του ο μάντης ή αν είναι ένα εξωτερικό όραμα που γεμίζει το παλάτι.

Το βλέπουν οι υπόλοιποι; Ο Οδυσσέας με τον Τηλέμαχο το βλέπουν;

Βλέπουν την αποκάλυψη των εχθρών τους;

Το όραμα προοικονομεί τον θάνατο των μνηστήρων και αποκαλύπτει ότι το έγκλημα τους έχει παραβιάσει την τάξη του κόσμου.

Αν μετά από λίγο το τόξο του Οδυσσέα δεν τους σκότωνε μέσα στην αίθουσα ο ήλιος θα εγκατέλειπε τον κόσμο, η νύχτα θα τύλιγε τα αντικείμενα οι τοίχοι και τα δοκάρια θα έσταζαν αίμα τα φάσματα θα κατέβαιναν προς το Έρεβος.

 ἠέλιος δὲ οὐρανοῦ ἐξαπόλωλε, κακὴ δ᾽ ἐπιδέδρομεν ἀχλύς." Όταν ο Ήλιος στον ουρανό απωλέσθη  και  εξαπλώθηκε  επιδρομή ομίχλης

Την Εποχή της Ολικής 'Έκλειψης  Ηλίου....υ Οδυσσείας 353

Δίδυμοι ΄Ηλιοι

ΔΙΔΥΜΟΙ ΗΛΙΟΙ

Γεννήσεις αστεριών σε κουκούλια Φάνητων Ωών

Σχεδόν σίγουρα ο Ήλιος μας είχε ένα δίδυμο αδελφό, όταν γεννήθηκε πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Kάθε άστρο σαν τον Ήλιο στο σύμπαν δεν γεννιέται μόνο του, αλλά σε ζευγάρι με κάποιο άλλο.

Στον βαθμό που αυτό είναι σωστό, ενισχύεται η θεωρία ότι ο Ήλιος μας είχε κάποτε ένα σύντροφο, ένα άστρο που έχει ονομασθεί «Νέμεσις», αλλά ποτέ δεν βρέθηκε. Ορισμένοι έχουν υποθέσει -χωρίς να έχει αποδειχθεί- ότι το άστρο αυτό πριν από 65 εκατ. χρόνια επηρέασε βαρυτικά έναν αστεροειδή και τον έστειλε να πέσει πάνω στη Γη, εξαφανίζοντας τους δεινόσαυρους.

Οι επιστήμονες θεωρούν ως πιο πιθανό σενάριο ότι η Νέμεσις κάποια στιγμή «δραπέτευσε» και ανακατεύθηκε με τα άλλα άστρα του γαλαξία μας, συνεπώς δεν θα τη δούμε στο μέλλον.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, όλα τα άστρα γεννιούνται μέσα σε ωοειδή «κουκούλια», που λέγονται «πυκνοί πυρήνες» και υπάρχουν παντού μέσα στα τεράστια ψυχρά νέφη μοριακού υδρογόνου, τα οποία αποτελούν τα «μαιευτήρια» των νέων άστρων. Μέσα από τα οπτικά τηλεσκόπια, αυτά τα νέφη-μαιευτήρια φαίνονται σαν μαύρες τρύπες στον έναστρο ουρανό, επειδή η σκόνη που συνοδεύει τα αέριά τους, μπλοκάρει το φως των άστρων να φθάσει στη Γη. Γι' αυτό η μελέτη των μοριακών νεφών γίνεται με ραδιοτηλεσκόπια, καθώς τα ραδιοκύματα δεν εμποδίζονται από τη σκόνη.

Ο Ήλιος «είχε δίδυμο αδελφό που χάθηκε»

Φοίβου Άφιξις

 Giovanni Tiepolo

 ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΗΠΕΙΡΟΙ

 Καλπάζει στην ροή της χρονοδίνης

ο φωτεινός θεός

ορμητικά τις σκιές του φόβου

για να διώξει που μας κρύβουν το φως.

Την πιο μεγάλη ημέρα του χρόνου

Στο ζενίθ της δύναμης του

Στην ισχύ της εκπομπής του.

Στα μονοπάτια των ουρανών

Στους δρόμους των πουλιών

Στις όχθες των ποταμών

Στα ρυάκα των πηγών

Στα αυλάκια των οργωτών

Στους χορούς των Μουσών.

Ελθέ Φοίβε…

εκατηβόλος αρματοδρόμος
και μείνε στις καρδιές μας για πάντα
...λαμπερός λαμπαδηδρόμος!

Μαντολογία του ορθού χρησμού!
Είπατε τω βασιλεί, στον δυνάστη και της ιστορίας καταχραστή πως τα τείχη παλαιάς και νέας αρπακτικότητας πέφτουν όπως έχει προαγγελθεί ακόμη και αν οσιοποιηθεί.
Είπατε τω βασιλεί πως εξαγορασμένος ανάξιος δούλος ανάξιου «θεού» εστί ,την δε κλεμμένη ομορφιά παράνομα δεν δύναται να κρατεί.
Δι΄ όσα ανομήματα έχει διαπράξει κατά του Ελληνισμού, του ανθρωπισμού εξ αιτίας τούτου θα καθαιρεθεί.
Είπατε τω βασιλεί και σε κάθε δόλιο, φανερό ή υφέρποντα ανθελληνιστή πως είναι γυμνός και από τους ράφτες του και τους κοπτοράπτες αντιγραφών και λογοκλοπών έχει ξεγελαστεί.
Διότι με άνομα μέσα στην εξουσία έχει αναρριχηθεί.
Διότι ο Φοίβος Απόλλων από την καρδία των ανθρώπων και των παιδιών της Ελλάδος δεν έχει φύγει ποτέ και η καθαρή συνείδηση των νοήμονων όντων αυτό επιθυμεί.
Χαίρε Φοίβε Απόλλων ,καθαιρέτη της ανοησίας, της δουλείας , της μαύρης μαγείας επίορκων εξουσιαστών.
Χαίρε φως Ελληνικό, παγκόσμιο οικουμενικό που κάθε μέρα υψώνεσαι ολόλαμπρο στον Ουρανό!
Δώσε την διαύγεια στους ανθρώπους να διακρίνουν το ψεύδος από το αληθινό
και την δύναμη το δίκιο τους να πάρουν πίσω με τρόπο ευθύ και ορθό.
Η Ελληνική ψυχή είναι εδώ όρθια , αδάμαστη και ζωντανή και διεκδικεί πίσω ότι της ανήκει με τον τρόπο τον ομηρικό!

Ο οργασμός των Ελλήνων και Φιλελλήνων

.... ο νοητικός !

Η ΧΡΥΣΉ ΒΡΟΧΉ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΛΥΡΙΦΘΟΓΓΩΝ ΛΥΡΙΔΩΝ ΤΟΥ ΔΙΟΣ

Η γονιμοποίηση του Νου στον κόσμο των Ιδεών

και ο τερπικέραυνος Διαφωτισμός.

Ο Απόλλωνιος Ερωτισμός!

Ορφικός ύμνος Ήλιου

‘Ακουσε μακάριε, πού έχεις μάτι αιώνιον και βλέπει τα πάντα συ ό Τιτάν πού λάμπεις ωσάν χρυσός, πού βαδίζεις υψηλά, και είσαι το επουράνιον φώς
Σύ είσαι αφ’ εαυτού γεννημένος, ακαταπόνητος, των ζώων γλυκύ θέαμα και είσαι της μεν αυγής ο δεξιός γεννήτωρ της δε νυκτός ό αριστερός έχεις την συνένωσιν των εποχών και χορεύεις (κινείσαι κυκλικώς) με τέσσερα πόδια (ό δημιουργός των τεσσάρων εποχών του έτους), είσαι ταχύς, ορμητικός, πύρινος, με χαρωπόν βλέμμα, διφρηλάτης. και διέρχεσαι την όδόν του απέραντου ρόμβου με περιστροφικάς κινήσεις- καθοδηγείς τους ευσεβείς ανθρώπους εις τάς καλάς πράξεις και εις τους ασεβείς επιδεικνύεις δυσμένειαν συ έχεις χρυσήν λύραν και σύρεις (διανύεις) τον άρμονικόν δρόμον του κόσμου επισημαίνεις τα καλά έργα, συ είσαι ό νέος που τρέφεις τάς έποχάς. ΕΙσαι ό κυρίαρχος του κόσμου, ό αυλητής, διατρέχεις δια του πυρός και περιστρέφεσαι κυκλικώς, φέρεις το φως εμφανίζεσαι με ποικίλες μορφές, φέρεις την ζωήν, είσαι καρποφόρος, ώ Παιάν αειθαλής, αμόλυντος, πατήρ του χρόνου, ό αθάνατος Ζευς.
Καθαρός, πού λάμπεις εις όλους, είσαι το περιφερόμενον κυκλικώς μάτι του κόσμου, πού σβύνει και λάμπει με ωραίες φωτεινές ακτίνες’
δεικνύεις την δικαιοσύνην, αγαπάς το νερό. είσαι ό δεσπότης (ό κύριος) του κόσμου, ό φύλαξ της αληθείας, ο αιώνιος υπέρτατος, ό βοηθός εις όλους είσαι ό οφθαλμός της δικαιοσύνης, το φως της ζωής· ώ συ, πού οδηγείς τους Ιππους, και κατευθύνεις με λιγυρό μαστίγιο τέθριππον (με τέσσερα άλογα) άρμα (και εδώ ό ‘ Υμνωδός δια του συμβολισμού αύτοϋ αναφέρεται εις την υπό του «ΗΛΙΟΥ» διαμόρφωσιν των τεσσάρων εποχών του έτους), άκουσε τους λόγους μου και φανέρωσε εις τους μεμυημένους γλυκεία και ευχάριστη ζωή.

