Κλυτοτέχνης Ήφαιστος

Vulcan (1838) by Herman Wilhelm Bissen 

(1798-1868). Sculpture in the Thorvaldsens Museum, Copenhagen.

Α571 ,Ε23,Ο214,Σ 369,θ 286,ψ160,ω 75, Β246

Α Ιλιάδος

Ὣς ἔφατ’ ἔδεισεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,

καί ῥ’ ἀκέουσα καθῆστο ἐπιγνάμψασα φίλον κῆρ·

ὄχθησαν δ’ ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοὶ Οὐρανίωνες· 570

τοῖσιν δ’ Ἥφαιστος κλυτοτέχνης ἦρχ’ ἀγορεύειν

μητρὶ φίλῃ ἐπίηρα φέρων λευκωλένῳ Ἥρῃ·

« Ἦ δὴ λοίγια ἔργα τάδ’ ἔσσεται οὐδ’ ἔτ’ ἀνεκτά,

εἰ δὴ σφὼ ἕνεκα θνητῶν ἐριδαίνετον ὧδε,

ἐν δὲ θεοῖσι κολῳὸν ἐλαύνετον· οὐδέ τι δαιτὸς 575

ἐσθλῆς ἔσσεται ἦδος, ἐπεὶ τὰ χερείονα νικᾷ.

μητρὶ δ’ ἐγὼ παράφημι καὶ αὐτῇ περ νοεούσῃ

πατρὶ φίλῳ ἐπίηρα φέρειν Διί, ὄφρα μὴ αὖτε

νεικείῃσι πατήρ, σὺν δ’ ἡμῖν δαῖτα ταράξῃ.

εἴ περ γάρ κ’ ἐθέλῃσιν Ὀλύμπιος ἀστεροπητὴς 580

ἐξ ἑδέων στυφελίξαι· ὃ γὰρ πολὺ φέρτατός ἐστιν.

ἀλλὰ σὺ τὸν ἐπέεσσι καθάπτεσθαι μαλακοῖσιν·

αὐτίκ’ ἔπειθ’ ἵλαος Ὀλύμπιος ἔσσεται ἡμῖν. »

Ὣς ἄρ’ ἔφη καὶ ἀναΐξας δέπας ἀμφικύπελλον

μητρὶ φίλῃ ἐν χειρὶ τίθει καί μιν προσέειπε· 585

« Τέτλαθι, μῆτερ ἐμή, καὶ ἀνάσχεο κηδομένη περ,

μή σε φίλην περ ἐοῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδωμαι

θεινομένην, τότε δ’ οὔ τι δυνήσομαι ἀχνύμενός περ

χραισμεῖν· ἀργαλέος γὰρ Ὀλύμπιος ἀντιφέρεσθαι·

ἤδη γάρ με καὶ ἄλλοτ’ ἀλεξέμεναι μεμαῶτα 590

ῥῖψε ποδὸς τετάγων ἀπὸ βηλοῦ θεσπεσίοιο,

πᾶν δ’ ἦμαρ φερόμην, ἅμα δ’ ἠελίῳ καταδύντι

κάππεσον ἐν Λήμνῳ, ὀλίγος δ’ ἔτι θυμὸς ἐνῆεν·

ἔνθά με Σίντιες ἄνδρες ἄφαρ κομίσαντο πεσόντα. »

Ὣς φάτο, μείδησεν δὲ θεὰ λευκώλενος Ἥρη, 595

μειδήσασα δὲ παιδὸς ἐδέξατο χειρὶ κύπελλον·

αὐτὰρ ὃ τοῖς ἄλλοισι θεοῖς ἐνδέξια πᾶσιν

οἰνοχόει γλυκὺ νέκταρ ἀπὸ κρητῆρος ἀφύσσων·

ἄσβεστος δ’ ἄρ’ ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσιν

ὡς ἴδον Ἥφαιστον διὰ δώματα ποιπνύοντα. 600

Ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα

δαίνυντ’, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης,

οὐ μὲν φόρμιγγος περικαλλέος ἣν ἔχ’ Ἀπόλλων,

Μουσάων θ’ αἳ ἄειδον ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇ.