Κλῦθι μάκαρ, πανδερκὲς ἔχων αἰώνιον ὄμμα, Τιτὰν χρυσαυγής, Ὑπερίων, οὐράνιον φῶς, αὐτοφυής, ἀκάμας, ζώιων ἡδεῖα πρόσοψι, δεξιὲ μὲν γενέτωρ ἠοῦς, εὐώνυμε νυκτός, κρᾶσιν ἔχων ὡρῶν, τετραβάμοσι ποσσὶ χορεύων, εὔδρομε, ῥοιζήτωρ, πυρόεις, φαιδρωπέ, διφρευτά, ῥόμβου ἀπειρεσίου δινεύμασιν οἶμον ἐλαύνων, εὐσεβέσιν καθοδηγὲ καλῶν, ζαμενὴς ἀσεβοῦσι, χρυσολύρη, κόσμου τὸν ἐναρμόνιον δρόμον ἕλκων, ἔργων σημάντωρ ἀγαθῶν, ὡροτρόφε κοῦρε, κοσμοκράτωρ, συρικτά, πυρίδρομε, κυκλοέλικτε, φωσφόρε, αἰολόδικτε, φερέσβιε, κάρπιμε Παιάν, ἀιθαλής, ἀμίαντε, χρόνου πάτερ, ἀθάνατε Ζεῦ, εὔδιε, πασιφαής, κόσμου τὸ περίδρομον ὄμμα, σβεννύμενε λάμπων τε καλαῖς ἀκτῖσι φαειναῖς, δεῖκτα δικαιοσύνης, φιλονάματε, δέσποτα κόσμου, πιστοφύλαξ, αἰεὶ πανυπέρτατε, πᾶσιν ἀρωγέ, ὄμμα δικαιοσύνης, ζωῆς φῶς· ὦ ἐλάσιππε, μάστιγι λιγυρῆι τετράορον ἅρμα διώκων·

Στην πλάστιγγα της Δικαιοσύνης ....ο Φοίβος εγκαταλείπει τους ανόμους

μνημονίων νόμων της φιλοξενίας.... καταπατητές

Χ Ιλιάδος
οὔτ' ἄρ' ὃ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθ' ὃ διώκειν· 200
ὣς ὃ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν, οὐδ' ὃς ἀλύξαι.
πῶς δέ κεν Ἕκτωρ κῆρας ὑπεξέφυγεν θανάτοιο,
εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετ' Ἀπόλλων
ἐγγύθεν, ὅς οἱ ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα;
λαοῖσιν δ' ἀνένευε καρήατι δῖος Ἀχιλλεύς,
οὐδ' ἔα ἱέμεναι ἐπὶ Ἕκτορι πικρὰ βέλεμνα,
μή τις κῦδος ἄροιτο βαλών, ὃ δὲ δεύτερος ἔλθοι.
ἀλλ' ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπὶ κρουνοὺς ἀφίκοντο,
καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα,
ἐν δ' ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο, 210
τὴν μὲν Ἀχιλλῆος, τὴν δ' Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,
ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δ' Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ,
ᾤχετο δ' εἰς Ἀΐδαο, λίπεν δέ ἑ Φοῖβος Ἀπόλλων.

ΕΛΖΙΝ

......στον τρόχο του χρόνου στην ροή του μεγάλου Ενιαυτού

Θέλουμε την Ελλάδα Ηλιομέγιστη να ξεπροβάλλει μέσα από τις φλόγες μιας πυρακτωμένης χαραυγής σε ηλιόλουστη κοσμική χώρα Ηλιακής επιλογής!

Ελθέ Φοίβε.... και μείνε στις καρδιές μας για πάντα!

Το Ενιαυτόν Έργον

Η ιστορία της ανθρωπότητας σε… 12 Πράξεις

Κάθε ιστορία έχει και ένα τέλος…
…από τις τρεις τελευταίες…

Μια φορά κι’ένα καιρό…πριν από 6.000 χρόνια …
Ήταν ένας Ταύρος κι’ενας βασιλιάς Μίνωας κι’ενας Μινώταυρος…σ’ένα Λαβύρινθο…
Έτσι θα μπορούσαμε, να αρχίσουμε την περιγραφή της εποχής του Ταύρου για την ανθρωπότητα, για να ξεκινήσουμε από το πιο πρόσφατο παρελθόν για μας και το πιο κατανοητό.

Ήταν η εποχή, που το σύμβολο του Ταύρου κυριαρχούσε στα πιο κατοικημένα μέρη του κόσμου.
Η Δήμητρα έπαιρνε την σκυτάλη από την Γαία, για να γίνει τροφός των ανθρώπων με την βοήθεια της Περσεφόνης και του Πλούτωνα.
Τα Ελευσίνια Μυστήρια ιδρύονται και οι καλλιέργειες των δημητριακών γίνονται μεθοδικά πλέον.

Αμήχανος τότε ο άνθρωπος ,αλλά και περίεργος ταυτόχρονα από την φύση του, θα άρχιζε να μπαίνει σταδιακά στο Λαβύρινθο της Γνώσης και ο Μινώταυρος θα γινόταν μέρος της Σκιάς του.
Ο Πλούτωνας, από το πολικό ζώδιο του Σκορπιού θα έβαζε τους Αιγυπτίους σε σκοτεινούς πειρασμούς και μαγικές τελετουργίες.

2000 χρόνια μετά, και 2000 χρόνια π.Χ θα ανατείλει ο Κριός!
Ο Άρης σαν αρχηγος του πόλεμου και του Κριού θα βάλει σε ημερήσια διάταξη… τους πόλεμους.
Η ανθρωπότητα θα γνωρίσει τον ημίθεο Αλέξαντρο-Αχιλλέα σε όλη του την λάμψη και ο Κριός θα χρησιμοποιηθεί άριστα και σαν πολιορκητική μηχανή.
Το πολικό ζώδιο , ο Ζυγός σε αντιστάθμισμα ισορροπιών θα φτιάξει όλα τα αριστουργήματα της κλασσικής Ελλάδας και θα δώσει μαθήματα σε υψηλό επίπεδο αισθητικής.
Οι Πέρσες θα κλειστούν στα τείχη τους αλλά, η Τροία δεν θα πέσει ακόμη.

Ο Οδυσσέας όμως θα αποφασίσει να γυρίσει πίσω.. να επιστρέψει και
ο Ηρακλής θα φέρει τα βόδια του Γηρυόνη, στον Ευρυσθέα.
2000 χρόνια πριν,ο κόσμος ετοιμάζεται να υποδεχθεί μια καινούργια θρησκεία και τον ιδρυτή της, με βάγια, πάνω… σ’ένα σταυρό…
Η εποχή των Ιχθύων ανατέλλει …με την εμφάνιση του Ιησού.
Οι αλιείς των ανθρώπων και το ψάρι, το σύμβολο τους, βρίσκονται παντού..
Ο χριστιανισμός ανακηρύσσεται επίσημη θρησκεία κράτους και κυριαρχεί στην Δύση και την δεξιά πλευρά της ανθρωπότητας.
Ο Μωάμεθ θα ακολουθήσει λίγο μετά, για να κρατήσει τις ισορροπίες της αριστεράς και της Ανατολής, μαζί με τις υπόλοιπες ανατολικές φιλοσοφίες.

Η Παρθένος το πολικό ζώδιο, θα σφραγίσει την εποχή, με την μορφή της Παρθένου Μαρίας.

Όλη η ανθρωπότητα θα βυθιστεί στην ομίχλη του Ποσειδώνα.
Ο Οδυσσέας όμως θα φθάσει στο παλάτι του αλλά, θα χλευαστεί άγρια από τους μνηστήρες,

Ο Άτλας φορτώνει τον ουρανό και τον… σταυρό, στον γιό του Δία .
Ο Ηρακλής, όμως, με ένα ευφυή ελιγμό, τον ξαναδίνει πίσω και κατορθώνει να πάρει

τα μήλα των Εσπερίδων..

2000 χρόνια μχ
Ο Υδροχόος είναι η καινούργια εποχή!
Το σύμβολο του πλανήτη βρίσκεται παντού στις ταράτσες των σπιτιών και των πολυκατοικιών.
Οι ομάδες οι σύλλογοι, η παγκοσμιοποίηση ,το ιντερνέτ, το περιβάλλον, οικολογικές κινήσεις,απομυθοποίηση,τεχνολογία ταχύτητα,επιστήμη, απόκρυφα θέματα στο προσκήνιο.
Ο Λέων το πολικό ζώδιο , οργανώνει την μεγάλη Σκηνή και το μεγάλο θέαμα, αλλά και

όλα τα ζητήματα της καρδιάς.
Ένας άλλος, από την γενιά του Δαβίδ, θα τολμήσει ,να ανοίξει το βιβλίο του Αρνίου.

Πολύς κόσμος θα παρακολουθήσει τον Νίο, στην τριλογία του MATRIX και την ομάδα του Μορφέα να αντιμετωπίζουν τον Σμιθ και τις μηχανές βρισκόμενοι σε δυο μέρη ταυτόχρονα .
Αυτό δεν κατανοείται εύκολα από την μεγάλη μάζα των ανθρώπων αλλά το γνωστικό πεδίο, περνά στο συλλογικό υποσυνείδητο για να εξελίξει την συνείδηση.
Ένα μέρος του Άγνωστου, γίνεται Γνωστό.

Ο Οδυσσέας φθάνει στο παλάτι και…πλένει τα ποδιά του.
Η Ελλάς-Hellas-Hilios που δεν είναι Greece και δεν ήταν ποτέ,, γιατί είναι η χώρα του Ήλιου-Απόλλωνα, ετοιμάζεται….να φιλοξενήσει, τον θαρραλεο και οργισμένο, εξερευνητη της Γνώσης.
Ο Απόλλων, έχει φυλάξει το Τόξο του σε κρυφά διαμερίσματα της Πηνελόπης και φροντίζει να φθάσει στα χέρια του Οδυσσέα για να διεκδικήσει και να πάρει πίσω τον κόσμο του.

Δεν μπορεί να προσβάλει κάποιος ένα θεό… ατιμωρητί… και,

ο Απόλλων νιωθει βαθύτατα προσβεβλημένος από τις αυθαιρεσίες των Μνηστήρων, που επιδιώκουν να σκοτεινιάσουν τον..Ηλιο!
Το Πνεύμα του Ανθρώπου ,νιώθει αφάνταστη θλίψη και οργή,η γι’αυτήν την λεηλασία της ψυχής και την πολιορκία της Πηνελόπης.

.

Τι σημαίνει να κατανοεί κάποιος τον αφηρημένο πυρήνα μιας …ιστορίας;

 

Σημαίνει να φθάνει στο κέντρο της  μυθικής

 πρωταρχικής ουσίας της.

 

ΕΛΖΙΝ

Οι Νόμοι του Φοίβου

Ποιο είναι το δίκαιο;
Ποιοι είναι οι νόμοι;

1. ΤΟ ΜΕΤΡΟΝ
Το σοφόν το σαφές το ΑΡΙΣΤΟΝ
τόσο σαν αυτογνωστική υπόθεση ενδοσκοπική
όσο και σαν εξωτερική κοινωνική πολιτική και δικαιοσύνη.
Η έλλειψη μέτρου αποτελεί την ΥΒΡΙΝ και την αιτία της εκδήλωσης της Νέμεσης.
Είναι έλλειψη μέτρου να σκοτώσει κανείς 5 ορτύκια για να φάει ενώ του χρειάζονται μόνο δύο για να ζήσει.
Είναι έλλειψη μέτρου να καταντήσεις τον εαυτό του ένα “ελέφαντα”
σε ένα καναπέ αποχαυνωμένο να παρακολουθείς “ειδήσεις” και ρεάλιτι.
Είναι έλλειψη μέτρου κάποιοι να τρέχουν στα ινστιτούτα για να αδυνατίσουν και κάποιοι άλλοι να λιμοκτονούν και παιδιά
να πεθαίνουν από την πείνα και να φωτογραφίζονται μερικοί με φορέματα εκατομμυρίων.
Είναι η ίδια έλλειψη όταν ξοδεύεις την μικρή ανθρώπινη ζωή για να γίνεις πλούσιος και βαθύπλουτος με τα όποιο αντίτιμο και οι άλλοι ψυχορραγούν.
Είναι η ίδια ύβρις όταν έχεις στην κατοχή σου απέραντες εκτάσεις και
βίλες πολλών τετραγωνικών και άλλοι κοιμούνται στο δρόμο.
Όταν έχεις δύο και τρείς και δεκατρείς χιτώνες και κανείς δεν σε ρωτάει πως τους απέκτησες και από πού με ποιον τρόπο.
Και παρασταίνεις τον ελεήμονα και δίνεις τον ένα…
σε ένδειξη φιλανθρωπίας.
Η “σπουδαία αλήθεια” αυτή είναι ελλιπής και στην ουσία της
και επιφανειακή παρ όλη την διαφήμιση της.
Διότι δεν ελεείς κάποιο με τον ένα χιτώνα αλλά τον μαθαίνεις να τον φτιάχνει μόνος του χιτώνες και να μην δέχεται ελεημοσύνες και αν δεν θέλει, δεν του δίνεις κανένα.
Ούτε η δημαγωγική διακήρυξη της αγάπης είναι ολοκληρωμένη και
ουσιαστική στην ουσία της.
Τι σημαίνει “αγαπάτε αλλήλως ως σεαυτόν”;;;
Σαφώς η αγάπη είναι σημαντική και είναι η πρώτη εκδήλωσης της Θείας Δημιουργίας με τον Έρωτα Φάνητα αλλά, η αγάπη προϋποθέτει γνώση αυτογνωσία και επίσης ένα μέτρον.
Αν συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου με τον χειρότερο τρόπο ενοχοποιώντας τον και μαστιγώνοντας τον πως μπορείς να αγαπήσεις κάποιον άλλο
και δεν χρειάζεται αυτή την “αγάπη” σου …ο άλλος ούτε μεγάλα λόγια
για αγάπες.
Πως μπορείς να μη βάλεις μέτρο στα παιδιά σου και να τους κάνεις όλα τα χατίρια επειδή τα αγαπάς.
Και πως μπορείς εξ αιτίας αυτής της αγάπης να μη τα αφήσεις ελευθέρα να φύγουν από κοντά σου αλλά να τα κρατάς φυλακισμένα με νοσηρά συναισθήματα αγάπης;
Μέτρον άριστον!
 Η  μία “θυγατέρα” της Θέμιδος!

2. ΤΟ ΟΡΙΟΝ
η υπεράσπιση  και η διεύρυνση του!
Οι Θερμοπύλες ήταν ένα όριο που ο Λεωνίδας έπρεπε να υπερασπίσει και έμεινε.
Το αίτημα της Αντιγόνης για την ταφή του αδελφού της ήταν ένα όριο που μπορούσε να διευρύνει ο Κρέων.
Είχε δίκιο μεγάλο. Κινδύνεψε η πόλη αιματοχυσία αδελφοκτονία.
Όμως μπορούσε να διευρύνει το όριο.
Μπορούσε να καλέσει την Αντιγόνη σε διάλογο με σκοπό “να τον πείσει”.
Να αντισταθεί βεβαίως δυνατά για την τιμή των οπλών,όμως.
Να αναπτύξει τα επιχειρήματά του,να διδαχτεί ο λαός να ακούσει να προβληματιστεί αλλά ,αν ήταν ένας σοφός άρχων είχε περιθώριο να διευρύνει το όριο και να μη καταλήξει στην Κρεόντια Ύβρη.
Ήταν ένας νεκρός είχε πληρώσει και έμενε το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας.
Αυτό το όριο τον διεύρυνε ο Αχιλλέας το δέχτηκε.
Είχε δίκιο σκοτώθηκε ο φίλος του αλλά είχε δίκιο και ο πατέρας.
Ήθελε γιο του να το θάψει και είναι εξαιρετική η σκηνή που ο ένας καταλαβαίνει το άλλον και το ρόλον του.
Έπραξε δίκαια και δεν επέμενε στην θέση του ο Αχιλλέας
σε μια υπερβολή
προχωρώντας σε εσωτερική μετουσίωση με “το μηδέν άγαν”.
Δεν είχε δίκιο ο Εφιάλτης.
Ισχυρίστηκες πως το έκανε για να εκδικηθεί τους Σπαρτιάτες.
Δεν μπορούσε να παραβεί αυτό το όριο.
Την πατρίδα δεν την προδίδεις ότι και να σου κάνει.
Ακόμη και να σε σταυρώσει ακόμη και να σε καταδικάσει σε θάνατο.
Ο Σωκράτης το δέχτηκε και υπερέβηκε αυτό το όριο συναινώντας στην απόφαση χωρίς παράπονο χωρίς σπαραξικάρδιες δηλώσεις.
Μπορούσε να φύγει και να σώσει την ζωή του. Θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένος να το κάνει και να μη θελήσει να γίνει ήρωας.
Μέχρι εκεί όμως είναι το όριο του και το δίκιο του.
Δεν θα ήταν δικαιολογημενος όμως,να καταφύγει στους Πέρσες και να πολεμήσει έμμεσα ή άμεσα εναντίον της Ελλάδος.
Αν η ιστορία του Ιησού είναι αληθινή είτε σαν ανθρώπου, είτε σαν “αληθινού θεού” δεν έχει δίκιο.
Δεν δέχτηκε την απόφαση του λαού του.
Τους στιγμάτισε, τους φόρτωσε τον θάνατό του και έφυγε να “σώσει “άλλους λαούς προδίδοντας την πατρίδα του και τους δικούς του ανθρώπους.
Αν δεν είναι αληθινή αυτή εκδοχή,
αυτούς που την κατασκεύασαν τους βαρύνουν μεγάλες και βαριές κατηγορίες.
Το Όριον και …τα όρια του
είναι η δεύτερη κόρη της Θεμιδος.