Αὐτὰρ ἐπεὶ κατέδυ λαμπρὸν φάος ἠελίοιο, 605

οἳ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος,

ἧχι ἑκάστῳ δῶμα περικλυτὸς ἀμφιγυήεις

Ἥφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσι·

Ζεὺς δὲ πρὸς ὃν λέχος ἤϊ’ Ὀλύμπιος ἀστεροπητής,

ἔνθα πάρος κοιμᾶθ’ ὅτε μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι· 610

ἔνθα καθεῦδ’ ἀναβάς, παρὰ δὲ χρυσόθρονος Ἥρη.

 Σ Ιλιάδος

 Ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·

Ἡφαίστου δ' ἵκανε δόμον Θέτις ἀργυρόπεζα

ἄφθιτον ἀστερόεντα μεταπρεπέ' ἀθανάτοισι 370

χάλκεον, ὅν ῥ' αὐτὸς ποιήσατο κυλλοποδίων.

τὸν δ' εὗρ' ἱδρώοντα ἑλισσόμενον περὶ φύσας

σπεύδοντα· τρίποδας γὰρ ἐείκοσι πάντας ἔτευχεν

ἑστάμεναι περὶ τοῖχον ἐϋσταθέος μεγάροιο,

χρύσεα δέ σφ' ὑπὸ κύκλα ἑκάστῳ πυθμένι θῆκεν,

ὄφρά οἱ αὐτόματοι θεῖον δυσαίατ' ἀγῶνα

ἠδ' αὖτις πρὸς δῶμα νεοίατο θαῦμα ἰδέσθαι.

οἳ δ' ἤτοι τόσσον μὲν ἔχον τέλος, οὔατα δ' οὔ πω

δαιδάλεα προσέκειτο· τά ῥ' ἤρτυε, κόπτε δὲ δεσμούς.

ὄφρ' ὅ γε ταῦτ' ἐπονεῖτο ἰδυίῃσι πραπίδεσσι, 380

τόφρά οἱ ἐγγύθεν ἦλθε θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζα.

τὴν δὲ ἴδε προμολοῦσα Χάρις λιπαροκρήδεμνος

καλή, τὴν ὤπυιε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις·

ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·

τίπτε Θέτι τανύπεπλε ἱκάνεις ἡμέτερον δῶ

αἰδοίη τε φίλη τε; πάρος γε μὲν οὔ τι θαμίζεις.

ἀλλ' ἕπεο προτέρω, ἵνα τοι πὰρ ξείνια θείω.

Ὣς ἄρα φωνήσασα πρόσω ἄγε δῖα θεάων.

τὴν μὲν ἔπειτα καθεῖσεν ἐπὶ θρόνου ἀργυροήλου

καλοῦ δαιδαλέου· ὑπὸ δὲ θρῆνυς ποσὶν ἦεν· 390

κέκλετο δ' Ἥφαιστον κλυτοτέχνην εἶπέ τε μῦθον·

 Ο Δημόδοκος στο νησί των Φαιάκων τον παράνομο έρωτα 

του  Άρη και  της Αφροδίτης άδει...

στη ραψωδία θ

  

θ Οδυσσείας

αὐτὰρ ὁ φορμίζων ἀνεβάλλετο καλὸν ἀείδειν

ἀμφ' Ἄρεος φιλότητος ἐϋστεφάνου τ' Ἀφροδίτης,

ὡς τὰ πρῶτ' ἐμίγησαν ἐν Ἡφαίστοιο δόμοισι

λάθρῃ· πολλὰ δὲ δῶκε, λέχος δ' ᾔσχυνε καὶ εὐνὴν

Ἡφαίστοιο ἄνακτος. ἄφαρ δέ οἱ ἄγγελος ἦλθεν        270

Ἥλιος, ὅ σφ' ἐνόησε μιγαζομένους φιλότητι.

Ἥφαιστος δ' ὡς οὖν θυμαλγέα μῦθον ἄκουσε,

βῆ ῥ' ἴμεν ἐς χαλκεῶνα, κακὰ φρεσὶ βυσσοδομεύων·

ἐν δ' ἔθετ' ἀκμοθέτῳ μέγαν ἄκμονα, κόπτε δὲ δεσμοὺς

ἀῤῥήκτους ἀλύτους, ὄφρ' ἔμπεδον αὖθι μένοιεν.

αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῦξε δόλον κεχολωμένος Ἄρει,

βῆ ῥ' ἴμεν ἐς θάλαμον, ὅθι οἱ φίλα δέμνια κεῖτο·

ἀμφὶ δ' ἄρ' ἑρμῖσιν χέε δέσματα κύκλῳ ἁπάντῃ,

πολλὰ δὲ καὶ καθύπερθε μελαθρόφιν ἐξεκέχυντο,

ἠΰτ' ἀράχνια λεπτά· τά γ' οὔ κέ τις οὐδὲ ἴδοιτο,        280

οὐδὲ θεῶν μακάρων· περὶ γὰρ δολόεντα τέτυκτο.

αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα δόλον περὶ δέμνια χεῦεν,

εἴσατ' ἴμεν ἐς Λῆμνον, ἐϋκτίμενον πτολίεθρον,

ἥ οἱ γαιάων πολὺ φιλτάτη ἐστὶν ἁπασέων.

οὐδ' ἀλαὸς σκοπιὴν εἶχε χρυσήνιος Ἄρης,

ὡς ἴδεν Ἥφαιστον κλυτοτέχνην νόσφι κιόντα·

βῆ δ' ἴμεναι πρὸς δῶμα περικλυτοῦ Ἡφαίστοιο,

ἰχανόων φιλότητος ἐϋστεφάνου Κυθερείης.

ἡ δὲ νέον παρὰ πατρὸς ἐρισθενέος Κρονίωνος

ἐρχομένη κατ' ἄρ' ἕζεθ'· ὁ δ' εἴσω δώματος ᾔει        290

ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·

"δεῦρο, φίλη, λέκτρονδε, τραπείομεν εὐνηθέντε·

οὐ γὰρ ἔθ' Ἥφαιστος μεταδήμιος, ἀλλά που ἤδη

οἴχεται ἐς Λῆμνον μετὰ Σίντιας ἀγριοφώνους."

ὣς φάτο, τῇ δ' ἀσπαστὸν ἐείσατο κοιμηθῆναι.

τὼ δ' ἐς δέμνια βάντε κατέδραθον· ἀμφὶ δὲ δεσμοὶ

τεχνήεντες ἔχυντο πολύφρονος Ἡφαίστοιο,

οὐδέ τι κινῆσαι μελέων ἦν οὐδ' ἀναεῖραι.

καὶ τότε δὴ γίνωσκον, ὅ τ' οὐκέτι φυκτὰ πέλοντο.

ἀγχίμολον δέ σφ' ἦλθε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις,        300

αὖτις ὑποστρέψας πρὶν Λήμνου γαῖαν ἱκέσθαι·

Ἠέλιος γάρ οἱ σκοπιὴν ἔχεν εἶπέ τε μῦθον.

βῆ δ' ἴμεναι πρὸς δῶμα, φίλον τετιημένος ἦτορ·

ἔστη δ' ἐν προθύροισι, χόλος δέ μιν ἄγριος ᾕρει

σμερδαλέον δ' ἐβόησε γέγωνέ τε πᾶσι θεοῖσι·
Η Τέχνη του Ήφαιστου

Η Επιστροφή του Ήφαιστου

Vulcan Coustou Louvre MR1814

Ο Τεχνίτης Ήφαιστος, αυτός που φέγγει 

και εκ του αφανούς εξάγει το Πυρ

Ο Ήφαιστος είναι ο θεός της φωτιάς και της μεταλλουργίας στην ελληνική μυθολογία. Ήταν γιος του Δία και της Ήρας. Αυτό αναφέρεται στους ομηρικούς στίχους, τους οποίους ακολούθησαν οι μεταγενέστεροι συγγραφείς. Ωστόσο, ο Ησίοδος παρουσιάζει τον θεό ως τέκνο της Ήρας και μόνο, που γεννήθηκε με παρθενογένεση, χωρίς τη συμμετοχή πατέρα.