Αναζητώντας απάντηση στο ΕΡΩΤΗΜΑ
Ποιο είναι το δίκαιο;
Ποιοι είναι οι νόμοι;
…και ολοκληρώνοντας την Νομοθεσία.
3. ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟ
η κορυφαία Πράξη του Ανθρώπου!
Γιατί η πιο ανήθικη πράξη του ανθρώπου είναι η έλλειψη αυτογνωσίας;
Γιατί τοποθετείται στο κέντρο των Δελφών;
Στο κέντρο του ομφαλού τη Γης;
Στο κέντρο της Ελληνικής κοσμοθεώρησης;
Γιατί καμιά ανθρώπινη ζωή δεν έχει νόημα δεν έχει σκοπό δεν έχει περιεχόμενο χωρίς αυτή την πράξη.
Γιατί χωρίς την κατάθεση μιας τέτοιας πράξης,
ο άνθρωπος παραμένει ένα άδειο κέλυφος και ένας «περιπατών νεκρός»
που άσκοπα περιφέρεται στην Γη και την πληγώνει την τραυματίζει,
μία Ύβρις,
μέχρι να φθάσει στο Άδη συνοδευόμενος από τον ψυχοπομπό Ερμή
χωρίς καμιά εξαργυσώσιμη κατάθεση στην ζωή του.
Χωρίς το ένδυμα του Ηνίοχου χωρίς να ανεβεί στην Άμαξα κυβερνήτης του Εαυτού του σε αρμονία με τα 4 στοιχεία,
η ζωή του είναι ανύπαρκτη.
Δεν έζησε ποτέ. Δεν υπήρξε ποτέ!
Ήταν μια σκιά που διαλύεται στο πρώτο φως ενός λαμπερό Ήλιου
στην πρώτη ακτίνα του.
Μια ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να ξοδευτεί μόνο στην απόκτηση υλικών αγαθών και μάλιστα σε υπερβολή.
Δεν μπορεί να περάσει περιδιαβαίνοντας διαδρόμους και δωμάτια Λαβύρινθου αποστηθίζοντας ξερές γνώσεις χωρίς κατανόηση και συλλέγοντας πτυχία και ντοκτορά.
Δεν μπορεί να φύγει κοιτάζοντας τον Λαβύρινθο απ έξω και εξορκίζοντας τον κακό .
Δεν μπορεί ο Λαβύρινθος να εκτοπιστεί ούτε ο Μίνωας να παραγραφεί.
Αποτελεί την πρόκληση, την δοκιμασία με έπαθλο τα Φτερά του ανθρώπου.
Ο δρόμος μιας ανθρώπινης ζωής περνά μέσα από την Γνώση και όλες τις πλευρές της και αξιώνεται από την ένωση  την σύνδεση τους.
Γιατί ο θεός τοποθετεί πρώτα αυτό τον νόμο ;
Γνώθι σαυτόν στο ναό του;
Γιατί πρώτα τον άνθρωπο κέντρο τον άνθρωπο και την γνώση
και όχι τον θεό
Όχι… τον ΕΑΥΤΟ του;
Γιατί δεν μιλάει για το «θεό»;
Γιατί ο Απόλλων στο ναό του δεν δοξάζει τον Θεό δεν περιαυτολογεί;
Γιατί τον ενδιαφέρει ο Άνθρωπος και αυτόν τοποθετεί πρώτο και στο κέντρο
του νησιού του.
Διότι ο θεός του Φωτός δεν θέλει να δημιουργήσει γιους Φαέθοντες.
Δεν θέλει να εγκλωβίσει τον άνθρωπο στην θεολαγνεία να τον κάψει.
Δεν θέλει να του φανερωθεί με αυτόν τον τρόπο να του συστηθεί θεός.
Επιθυμεί την Ελευθερία του ανθρώπου και κρατάει μια απόσταση ασφάλεια μαζί του
Δεν μένει μακριά του να τον αφήσει να παγώσει δεν πλησιάζει πολύ κοντά
να τον κάνει κάρβουνο.
Για να μπορέσει να αναπτυχθεί σωστά και να αρχίσει να ερευνά για τον Εαυτό του.
Η γνωριμία του ανθρώπου με τον εαυτό του είναι ένα μακρύ ταξίδι και δύσκολο …και Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες θα συναντήσει πολλούς
Όμως είναι και η κορυφαία πράξη του ανθρώπου .
Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ!
Χωρίς αυτή δεν υπάρχει ζωή. Δεν υπάρχει λύτρωση.
Σε αυτή την διαδρομή ο άνθρωπος θα συναντήσει πολλά
και πολλούς θεούς θεές και τέρατα και φαντάσματα.
Και είναι αυτή η διαδρομή που τον κάνει “θεό” και η κατανόηση της
ακόμη και η προσπάθεια της.
Το δελφικό ρητό είναι η πεμπτουσία της ανθρώπινης ζωής
και περιλαμβάνει τα πάντα σε μία οδηγία “νόμο”.
Τα περικλείει.
Τα αγκαλιάζει στοργικά σοφά ενωτικά ενάρετα με μέτρον με αψογοσύνη με αγάπη.
Γιατί περικλείει την Αγάπη την δίνει με ασφάλεια χωρίς τυμπακοκρουσίες και νοσηρότητες. Την εξηγεί.
Ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτόν τον αγαπάει τον κυβερνά
Ηνίοχος στην Άμαξα του, αγαπά και τον κόσμο
τον κατανοεί τον προστατεύει τον υπερασπίζεται τον διευρύνει τον ανανεώνει
και αποφεύγει να το στύβει σαν λεμόνι να το εξαντλεί.
Αποφεύγει να το καταστρέφει.
Ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του δεν μπορεί να γίνει δούλος κανενός δεν μπορεί να προσκυνάει κανένα αλλά δεν μπορεί να γίνει και αφέντης κύριος κανενός ούτε και να επιτρέψει σε κανένα να τον προσκυνήσει σαν θεό.
Ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό τον προσέχει τον γυμνάζει σέβεται το σώμα του που φιλοξενεί το πνεύμα του δεν νιώθει ενοχές γι αυτό δεν το τιμωρεί δεν το σκελετώνει και το αφήνει να γίνει μια μάζα κρεάτων και μόνο.
Μόνο ο άνθρωπος που έχει γνωρίσει τον εαυτό του μπορεί να αγαπήσει τον θεό να ενωθεί μαζί του μέσα από αυτή την διαδικασία αυτή την βασανιστική διαδρομή μιας αυτογνωστικής Οδύσσειας.
Γιατί έχει αγαπήσει και τον άνθρωπο
και έχει κατανοήσει σε όλος του το εύρος τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος
να προσπαθείς να γίνεις Άνθρωπος.
Πόσος κόπος πόσος αγώνας πόση μοναξιά πόσες παγίδες πόσες μάχες
αλλά και πόση Δόξα!
Η Δόξα του ΑΝΘΡΩΠΟΥ!

Το “γνώθι σαυτό”
Είναι η τρίτη κόρη της Θέμιδος
και η πιο σημαντική
Η πιο ανήθικη πράξη του ανθρώπου είναι η έλλειψη αυτογνωσίας.

 Η νομοθεσία του Απόλλωνα

Ο Αργυρότοξος Θεός

Α πόλλων το τόξο και η λύρα του!

Όλο το τελευταίο μέρος της Οδύσσειας εκτυλίσσεται κάτω από τον αστερισμό του Απόλλωνα.Όταν ο Τηλέμαχος δέχεται στις ακτές της Πύλου τον Θεοκλύμενο ο Όμηρος αφηγείται δια μακρών την γενεαλογία του. Για κανένα άλλο ήρωα δεν μας φανερώνει τόσες πολλές λεπτομέρειες και το κάνει κατά τρόπο σκοτεινό σχεδόν ακατανόητο παραλείποντας λεπτομέρειες και αφήνοντας στην σκιά κομβικά επεισόδια. Το γεγονός δεν είναι τυχαίο ούτε ακατανόητο. Ο Θεοκλύμενος έχει μια γενεαλογία τόσο μεγαλόπρεπη γιατί είναι ο μεγαλύτερος προφήτης της Οδύσσειας. Ενώ ο Πρωτέας και ο Τειρεσίας ασκούν την τέχνη μέσα από την έμπνευση των θεών, ο Θεοκλύμενος βλέπει.
Είναι ο μόνος προφήτης που βλέπει στην Οδύσσεια και έχει το απολλώνιο χάρισμα.
Όταν φθάνουν στο παλάτι αποθέτουν οι Μνηστήρες τους χιτώνες τους στα θρονιά σφάζουν τραγιά και κατσίκες γουρούνια μια αγελάδα και μοιράζουν τα εντόσθια.
Ο Μελάνθιος βάζει κρασί ο Φιλοίτιος μοιράζει το ψωμί ο Κτήσιππος πετάει ένα βοδινό πόδι πάνω στον Οδυσσέα με χλευασμό και ο Τηλέμαχος μιλάει με αποφασιστικότητα. Αμέσως μετά η Αθηνά κυριεύει τους Μνηστήρες και αρχίζουν να γελούν ασυγκράτητα τα κορμιά τους αλλοιώνονται, το κρέας που τρώνε στάζει αίμα
Οι σιαγόνες παραμορφώνονται. Ποτέ στην ελληνική ποίηση ένας θεός δεν γίνεται η αιτία για αυτή την παραμόρφωση των ανθρώπινων χαρακτηριστικών
και ο Όμηρος το ζωγραφίζει με μια έντονη σκοτεινότητα.
Ποιος αντιλαμβάνεται αυτό που έχει συμβεί;Οπωσδήποτε η Αθηνά, ο Θεοκλύμενος που ποτέ δεν λέει το όνομα του, αλλά και η Πηνελόπη ο Οδυσσέας και ο Τηλέμαχος που παρευρίσκονται στην σκηνή.
Οι μνηστήρες ; Ακόμη δεν το κατάλαβαν έστω για μια στιγμή πως μεταμορφώθηκαν
Κι η τρέλα τους είναι προσωρινή.
Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.
Ο Θεοκλύμενος δεν προφητεύει βλέπει και αρχίζει να μιλάει. Βλέπει με λεπτομέρειες που συσσωρεύονται με υπέροχο τρόπο αταξινόμητες. Ο Ήλιος χάνεται από τον ουρανό η άχλη τυλίγει τα πάντα το αίθριο και η αυλή γεμίζουν φάσματα που κατευθύνονται στον Άδη ο τοίχος και τα δοκάρια σκεπάζονται με αίμα ενώ, οι μνηστήρες απομένουν καθηλωμένοι στην προηγούμενη εικόνα με τα πρόσωπα τυλιγμένα στην σκοτεινιά.
Η σκηνή προκαλεί έντονη εντύπωση και ο Όμηρος δεν μας λέει αν το όραμα το βλέπει μέσα στο μυαλό του ο μάντης ή αν είναι ένα εξωτερικό όραμα που γεμίζει το παλάτι.
Το βλέπουν οι υπόλοιποι; Ο Οδυσσέας με τον Τηλέμαχο το βλέπουν;
Βλέπουν την αποκάλυψη των εχθρών τους;
Το όραμα προοικονομεί τον θάνατο των μνηστήρων και αποκαλύπτει ότι το έγκλημα τους έχει παραβιάσει την τάξη του κόσμου.
Αν μετά από λίγο το τόξο του Οδυσσέα δεν τους σκότωνε μέσα στην αίθουσα ο ήλιος θα εγκατέλειπε τον κόσμο, η νύχτα θα τύλιγε τα αντικείμενα οι τοίχοι και τα δοκάρια θα έσταζαν αίμα τα φάσματα θα κατέβαιναν προς το Έρεβος.

Ενώ ο Απόλλων κυριαρχεί στην Ιλιάδα με την αδιάκοπη παρουσία του στην Οδύσσεια σπανίως τον συναντούμε. Σκοτώνει τον ηνίοχο του Μενέλαου, τον Ρηξήνορα τον αδελφό του Αλκίνοου τον Εύρυτο γιατί τολμά να παραβγεί μαζί του στον τόξο, αστειεύεται με τους έρωτες του Άρη και της Αφροδίτης, ένας δικός του ιερέας προσφέρει στον Οδυσσέα το κρασί που μεθά τον Πολύφημο .
Η Οδύσσεια δεν είναι ένα απολλώνιο ποίημα ζει στην σκιά του Ερμή και της Αθηνάς.
Και όμως προς το τέλος υπάρχει μια απρόβλεπτη μεταστροφή. Από όταν το μάτι του Θεοκλύμενου του προφήτη του που βλέπει το αιματοβαμμένο μέλλον ο θεός γίνεται κύριος της Οδύσσειας.
Δεν εμφανίζεται στέκει απόμακρα δεν μιλάει και δεν φανερώνεται ούτε στον Οδυσσέα ούτε στον Τηλέμαχο αλλά στο βάθος προσδιορίζει την πράξη προστατεύει την προσπάθεια του Οδυσσέα και επιβάλλει τις δικές του επιθυμίες την ματωμένη εκδίκηση και την φοβερή σφαγή,από τις οποίες θα αναδυθεί τάξη και η αρμονία της μουσικής.Ακολουθώντας τις συμβουλές της Αθηνάς η δοκιμασία του τόξου πραγματοποιείται το πρωινό μετά την συνάντηση της Πηνελόπης με τον Οδυσσέα.
Η Αθηνά τιμά τον κρυμμένο θεό γιατί η μέρα της δοκιμασίας και της σφαγής είναι η ημέρα της γιορτής του Απόλλωνα.
Η μηνιαία γιορτή του Νουμηνίου Απόλλωνος που πραγματοποιείται με την νέα σελήνη ίσως το χειμερινό ηλιοστάσιο.Ενώ ο Τηλέμαχος ο Αντίνοος και οι μνηστήρες μιλούν μέσα στο παλάτι οι κήρυκες της Ιθάκης οδηγούν την ιερή εκατόμβη και οι πολίτες συγκεντρώνονται στο άλσος του θεού..
Ο Απόλλων είναι ο θεός που φέρνει στον ώμο του το τόξο και την φαρέτρα γεμάτη βέλη.
Στην Ιλιάδα ο Οδυσσέας δεν πιάνει τόξο ούτε παίρνει μέρος στους αθλητικούς αγώνες. Στους Φαίακες διαβεβαιώνει πως μόνο ο Φιλοκτήτης τον νικούσε στην τέχνη της τοξοβολίας και στο νησί των Κυκλώπων κυνηγά χαρούμενος τα κατσίκια με ένα τόξο..
Όχι το σπαθί αλλά, το τόξο είναι το όπλο του το αληθινό.
Αν το τόξο σκοτώνει από μακριά ο Οδυσσέας έχει επίσης ένα νου απόμακρο απλησίαστο στην κοινή λογική.
Αν το τόξο είναι παραπλανητικό παραπλανητικός είναι επίσης και ο Οδυσσέας.
Αν στα χέρια του καλού τοξότη το όπλο αυτό έχει εξαιρετική ακρίβεια κανένας
παρά την ασάφεια των φαινομένων δεν είναι πιο ακριβής και πιο υπολογιστικός από τον Οδυσσέα.Στην Τροία και στο νησί των κατσικιών και των προβάτων ο Οδυσσέας δεν μας έχει φανερώσει ακόμη το αληθινό του τόξο που έχει αφήσει στην Ιθάκη στο δωμάτιο με τους θησαυρούς. ‘Όταν ήταν νεαρός του το είχε προσφέρει ως δώρο φιλοξενίας ο Ίφιτος ο γιος το Έύρυτου και έχει μια λαμπρή ιστορία αφού ανήκει στο Απόλλωνα.
Οι μνηστήρες σκοτώνονται με το τόξο του Απόλλωνα την ημέρα της γιορτής του.
Ο Τηλέμαχος τοποθετεί με τάξη τα τσεκούρια ευθυγραμμισμένα στο πάτωμα του μεγάρου και η Πηνελόπη υπόσχεται πως όποιος τεντώσει το τόξο του Οδυσσέα περνώντας το βέλος από τις τρύπες στην βάση των τσεκουριών θα την πάρει γυναίκα του.Οι μνηστήρες και ο ξένος πλησιάζουν όλο αγωνία. Ο Τηλέμαχος προσπαθεί να τεντώσει το τόξο και τρεις φορές αποτυγχάνει την τέταρτη είναι έτοιμος αλλά ο πατέρας του τον σταματά με ένα νεύμα.
Εκείνη την στιγμή κάτω από τον αστερισμό του Απόλλωνα που τον προστατεύει ο νεαρός γίνεται έμπειρος τεχνίτης.Η μακρά διαδικασία ταύτισης με τον πατέρα που άρχισε όταν η Αθηνά κατέβηκε στην Ιθάκη ολοκληρώνεται.
Στο μεταξύ οι μνηστήρες προσπαθούν να τεντώσουν το τόξο δεν μπορούν όσο και να το ζεσταίνουν στην φλόγα της φωτιάς και να το αλείφουν με λίπος.
Οι πόρτες της αίθουσας κλείνουν και δένονται με καραβόσκοινα.
Η αίθουσα που είχε δει τόσα γλέντια τόσες γιορτές και χορούς ετοιμάζεται να μετατραπεί σε ένα τρομερό σφαγείο σε ένα δίχτυ γεμάτο ψάρια. Οι μνηστήρες πίνουν κρασί για τελευταία φορά. Ο ζητιάνος ζητάει από τον Εύμαιο να προσπαθήσει και εκείνος. Ενώ ο Αντίνοος και ο Ευρύμαχος απειλούν να τον σκοτώσουν η Πηνελόπη διατάζει να πιάσει ο ξένος το όπλο του Οδυσσέα.
Ο Τηλέμαχος την απομακρύνει από την αίθουσα για να μη δει την σκηνή Ανεβαίνει πάνω και η Αθηνά τη σταλάζει τον ύπνο στα βλέφαρα μέσα στα δάκρυα.Θα κοιμηθεί βαθιά όση ώρα διαρκέσει η σφαγή των μνηστήρων.
Ο Οδυσσέας πιάνει το τόξο το γυρνά και το παρατηρεί από παντού.
Όπως σε όλη του την ζωή δοκιμάζει πειραματίζεται και ελέγχει ξύλινα άλογα, σχεδίες, υπηρέτες, την γυναίκα του τον πατέρα του.
Δοκιμάζει την χορδή του τόξου την χορδή της λύρας και η χορδή τραγουδάει γεμάτα με φωνή χελιδονιού. Παράξενο τούτο το σημάδι σε τούτο τον κόσμο του τρόμου και του αίματος.
Παίρνει ένα βέλος το βάζει στην χορδή την τεντώνει σημαδεύει και το βέλος τινάζεται διαπερνώντας τις τρύπες των12 τσεκουριών.
Ξάφνου πετάει τα κουρέλια του σβήνοντας όλα το παρελθόν της ζητιανιάς και της ηθοποιίας και σφίγγει το τόξο.
Με τα ίδια λόγια της Πηνελόπης επικαλείται τον Απόλλωνα τον θεό που επιβλέπει την σφαγή και την μελλούμενη αρμονία.Ο Αντίνοος φέρνει στο στόμα μια χρυσή κούπα ενώ ο Οδυσσέας τον σημαδεύει στο λαιμό και το βέλος τον διαπερνά. Λυγίζει η κούπα του πέφτει το αίμα βγαίνει από τα ρουθούνια του και σωριάζεται νεκρός σπρώχνοντας με μια κλωτσιά το τραπέζι φορτωμένο με κρέατα και ψωμιά. Οι μνηστήρες ουρλιάζουν πετάγονται από τα καθίσματα και ψάχνουν μάταια τα όπλα τους αλλά πιστεύουν πως ο ζητιάνος σκότωσε κατά λάθος τον Αντίνοο.
Δεν καταλαβαίνουν τίποτα ούτε την ενοχή τους ούτε ποιος είναι ο ζητιάνος ούτε τον θάνατο που τους παραστέκει.
Αρχίζει η πιο τρομακτική σφαγή της αρχαίας επικής ποίησης όπως μας υποβάλουν δυο παρομοιώσεις,
ο Οδυσσέας είναι το λιοντάρι και οι μνηστήρες οι οποίοι ενάντια σε κάθε νόμο είχαν σκοτώσει τόσα βόδια και γουρούνια του σπιτιού ήταν τα ζώα που έπρεπε να θυσιαστούν.
Ο πολυμήχανος Οδυσσέας αγαπά τους βρόχους και στα χέρια του οι βρόχοι του θανάτου πλέκονται ώσπου να γίνουν δίχτυ.
Στο τέλος κοιτάζει γύρω του. Οι μνηστήρες είναι νεκροί τα ψάρια σπαρταρούν. Οι τελευταίες σύντομες στιγμές της ζωής των ψαριών που σβήνουν από την βία του ήλιου, κάνουν ωμό τον θάνατο των μνηστήρων.
Το δίχτυ αφήνει λίγους από τους μνηστήρες ανέγγιχτους από τον ήλιο του Οδυσσέα.
Σώζει τον Φήμιο τον ποιητή τον Μέδονα τον κήρυκα αλλά θυσιάζει με αγριότητα ένα υπηρέτη του Απόλλωνα.
Στο μεταξύ ο Τηλέμαχος ο Εύμαιος και ο Φιλοίτιο δένουν ένα καραβόσχοινο γύρω από μια κολώνα και εκεί κρεμούν 12 άπιστες δούλες και ξεριζώνουν τα γεννητικά όργανα του Μελάνθιου την μύτη και τα αυτιά.
Αν και ο Οδυσσέας υπήρξε άσπλαχνος και ανελέητος η Οδύσσεια δεν τον κατηγορεί ότι στάθηκε ανόσιος. Ο Ζευς και η Αθηνά προστατεύουν το σχέδιο του το στηρίζουν.
Η Αθηνά με την μορφή χελιδονιού κάθεται στο δοκάρι και υψώνει την Αιγίδα. Ο Απόλλων δεν εκδικείται τον θάνατο του υπηρέτη του. Στο τέλος της σφαγής τυλιγμένος στα τελευταία κουρέλια του ζητιάνου καθαρίζει την σκηνή από τα ίχνη ης μεγάλης σφαγής και σκορπίζει θειάφι στην αίθουσα όχι όμως πάνω του γιατί δεν έκανε κανένα έγκλημα από το οποίο πρέπει να καθαριστεί.