Mechanics in The Apotheosis of Washington

Architect of the Capitol - Architect of the Capitol information webpage

"Το σιδηρουργείου του Ηφαίστου", έργο του Ντιέγκο Βελάσκεθ.

Γεννήθηκε άσχημος και παραμορφωμένος, τόσο που η ίδια η μητέρα του, η Ήρα, τον πέταξε από τον Όλυμπο από τη ντροπή της. Ο θεός-βρέφος έπεσε στη θάλασσα, όπου τον περισυνέλεξαν η Θέτις και η Ευρυνόμη, οι οποίες τον ανέθρεψαν για εννέα χρόνια. Μόλις μεγάλωσε, ο θεός έστησε αμέσως το πρώτο του σιδηρουργείο στον βυθό του Αιγαίου, σφυρηλατώντας εκεί όμορφα αντικείμενα για τις δύο αυτές θεότητες.

Μια μέρα, η Ήρα, ζηλεύοντας τα κοσμήματα της Θέτιδας, ρώτησε επίμονα τη Νηρηίδα για την προέλευσή τους και, όταν ανακάλυψε ότι τα είχε φιλοτεχνήσει ο γιος που η ίδια είχε περιφρονήσει, πήγε, τον πήρε μαζί της και τον ξανάφερε στο βουνό των θεών. Εκεί, του προσέφερε ένα σιδηρουργείο με 20 φυσερά και του έδωσε για σύζυγο την πανέμορφη Αφροδίτη.

Η επιστροφή του Ηφαίστου στον Όλυμπο με τον Διόνυσο και τον θίασό του.

Σχετικά με την επάνοδο του ΄Ηφαιστου στις κορφές του Ολύμπου υπάρχει και άλλη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία έστειλε δώρο στη μητέρα του ένα μοναδικής τέχνης θρόνο, στον οποίο μόλις κάθισε εκείνη παγιδεύθηκε αυτόματα από αόρατα δεσμά και υποχρεώθηκε να ζητήσει τη βοήθεια του περιφρονημένου γιου της προκειμένου να ελευθερωθεί.

Στην Ιλιάδα η Αφροδίτη εμφανίζεται να απατά τον Ήφαιστο με τον γοητευτικό Άρη πάνω στη συζυγική του κλίνη, όπου όμως ο άσχημος όσο και έξυπνος θεός της φωτιάς τους αιφνιδιάζει μια μέρα παγιδεύοντάς τους σε ένα λεπτό χρυσό δίχτυ και μετά τους εκθέτει μπροστά σε όλους τους άλλους θεούς. Ο Ησίοδος πάντως εμφανίζει ως σύζυγο του Ηφαίστου την Αγλαΐα, τη νεότερη από τις Χάριτες.

Σε κάποιο μεταγενέστερο επεισόδιο, ο Δίας ξανάριξε τον θεό-σιδηρουργό από την κατοικία των θεών, επειδή αυτός είχε σπεύσει να βοηθήσει την Ήρα, όταν εκείνη ήταν κρεμασμένη από τον ουράνιο θόλο, τιμωρημένη για τη θύελλα που είχε στείλει κατά του Ηρακλή. Αυτή τη φορά, η μοίρα του Ηφαίστου ήταν να πέσει σε ξηρά, στη νήσο Λήμνο, όπου τον βρήκαν το δειλινό, εξαντλημένο και με σπασμένα και τα δυο του πόδια από την πτώση στο σκληρό έδαφος, οι Σίντιες. Η περίθαλψη και η φιλοξενία των φτωχών αυτών ανθρώπων κατέστησε από τότε το νησί τους τον αγαπημένο τόπο του θεού πάνω στη γη των θνητών. Εκεί, πάνω στο όρος Μόσυχλον, ξανάφτιαξε το, μόνιμο αυτή τη φορά, εργαστήρι του. Εκεί θα δημιουργήσει πολλά έξοχα αντικείμενα που του παραγγέλλουν οι θεοί, καθώς και όπλα για μερικούς ανθρώπους.