Η Οδύσσεια μας επαναλαμβάνει ότι κατοικούμε στο βασίλειο του Απόλλωνα όπου το τόξο και η λύρα είναι το ίδιο όργανο. Το τόξο που πληγώνει χτυπάει το λαιμό στις ρώγες του στήθους σφάζει και σκοτώνει φέρνει στον κόσμο την ίδια μουσική αρμονία με την λύρα όταν την πιάνουν στα χέρια ο Απόλλωνας ο Δημόδοκος και η Φήμιος.Τώρα γνωρίζουμε το πρώτο πρόσωπο του τόξου
Το φονικό.
Μόλις ο Οδυσσέας εγκαινιάσει την μακρά ευτυχή βασιλεία του θα γνωρίσουμε το δεύτερο
Την τάξη και την ευτυχία της δημιουργίας.
Το όνομα του τόξου είναι βίος και βίος σημαίνει ζωή
έργο του είναι ο θάνατος... έλεγε ο Ηράκλειτος.Όταν η Ευρύκλεια μπαίνει στην καταματωμένη αίθουσα και βλέπει τον Οδυσσέα βουτηγμένο στο αίμα και τους μνηστήρες σωριασμένους κάτω θέλει να φωνάξει από χαρά
αλλά ο Οδυσσέας τη συγκρατεί.
Κράτησε την χαρά σου μέσα φυλάξου από τις κραυγές δεν είναι κιόλας σωστό μπροστά στους σκοτωμένους να καυχιέσαι.
Λέει και εκείνος δεν χαίρεται δεν κομπάζει ούτε το όνομα του φωνάζει αλλά σέβεται με ευγνώμονα ψυχή το πεπρωμένο που τον συνέτρεξε.

Ο Πόλεμος στην Ιλιάδα δεν είναι τίποτα άλλο από μια αναγκαιότητα μια σιδερένια αδήριτη αναγκαιότητα. Ο άνθρωποι πιάνουν το σπαθί το ακόντιο τις πέτρες και πολεμούν. Δεν υπάρχει τίποτα μέσα τους μόνο ο ορμητικός αυτοματισμός του πεπρωμένου. Πόλεμος μόνο πόλεμος η σκοτεινιά η πυρκαγιά ο πάταγος του σίδερου το αδυσώπητο ου ουρανού και του πεπρωμένου.
Ο πόλεμος δεν γνωρίζει όρια ούτε σταματημούς ούτε φρένο ούτε αντιπάλους.
Όταν οι Έλληνες και οι Τρώες έρχονται αντιμέτωποι η κραυγή τους κατανικά
το βουητό της θάλασσας και υψώνεται στο ακρογιάλι. Ο πόλεμος νικάει τα φυσικά φαινόμενα αλλά στην φύση υπάρχει η ίδια καταστροφική δύναμη η ίδια αναγκαιότητα που μανιάζει στην πεδιάδα της Τροίας.
Η παπαρούνα σκύβει το κεφάλι καθώς το βαραίνει η ανοιξιάτικη δροσιά.
Η λευκά με τα πυκνά κλαριά της πέφτει καταγής μέσα στην σκόνη και ξεραίνεται κοντά του στου ποταμού την όχθη. Η ελιά φορτωμένη άσπρά ανθάκια ξεριζώνεται από τον ξαφνικό ανεμοστρόβιλο.
Οι νέοι πολεμιστές που πέφτουν μπροστά στην θάλασσα είναι και αυτοί παπαρούνες
και λεύκες ξεριζωμένες από τον αέρα. Οι προηγούμενες ζωές τους οι γονιοί η γυναίκα τα παιδιά όλα σβήνονται.
Έτσι λοιπόν δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στην φύση και στον άνθρωπο και οι δυο εύθραυστοι και μπορούν να πληγωθούν και να χαθούν από τον πόλεμο και από την βία των πραγμάτων. Δεν μένει παρά να τους θρηνήσουμε.
Ο Όμηρος τους θρηνεί, η μοίρα των θυμάτων αποστάζει μια απαλή τρυφερότητα που γλυκαίνει την παγκόσμια αναγκαιότητα.Καμία φορά η φύση μένει ανέγγιχτη κανένα σπαθί κανένα ακόντιο πολεμιστή κανένας αέρας καμία φωτιά δεν την βιάζουν. Οι άνεμοι γαληνεμένοι το χειμωνιάτικο χιόνι πέφτει ασταμάτητα τα αστέρια διακρίνονται τριγύρω από το λαμπρό φεγγάρι καθώς βασιλεύει άπνοια και διαγράφονται τα φαράγγια οι κορφές των λόφων οι κοιλάδες και ένας απέραντος χώρος ανοίγεται κάτω από τον ουράνιο θόλο.
Συχνά ο Όμηρος εισάγει μια αντιθετική εικόνα κομμάτι και αυτή του εαυτού του
αντίθετη στο κομμάτι που έχει εγκλωβιστεί η μάχη,
την εικόνα του βοσκού.Ο βοσκός είναι ολότελα ξένος προς τον πόλεμο δεν τον βλέπει δεν τον γνωρίζει .
Στην Ιλιάδα ποτέ δεν λείπει τούτη η φωνή ή το μακρινό βλέμμα που υπάρχει στο βάθος των άλλων φωνών και έτσι η Ιλιάδα ανοίγει ην δυτική φιλολογία κάτω από τον αστερισμό της πιο απόλυτης δικαιοσύνης.
Νικητές και νικημένοι είναι εξίσου κοντά στην ψυχή μας όλοι τους είναι εικόνες της αναγκαιότητας που τους κλαίμε με τρυφερότητα και τους βλέπουμε με το μάτι του βοσκού.
Η Οδύσσεια δεν έχει αυτή την αμεροληψία και κάνει διάκριση μεταξύ καλών και κακών φίλων και εχθρών.
Το κλάμα που ανέβρυζε στην Ιλιάδα για τις λεύκες τις ελιές ή τις παπαρούνες θύματα της φύσης δεν αναβρύζει πια και ούτε ένα δάκρυ δεν σταλάζει πάνω στους μνηστήρες και στους συντρόφους του Οδυσσέα.
Ούτε για μια στιγμή δεν πρέπει να λησμονήσουμε ότι η Οδύσσεια γράφτηκες εν ονόματι
αλλά, και από την πλευρά του πεπρωμένου, για τα θύματα του πεπρωμένου δεν υπάρχει παρά μια περαστική στιγμή και σωριάζεται κατευθείαν όταν ο Οδυσσέας κλαίει για την μοίρα της Τρωαδίτισσας δούλας και για την δική του μοίρα στο παλάτι του Αλκίνοου.
Το βλέμμα του βοσκού χάνεται από την σκηνή.
Εκείνο το μακρινό μάτι, το ξένο σε κάθε μοίρα, σε κάθε νίκη ή ήττα το οποίο κοιτάζει τη σελήνη και τις καταιγίδες δεν διεισδύει ποτέ μέσα στα τόσα βλέμματα στην Οδύσσεια.
Έτσι καμιά φορά το ποίημα του Οδυσσέα μας μοιάζει ανυπόφορα απάνθρωπο
όπως κάθε κείμενο που το έχει υπαγορεύσει το πεπρωμένο.

Κάτω από τον αστερισμό του Απόλλωνος

Φωτός Συνείδησις

Απόλλων ....στην Ανατολή του

και στην χαραυγή του καινούργιου αιώνα!  Δήλος 

Προτού ακόμη γεννηθεί ο Απόλλων, η Ελλάδα τον φοβόταν.

Η Λητώ υπέφερε από τους πόνους της γέννας

και περιπλανιόταν στις στεριές και στα νησιά του Αιγαίου.
Ζήτησε φιλοξενία, αλλά οι στεριές και οι θάλασσες έτρεμαν γνωρίζοντας τον Απόλλωνα, πριν γεννηθεί στην σκέψη να τον δουν να πατάει το χώμα τους.

Αρνήθηκαν και έτσι ο θεός βίωσε τον πόνο και την δυσκολία της έλευσης στον κόσμο.