Ανάμεσα στα χειροτεχνήματα του Ηφαίστου ξεχωρίζει η πήλινη γυναίκα, η Πανδώρα, την οποία ο Δίας έδωσε ως σύζυγο στον Επιμηθέα για να τον εκδικηθεί εξαιτίας της προσβολής που του είχε κάνει ο αδελφός του Προμηθέας με το κλέψιμο της φωτιάς

Return Hephaistos

 Η επιστροφή του Ηφαίστου στον Όλυμπο με τον Διόνυσο και τον θίασό του.

Το όνομα του Ηφαίστου δόθηκε στα «ηφαίστεια όρη», τα γνωστά σήμερα στη Γεωλογία ως ηφαίστεια, που με τη σειρά τους βάπτισαν και ολόκληρο κλάδο της, την Ηφαιστειολογία. Είναι προφανές το γιατί οι άνθρωποι φαντάζονταν ότι κάτω από ένα βουνό που έβγαζε καπνό, φωτιά και επιπλέον βροντώδεις ήχους είχε το σιδηρουργείο του ένας θεός. Για τον ίδιο λόγο, εκτός από το Μόσυχλο (που επί αιώνες εξέπεμπε αναθυμιάσεις), άλλες εκδοχές θέλουν το σιδηρουργείο του Ηφαίστου να «υποκρύπτεται» σε άλλα ηφαιστειογενή μέρη, συνήθως στην Αίτνα, στον Βεζούβιο ή στις Αιολίδες Νήσους.ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Σαν Ηφαίστειο που ξυπνά...

Ο Πολεμιστής του Διηνεκούς

Αλέξανδρος...του Ευθύμη Βαρλάμη.
 

Τὸν δ' ὃ γέρων Πρίαμος πρῶτος ἴδεν ὀφθαλμοῖσι παμφαίνονθ' ὥς τ' ἀστέρ' ἐπεσσύμενον πεδίοιο, ὅς ῥά τ' ὀπώρης εἶσιν, ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαὶ φαίνονται πολλοῖσι μετ' ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ, ὅν τε κύν' Ὠρίωνος ἐπίκλησιν καλέουσι. λαμπρότατος μὲν ὅ γ' ἐστί, κακὸν δέ τε σῆμα τέτυκται, 30 καί τε φέρει πολλὸν πυρετὸν δειλοῖσι βροτοῖσιν·ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περὶ στήθεσσι θέοντος..

Πρώτος ο γέρος Πρίαμος  με τους οφθαλμούς  του τον  είδε  στην πεδιάδα, ολόλαμπρος να ορμά σαν τ’ άστρο που προβάλλει το  Φθινόπωρο  πασίδηλος στα πολλά τ’ αστέρια ανάμεσα φεγγοβολεί στο νυκτικό σκοτάδι, κύνα του Ωρίωνος τον ονομάζουν και είναι λαμπρότατ’ άστρο αλλά κακό στον ουρανόν σημείον και τους δειλούς  θνητούς με πυρετό  κατακαίει . Εκείνου, τρέχοντος  έλαμπε ο χαλκός των αρμάτων  στο στήθος του.. 

  Η ομηρική περιγραφή  παρομοίωση του Αχιλλέα στην Χ  ραψωδία της Ιλιάδος. 

Με τον Σείριο το πιο λαμπρό αστέρι στον ουρανό.

 Αλέξανδρος και το οικουμενικό όραμα!

 Αλέξανδρος και παγκοσμιότητα! 

Αλέξανδρος και Ελληνισμός! Αλέξανδρος και εμείς! 

 Για τον Αλέξανδρο έχουν γραφεί πολλά και θα γραφούν άλλα τόσα στο μέλλον υπερβαίνοντας τα  όρια και σύνορα  συμπαντικών γαλαξιών.Έχουν γραφεί ύμνοι, τραγούδια, διθύραμβοι, εγκώμια επικρίσεις, κακοήθειες , παραχαράξεις της ιστορίας και επικλήσεις. Ο καθένας ίσως βλέπει στην μορφή του Αλέξανδρου του έργου και της ζωής του αυτό που μπορεί να καταλάβει και να κατανοήσει ιχνηλατώντας την ιστορική διαδρομή του σε μια αξιολογική ανακεφαλαίωση. Η   κάθε δημιουργία μικρή ή μεγάλη είναι για την αιωνιότητα και ο δημιουργός ένα μικρός ή μεγάλος θεός από την στιγμή που έχει στο χέρι του το ραβδί  το κηρύκειο του Ερμή σε γραπτό ή προφορικό λόγο. 

 Ποιος ήταν ο Αλέξανδρος η κορυφαία Ελληνική στρατηγική;Ποιος ήταν ο Αλέξανδρος που κοιμόταν με τα Ομηρικά Έπη στην εκστρατευτική σκηνή και διάβαζε σε άπταιστα Ελληνικά οπωσδήποτε τα άπαντα του μεγάλου ποιητή; 

Α λέξανδρος: Η εμφάνιση του Αχιλλέα… επί της γης! 

Ο Αλέξανδρος, θα είναι στο μυαλό μας, στην καρδιά μας, στην μνήμη μας, χαραγμένος από τον Ήφαιστο, με τα ανεξίτηλα χρώματα της Ίριδος, για πάντα.Στην εποχή του Κριού, που έζησε ο γιος της Ολυμπιάδος, ο Ήφαιστος ολοκληρώνει και παραδίνει στον γιο της Θέτιδος, τα όπλα και την ασπίδα του ανθρώπινου ενεργειακού σώματος. Ο Όμηρος αφιερώνει πάνω από 200 στίχους στην ραψωδία Σ, για να υπογραμμίσει, την σημασία του γεγονότος αυτού. Ο νεαρός βασιλιάς εμφανίστηκε τότε και κατέπληξε τους πάντες.Ο Όμηρος, προέβλεψε και περιέγραψε με ακρίβεια την εμφάνιση του ημίθεου Αχιλλέα και όλος ο κόσμος είδε την λάμψη του και γνώρισε το μεγαλείο του.Ήταν ο Αλέξανδρος, ο Μέγας!!! Αυτός, που δεν γνώρισε φόβο, κούραση ,ανησυχία.Αυτός, που δεν γνώρισε ήττα .Αυτός, που η συναισθηματική και νοητική ευφυΐα του συνδυάστηκε άριστα με την καταπληκτική φυσική αντοχή και δύναμη, σε πρωτοφανή δεδομένα.Ο κόσμος, δεν θα είναι ποτέ ίδιος, μετά από αυτόν.Δεν μπορούμε να φανταστούμε, πως μπορεί να ήταν, ο Αλέξανδρος γιατί, δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης, με κάτι ή με κάποιον..Είναι αδιανόητο για ένα σύγχρονο άνθρωπο, συνηθισμένο στο να βλέπει γύρω του, συνέχεια εκφυλισμένους ανθρώπους να προωθούνται ιδίως σε θέσεις εξουσίας, να νιώσει τι θα μπορούσε να σημαίνει και μόνο σαν “παρουσία “,η φυσική παρουσία του Αλέξανδρου.Είναι πέρα από κάθε φαντασία και μένουμε στον απόηχο των λέξεων.Το πρωτοπαλλήκαρο των Ελλήνων,είναι η πρωταρχική αρσενικότητα, στην πιο αθώα μορφή της και την πιο δυνατή.Η δράση πιο γρήγορη από την σκέψη αλλά, το ένστικτο αλάνθαστο ακριβές.Τα ενεργειακά αποθέματα ασύλληπτα.Η ορμή και η ανδρεία του ανεπανάληπτα..Οι άνθρωποι τον είδαν τον αγάπησαν και τον θαύμασαν σαν θεό!

Ήταν όμως ημίθεος..Έφυγε νωρίς γρήγορα.Περνώντας στην σφαίρα των μονοθειστικών θρησκειών θεωρείται  σήμερα εκφραστής της θεικής βούλησης; Το κρίσιμο ερώτημα, τίθεται εδώ. Θα μπορούσε ο Αλέξανδρος να προσκυνήσει τον αρχιερέα Είναι ένα ερώτημα και η απάντηση ανήκει σε  γενναίους της γνώσης αναζητητές.