Στο τέλος η Λητώ απευθύνθηκε στην Δήλο, το πιο μικρό και άσημο νησί του Αιγαίου προσφέροντας ένα ναό. Η Δήλος, επίσης φοβόταν ότι ο νέος θεός θα την περιφρονούσε και πατώντας τα χώματα της θα την βύθιζε στην θάλασσα.

Η Λητώ ορκίστηκε.

Εδώ θα υπάρχει εύοσμος ναός του Φοίβου και εκείνος θα σε τιμήσει περισσότερο από κάθε άλλη γη.
Η φήμη που συνόδευε την γέννηση του θεού δεν ήταν ευμενής
…Εν τέλει ο θεός ήρθε στο φως μετά 9 ημέρες και 9 νύχτες από τις ωδίνες της γέννας και η Λητώ αγκάλιασε μια φοινικιά σύμβολο γονιμότητας ,

την ιδία μετά από αιώνες που αντίκρισε ο Οδυσσέας στο ταξίδι του για την Δήλο.

Ο θεός πετάχτηκε στο φως και οι θεές που παραστεκόταν έβγαλαν μια τελετουργική φωνή γεμάτες σεβασμό για τον νέο θεό.

Γύρω από το νεογέννητο φανερώθηκε μια θριαμβευτική επιφάνεια εντυπωσιακής σκηνής.

Επτά κύκνοι τα πουλιά των Μουσών είχαν κάνει επτά φορές τον γύρω του νησιού τραγουδώντας επτά τραγούδια για την Λητώ,την ίδια στιγμή το μικρό νησί καλύφθηκε από χρυσάφι στερεοποιημένο φως που τόσο αγαπούσε ο Πίνδαρος.

Τα θεμέλια έγινα χρυσά, η μικρή στρογγυλή λίμνη σκεπάστηκε με ακίνητα χρυσά κύματα, η φοινικιά έβγαλε κλαριά και χρυσούς χουρμάδες τα διάφανα νερά του Ινώπου άστραψαν χρυσαφένια.

Ολάκερη η Δήλος έλαμπε μέσα στο χρυσάφι σαν την κορυφή μέσα στους βλαστούς του δάσους.

Ίσως ποτέ άλλη φορά στην Ελληνική γραμματεία το φως δεν γνώρισε μια τέτοια σφοδρότητα μια τέτοια υπερβολική λαμπρότητα ξεπερνώντας βίαια σχεδόν κάθε μέτρο φωτεινότητας και έντασης.Το αόρατο νησί, έγινε η Δήλος η ορατή, η φωτεινή και ο θεός της σταθερότητας των θεμελίων των ναών δεν ήταν δυνατόν να γεννηθεί στην καρδιά της θαλασσινής ρευστότητας.
Στους πρώτους στίχους της Ιλιάδας ο Απόλλων κατεβαίνει ωσάν την νύχτα. Φέρνει στο ώμο του την κλειστή φαρέτρα και τα βέλη σφυρίζουν απειλητικά χτυπώντας τα κορμιά των ζώων και των Ελλήνων σπέρνοντας τον λοιμό.
Οι θεές που παραστέκονταν στην Λητώ έπλυναν τον νεογέννητο θεό με τα αμόλυντα χέρια τους. Τον φάσκιωσαν με ένα λευκό ύφασμα και τύλιξαν γύρω από το σώμα του μια χρυσή κορδέλα και τούτο σημάδι φωτός. Η Θέμις τον τάισε με την τροφή των θεών νέκταρ και αμβροσία και τον μεταμόρφωσε σε ώριμο θεό. Η περιπλάνηση της μάνας, η δύσκολη γέννα, οι πόνοι λησμονήθηκαν και η βρεφική ηλικία σε μια στιγμή έγινε στάχτη.

Με μια βίαιη κίνηση ο Απόλλων λευτερώθηκε από τα ενοχλητικά δεσμά τις φασκιές και τις κορδέλες αν, και σαν θύμηση της παιδικότητας του ο θεός είχε πάντα μακριά μαλλιά και τρίχωμα δεν κάλυψε το πρόσωπο του. Κατόπιν με μεγάλα βήματα σαν άστρο το καταμεσήμερο άστραφταν τα σανδάλια του λάμψεις πεταγόταν από το κορμί του και η λαμπρότητα του έφθασε στον ουρανό. Το βήμα του ήταν σταθερό και γοργό σαν την σκέψη μια επιβλητικότητα και ένα μεγαλείο που προκαλούσαν τον σεβασμό που κανένας εκτός τον Δία δεν είχε.

Ήταν ο χαρούμενος θρίαμβος του!

Εκείνη την στιγμή ο Απόλλων διακήρυξε τα θεϊκά χαρακτηριστικά του:
Είθε να μου είναι αγαπητά η κιθάρα και τα καμπύλα τόξα και θα αποκαλύπτω στους ανθρώπους την άσφαλτη σκέψη.
Τούτα η λύρα και τούτο το τόξο, τα έλαβε ως δώρο όταν γεννήθηκε και ήταν προνόμια δικά του.

Η λύρα και το τόξο ήταν το ίδιο όργανο, αφού και τα δύο έβγαζαν ήχο και σκόρπιζαν φως και τα δύο ήταν στο ύψιστο βαθμό αλάνθαστα και ακριβή και έδιναν με διαφορετικό τρόπο την ζωή και τον θάνατο.Ό Απόλλων όρισε αμέσως το βασίλειο του το τόξο την λύρα και τους χρησμούς και έβαλε την σφραγίδα του. Με το ακτινοβόλο τόξο του ανέβηκε στον Όλυμπο. Οι θεοί τρέμοντας πετάχτηκαν όρθιοι νιώθοντας τον ίδιο σεβασμό που ξυπνούσε μέσα τους η εμφάνιση του Δία. Το όνομα του Φοίβος θύμιζε σε όλους τον φόβο και κάθισε όχι σε κάθισμα απλό

αλλά σε θρόνο. Ο Ζευς χαιρέτισε το παιδί του και του πρόσφερε μια χρυσή κούπα νέκταρ.

Η σκηνή με την οποία ανοίγει ο ύμνος στον Απόλλωνα δεν έχει όμοια της στην Ελληνική Μυθολογία!
Όταν ξανασυναντάμε τον Απόλλωνα στον Όλυμπο γνωρίζουμε την αντίθετη όψη του την αρμονία. Παίζει με την λύρα με την χρυσή του πένα κινούμενος ζωηρά με μεγάλα βήματα γύρω του πάλλεται το φως και οι αστραπές φεγγοβολούν από τα σανδάλια του και τον χιτώνα καθώς παίζει οι Μούσες τον συνοδεύουν στο τραγούδι το οποίο θυμίζει την φιλοσοφία και την ηθική του Απόλλωνα.

Από την μια οι θεοί με τα αιώνια προνόμια τους και από την άλλη οι άνθρωποι πεπερασμένοι δεν γνωρίζουν το γιατρικό για τα γηρατειά και τον θάνατο αλλά τα υποφέρουν με την πεισματική επιμονή που είναι η ύψιστη δύναμη του Οδυσσέα.

Γύρω του χορεύουν πιασμένες χέρι χέρι οι Χάριτες, οι Ώρες, η Αρμονία, η Ήβη, η Αφροδίτη,

ο Άρης ο Ερμής ενώ η Άρτεμις τραγουδά. Το τραγούδι των Μουσών θυμίζει την ομορφιά την χαρά την τάξη τον νόμο την δικαιοσύνη την ειρήνη τον κύκλο των εποχών, την μοίρα τον κατάλληλο καιρό την συναρμογή την σύζευξη την συμφωνία μεταξύ των πραγμάτων,

την φλεγόμενη νιότη και το έρωτα.
Η αναζήτηση του τόπου όπου επρόκειτο να εγκατασταθεί το μαντείο υπήρξε μακριά και βασανιστική. Έψαχνε για ένα ειδικό τόπο δύναμης ,για το μέρος που θα χτιζόταν ο ναός που θα αποκάλυπτε την αλήθεια, αν και ξεγελάστηκε από την Τελφούσα και δεν ανακάλυψε το ψέμα, πίσω από την τρομακτική του δύναμη κρυβόταν πάντοτε ένα παράδοξο ελάττωμα αδυναμία της δύναμης της μεγαλοπρέπειας και του φωτός.
Στην Κρίσσα σε ένα λόφο του Παρνασσού αποφάσισε να φτιάξει το μαντείο χτυπώντας το θηλυκό φίδι, το όνομα του οποίου δεν μας αποκαλύπτει ο ύμνος
Αποσυντέθηκε και το τέρας έδωσε το όνομα του στον θεό Πύθιος Απόλλων.
Σκοτώνοντας τον Πύθωνα ο Απόλλων υπάκουε σε εντολή του Διός ο οποίος ήθελε να χτίσει το μαντείο που διακήρυττε την αλήθεια μέσω της φωνής του γιου του.

Όμως ο Απόλλων ήταν ένοχος για κάτι.

Και οι θεοί μπορεί να είναι ένοχοι όπως και οι άνθρωποι και αυτή είναι η κορυφαία ανατροπή της Ελληνικής σκέψης, εκτός από την Αθηνά και τον Ερμή που ότι και να κάνει είναι τυλιγμένος σε μια παιδική αθωότητα ούτε μετανιώνει ούτε εξαγνίζεται.

Ο Απόλλων σαν τον έσχατο των δυστυχισμένων εξορίστηκε από τον Δία όπως οι προφήτες στην Οδύσσεια που έχουν το χάρισμα της μαντικής. Κατάφυγε στην κοιλάδα των Τεμπών μέσα στα ρυάκια και τα πουλιά να υπηρετήσει τον Άδμητο στην χώρα του Βορρά για να εξαγνιστεί στα σύνορα του κόσμου στις πηγές της νύχτας ή σε άλλο κόσμο εννιά ατέλειωτα χρόνια όπου το σύμπαν ανανεώθηκε εννιά φορές. Φόρεσε τον στέφανο του ικέτη για να εξευμενίσει την Δίκη και τον Ατη μύρισε το άρωμα της Δάφνης το δικό του σημείο εξαγνισμού κάθαρσης και θεοποίησης και επέστρεψε στους Δελφούς δαφνοστεφανωμένος με την διπλή ιδιότητα των χρησμών και του γιατρού.
Ας φανταστούμε τι θα ξυπνούσαν αυτές οι αντιλήψεις της Ελληνικής φιλοσοφίας στο πνεύμα του Ντοστογιέφσκι και του Προυστ!
Μόνο όποιος έχει γνωρίσει βαθιά το κακό και έχει εξαγνιστεί μόνο αυτός μπορεί να ελευθερώσει τους ανθρώπους μέσα από το κακό και την σκλαβιά στην οποία αναπότρεπτα κατοικούν.Ο Απόλλων απεκάλυπτε ένα χάρισμα, ο βίαιος υπερβολικός αδιάλλακτος θεός έγινε ο θεός της αφοσίωσης της συνδιαλλαγής και της συνεννόησης.
Έπαιζε με τα φίδια τα αγαπημένα της Γαίας αγκάλιασε του προφήτες και απεκάλυπτε το μέλλον υπακούοντας στην σκοτεινή μαντική τέχνη που ανήκε αποκλειστικά στην Γαία.
Το φως του Απόλλωνα δέχτηκε μέσα του την νύχτα την κατάπιε και χρωματίστηκε ανεξίτηλα από αυτή. Μοιράστηκε το μαντείο με την εχθρική δύναμη που είχε νικήσει την δέχτηκε μέσα του εκμεταλλεύτηκε την ισχύ της, την αφομοίωσε σαν να ήταν η δύναμη του με την δύναμη της μεταμόρφωσης. Επέκτεινε την ισχύ το βασίλειο του ξεπέρασε τον εαυτό του δίχως να αρνηθεί την δική του φωνή και την δική του μορφή.Ο Ηράκλειτος θα πει σκεπτόμενος για τον Απόλλωνα.

Η αρμονία που από το ένα άκρο επιστρέφει στο άλλο όπως γίνεται με το τόξο και την λύρα και ο θεός ανήγγειλε την αρμονία και μια αλήθεια που πήγαινε πέρα και πάνω από τα άκρα.Σε εκείνο τον ναό χρησμοδοτούσε για αιώνες κάτι που διακόπηκε βίαια κάποια στιγμή.

Έλεγε την αλήθεια, εκείνο που δεν κρύβεται και δεν περιπίπτει στην λήθη, εφ όσον ήταν η φωνή του Διός.
Ήταν όμως και ο Λοξίας έμμεσος σκοτεινός αμφίσημος, σαν τις μούσες που τραγουδούσαν πράγματα αληθινά και ψέματα που έμοιαζαν αλήθειες.
"Ούτε λέγει ούτε κρύπτει" θα πει ο Ηράκλειτος αλλά... σημαίνει.
Ο χρησμός του Απόλλωνα δεν ήταν σαφής ούτε ασαφής ούτε έλεγε ούτε απέκρυπτε την αλήθεια ούτε φανέρωνε ούτε αποσιωπούσε

"Σήμαινε" έδινε σημεία όπως ο κεραυνός του Δία που διαπερνά τους ουρανούς σημεία τα οποία είχαν μια απόλυτη αξία γιατί βρισκόταν έξω και πάνω από την λογική και την κατανόηση.Ο Πλούταρχος θα σχολιάσει, ο θεός δεν έχει βεβαίως την τάση να κρύψει την αλήθεια,

αλλά καλύπτει την έκφραση της, όπως μια αχτίδα που στην ποίηση αντανακλάται πολλαπλά προς όλες τις πλευρές.

Η Πηνελόπη στο τέλος της Οδύσσειας χρησιμοποίησε αποκλειστικά μια γλώσσα σημείων και εμείς λάτρεις του Απόλλωνα μάντεις παραμυθάδες τραγουδιστές και φιλόλογοι πρέπει να κατέχουμε το χάρισμα της Πηνελόπης να ερμηνεύουμε τα θεϊκά και ανθρώπινα σημεία τούτες τις ουράνιες αστραπές τις εκκωφαντικές ή ψιθυριστές λέξεις τα μυστικά αντικείμενα τις αντανακλάσεις τα πέπλα που κατεβαίνουν από τον ουρανό και το κρυμμένο νόημα των βιβλίων.

Το δύσκολο είναι να συλλέγεις τα σημεία να τα συνδυάζεις να τα φωτίζεις αλληλοδιαδόχως να χρησιμοποιείς την τέχνη της ανάλυσης και πότε εκείνη της αναλογία δεν πρέπει να μας εκπλήσσεις το γεγονός έστω και για κάποια στιγμή ακόμη ούτε ο Οδυσσέας δεν μπορούσε να καταλάβει.Δεκαπέντε Αιώνες μετά τον φαινομενικό θάνατο του Απόλλωνα οι σύγχρονοι άνθρωποι μοιάζουν με τον Ερμή και τον Οδυσσέα είναι πολύχρωμοι ποικίλοι πολλαπλοί φτιαγμένοι από χίλια κομμάτια και χίλια πρόσωπα ελίσσονται προς όλες τις μεριές .Πολλούς αιώνες μετά τον Όμηρο ο Πλάτων και ο Πλούταρχος υποστήριζαν πως ο κόσμος του Απόλλωνα ήταν απλός αγνός όπως απλό φαίνεται και το φως.
Ο Όμηρος δεν θα μπορούσε να συμφωνήσει έτσι όπως εμφανίζεται στην Ιλιάδα και στον ύμνο μια συμπλοκή αντιφάσεων υπερβολής φωτός νύχτας τόξου τρόμου και αρμονίας δύναμης και αδυναμίας ενοχής και εξαγνισμού βίας και συνδιαλλαγής αλήθειας και αμφισημίας. Ίσως κανένας άλλος θεός δεν έκρυβε τέτοιο πλούτο σκέψεων εικόνων οραμάτων αισθημάτων και τελετουργιών.
Ίσως ο Πλάτων και ο Πλούταρχος συνέλαβαν μια θεμελιώδη πτυχή του ομηρικού Απόλλωνα .

Οτιδήποτε κάνει ή σκέφτεται μας παρουσιάζεται καταπρόσωπο προφίλ όπως στο αέτωμα της Ολυμπίας.

Όπως δηλώνουν τα χαρακτηριστικά του δρούσε από μακριά τόξευε από μακριά.

Με το τόξο λύρα στεκόταν μακριά από τους ανθρώπους που έπρεπε να πλάσουν στο μυαλό τους μια απόσταση ιλιγγιώδη για να δημιουργήσουν εντός τους την απολλώνεια κατάσταση.

Ο θεός ήξερε να εκμηδενίζει τις αποστάσεις και δεν είχε ανάγκη από ενδιαμέσους.
Δεν είχε καμία επιθυμία να αλλάξει τους ανθρώπους, ένα πράγμα τον ενδιέφερε να αναγνωρίσουν οι άνθρωποι την ίδια τους την φύση να την αποδεχτούν ολοκληρωτικά δίχως επιφυλάξεις.
Ο Ερμής αγαπούσε με την χαρακτηριστική του ειρωνεία τους ανθρώπους και ο Ζευς φαινόταν μερικές φορές τρυφερός μαζί τους η Αθηνά ήταν συνέχεια με τους ήρωες της συνένοχη,

ο Απόλλων φαινόταν να τους κοιτάζει αδυσώπητα.

Οι Έλληνες έμαθαν να βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από τα μάτια του Απόλλωνα και να αισθάνονται το ίδιο αδυσώπητοι. Δεν υπήρχε άσκηση πιο γόνιμη διαυγής και παιδευτική αφού μονάχα εκείνος που γνωρίζει την τέχνη των ορίων μαθαίνει και να την υπερβαίνει.Οι συνέπειες αυτής της θεϊκής θέσης "χωρίς οίκτο" υπήρξαν εξαιρετικές!

Γιατί μαθαίνει κανείς να στηρίζεται στον εαυτό του, να τον ενεργοποιεί

μη αναζητώντας προστάτες και σωτήρες άνωθεν!

Ο θεός εφοδίασε τον άνθρωπο με όλα τα δώρα να ζήσουν, δίδαξε την τέχνη του χρησμού, την ιατρική, την μουσική την ποίηση τους ύμνους τους θεσμούς την αρχιτεκτονική την ίδρυση πόλεων και ναών.
Όλα όσα είναι μέσα στο μυαλό μας και έχουν μορφή και ομορφιά

ανήκουν στο δικό του βασίλειο μαζί με την καρδιά
και είναι η Συνείδηση μας που μας ερωτά και μας ξαναρωτά.

Εν Δελφοίς

Ιερή Πυθώνα

Αυτό τον χρησμό είχε δώσει στον Αγαμέμνονα,

 ο Απόλλων ο Φοίβος 

όταν υπερέβη την λίθινο οδό για να πάρει χρησμό

 και κυλιόταν η αρχή του κακού για τους Τρώες και τους Δαναούς

 κατά του μεγάλου Διός τις βουλές

......θ Οδύσσειας....

.ὣς γάρ οἱ χρείων μυθήσατο Φοῖβος Ἀπόλλων.

Πυθοῖ ἐν ἠγαθέῃ, ὅθ' ὑπέρβη λάϊνον οὐδὸν 80

χρησόμενος. τότε γάρ ῥα κυλίνδετο πήματος ἀρχὴ

Τρωσί τε καὶ Δαναοῖσι Διὸς μεγάλου διὰ βουλάς

ΟΜΗΡΙΚΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