Κατά  τις παραδόσεις  τις  ιουδαϊκές μετά τήν άλωση της Γάζας ό Αλέξανδρος εκστρατεύει στις χώρες των Ιουδαίων και των Σαμαρειτών. Κοντά στά Ιεροσόλυμα, αναφέρει μόνο,  ο Ιώσηπος  …. όταν ο Αλέξανδρος είδε από μακριά τα πλήθη ντυμένα στα λευκά, τους ιερείς τους με λευκές λινές στολές και τον Αρχιερέα ντυμένο στα πορφυρά και στα μαβιά, φορώντας στο κεφάλι του τη μίτρα με το όνομα του Θεού χαραγμένο επάνω στη χρυσή της πλάκα, πλησίασε και απέδωσε αυτός λατρεία στο Όνομα εκείνο και πρώτος ο Μακεδόνας βασιλιάς  γονάτισε στον λόγο και χαιρέτησε τον Αρχιερέα.

 Ως πραγματικός  Έλλην και ο Λέων της Μακεδονίας ο Αλέξανδρος δεν θα γονάτιζε σε κανένα.

 Ως Ελληνίδα δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο Αλέξανδρος ήταν πρόδρομος του Ιησού. Δεν μπορώ να δεχθώ αυτές τις παραπλανήσεις και συγχύσεις ότι ο Ελληνικός πολιτισμός ετοίμασαν τον δρόμο για να πατήσει  η ιουδαιοσιωνιστική προπαγάνδα του περιούσιου εκλεκτού λαού.

 Ύμνος από το βιβλίο του Γεωργίας Αλεξίου δαφνοστέφανος ως  τον  πρώτο ολυμπιονίκη του Ελληνικού πανθέου της ιστορίας του.

Ύμνος στον Αλέξανδρο

«Η Ιλιάδα ήταν η βίβλος σου, ως πολεμικής αρετής εφόδιον, στον πρόγονο σου τον Αχιλλέα ήθελες να μοιάσεις, ατρόμητος στον πόλεμο ατρόμητος στην μάχη, ορμητικός και θυελώδης, αποφασιστικός και ετοιμοπόλεμος, αδάμαστος κι ανυποχώρητος. Μόνο οι προτροπές του Αριστοτέλη μπορούσαν να χαλιναγωγήσουν το πάθος σου, να σε οδηγήσουν σε έργα ένδοξα. Εσύ που είχες την δίψα του Οδυσσέα για περιπέτεια, τον πόθο να ξεπεράσεις τον Αχιλλέα, εσένα που δεν σε χωρούσες ο κόσμος όλος στην μέθη της μάχης ριχνόσουν λεοντόκαρδε κι έγινες θρύλος αήττητος».

Επιφανής  άνήρ, ο Περικλής τονίζει στο επιτάφειο λόγο  του  επιφανών ανδρών  πως με έργα οφείλουμε να τιμούμε τους ήρωες μας και τους αθάνατους πολεμιστές μας  .Γιατί αν ένας ευφυής  άνδρας μπορεί να κατανοήσει, να αναγνωρίσει  ένα μεγάλο άνδρα και μια μεγάλη γυναίκα μπορεί να αγκαλιάσει να γαλουχήσει και να αναθρέψει ένα μεγάλο άνδρα.

Ποια θα ήταν η απάντηση του  Αλεξάνδρου σήμερα  στα σύγχρονα προβλήματα των καιρών; Ποια θα ήταν η δράση του και η στρατηγική του; «Σήμερα  σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που διέρχεται μια πολύμορφη και πολύπλευρή κρίση;

Ας απαντήσει  ο καθένα  μας ξεχωριστά και όλοι μαζί  ενωμένοι με  μια κοινή  ευστοχία  σε αυτή την πρόκληση και την καινούργια πρόσκληση της ιστορίας μαζί με μια

 μεγάλη αυτή αγκαλιά στον Αλέξανδρο που αγαπούμε και θαυμάζουμε ως Ελληνίδες Έλληνες και Οικουμενικοί Άνθρωποι κοσμοπολίτες. 

Στο μεγάλο όραμα του για την Ελληνοσύνη  και  τον Ελληνισμό! 

Απόσπασμα ομιλίας από την παρουσίαση του βιβλίου της Γοργούς Γεωργίας Αλεξίου "Το οικουμενικό όραμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου"

Αστραία

Τα όπλα του Αχιλλέα