Θεών αγορά

Ραψωδία α : Θεών αγορά. Αθηνάς παραίνεσις προς Τηλέμαχον. 

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη

να προσέχεις τις Λέξεις και το γράμμα Α

για δένδρα του Νου γερά

α Οδυσσείας

Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε·
πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ’ ὅ γ’ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,
ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.
ἀλλ' οὐδ' ὧς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ·
αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο,
νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο
ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.
τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν.        10

ἔνθ' ἄλλοι μὲν πάντες, ὅσοι φύγον αἰπὺν ὄλεθρον,
οἴκοι ἔσαν, πόλεμόν τε πεφευγότες ἠδὲ θάλασσαν·
τὸν δ' οἶον, νόστου κεχρημένον ἠδὲ γυναικός,
νύμφη πότνι' ἔρυκε Καλυψώ, δῖα θεάων,
ἐν σπέεσι γλαφυροῖσι, λιλαιομένη πόσιν εἶναι.
ἀλλ' ὅτε δὴ ἔτος ἦλθε περιπλομένων ἐνιαυτῶν,
τῷ οἱ ἐπεκλώσαντο θεοὶ οἶκόνδε νέεσθαι
εἰς Ἰθάκην, οὐδ' ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων
καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι· θεοὶ δ' ἐλέαιρον ἅπαντες
νόσφι Ποσειδάωνος· ὁ δ' ἀσπερχὲς μενέαινεν        20
ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊ πάρος ἣν γαῖαν ἱκέσθαι.
ἀλλ' ὁ μὲν Αἰθίοπας μετεκίαθε τηλόθ' ἐόντας,
Αἰθίοπας, τοὶ διχθὰ δεδαίαται, ἔσχατοι ἀνδρῶν,
οἱ μὲν δυσομένου Ὑπερίονος, οἱ δ' ἀνιόντος,
ἀντιόων ταύρων τε καὶ ἀρνειῶν ἑκατόμβης.
ἔνθ' ὅ γε τέρπετο δαιτὶ παρήμενος· οἱ δὲ δὴ ἄλλοι
Ζηνὸς ἐνὶ μεγάροισιν Ὀλυμπίου ἁθρόοι ἦσαν.
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·
μνήσατο γὰρ κατὰ θυμὸν ἀμύμονος Αἰγίσθοιο,
τόν ῥ' Ἀγαμεμνονίδης τηλεκλυτὸς ἔκταν' Ὀρέστης·        30
τοῦ ὅ γ' ἐπιμνησθεὶς ἔπε' ἀθανάτοισι μετηύδα·

Αποθρώσκοντες καπνοί

  Αρίστη Ιωαννίνων 

 Σήματα καπνού από ομηρικές  καπνοδόχους σε αποθρώσκοντες ανθρώπους

     

α  Οδυσσείας

αὐτὰρ Ὀδυσσεύς,

ἱέμενος καὶ καπνὸν ἀποθρῴσκοντα νοῆσαι

ἧς γαίης, θανέειν ἱμείρεται. οὐδέ νυ σοί περ

ἐντρέπεται φίλον ἦτορ, Ὀλύμπιε; οὔ νύ τ' Ὀδυσσεὺς        60

Ἀργείων παρὰ νηυσὶ χαρίζετο ἱερὰ ῥέζων

Τροίῃ ἐν εὐρείῃ; τί νύ οἱ τόσον ὠδύσαο, Ζεῦ;"

Αποθρώσκω, από θρώσκω, αποπηδώ, ξεπετάγομαι,πολυσήμαντο  ρήμα από την ρίζα ΘΟΡ, στο οποίο ετυμολογείται και ο άνθρωπος. Ό, τι ξεπετάγεται ξεχωρίζει , όπως του πεδίου, ο λόφος είναι ΘΟΡ. Όπως θούρος δυνατός πολεμιστής, ο σκιρτών, θρωσμός θορόςτο σπέρμα του άρρενος,θόρνυμι βατεύω, έρχομαι σε συνουσία λόγω πηδήσεως του σπέρματος

To throb σκιρτώ, δονείται  η καρδιά

Throe οξύς πόνος σουβλιά

Thorn αγκαθωτός προεξέχων

Ομήρου Οδύσσεια  Κ Δούκας σελ.678

Ομηρικές  φρυκτωρίες σε νοηματικές ραψωδίες

Κίονες Αθηνάς

Δόρυ Αθηνάς

α Οδυσσείας

ὣς εἰπὼν ἡγεῖθ', ἡ δ' ἕσπετο Παλλὰς Ἀθήνη.

οἱ δ' ὅτε δή ῥ' ἔντοσθεν ἔσαν δόμου ὑψηλοῖο,

ἔγχος μέν ῥ' ἔστησε φέρων πρὸς κίονα μακρὴν

δουροδόκης ἔντοσθεν ἐϋξόου, ἔνθα περ ἄλλα

ἔγχε' Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἵστατο πολλά,

αὐτὴν δ' ἐς θρόνον εἷσεν ἄγων, ὑπὸ λῖτα πετάσσας,        130

καλὸν δαιδάλεον·

Αυτά λέγοντας ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ.

 ηγήθηκε και ακολούθησε η Παλλάδα Αθηνά

και όταν ήταν σε ψηλό δόμο το έγχος έστησε σε κίονα μακρό

δορατόχη καλόξυστη  όπου και τα άλλα τα έγχη 

του καρτερόψυχου Οδυσσέα ίσταντο πολλά

και αυτή σε θρόνο κάθησε  άγοντας  ,

λινό απλώνοντας καλό στολισμένο

'Εγχος Αθηνάς

Οι Σταθμοί της Πηνελόπης

Οι Κίονες της Δημοκρατίας Ομηρικού Ρυθμού

α Οδυσσείας

τοῦ δ' ὑπερωϊόθεν φρεσὶ σύνθετο θέσπιν ἀοιδὴν

κούρη Ἰκαρίοιο, περίφρων Πηνελόπεια·

κλίμακα δ' ὑψηλὴν κατεβήσετο οἷο δόμοιο,        330

οὐκ οἴη, ἅμα τῇ γε καὶ ἀμφίπολοι δύ' ἕποντο.

ἡ δ' ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀφίκετο δῖα γυναικῶν,

στῆ ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο,

ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα·

ἀμφίπολος δ' ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη.

δακρύσασα δ' ἔπειτα προσηύδα θεῖον ἀοιδόν·

Από το υπερώο άκουσε την θεσπέσια ωδή

 η κόρη του Ικάριου, η περίφρων Πηνελόπη

και κατέβηκε την υψηλή κλίμακα σκάλα, 

όχι μόνη της αλλά με δυο αμφιπόλους

που την ακολουθούσαν. 

Όταν  έφθασε στους μνηστήρες στάθηκε

 κοντά στον στήριγμα κίονα της στέγης τον πυκνοποιητό

έχοντας  από μία αμφιπόλο εκατέρωθεν 

και στις παρειές της  λαμπερά  μανδήλια

και είπε στον θεϊκό αοιδό:

Η κάθοδος της Πηνελόπης

Σε σταθμούς  μεγάρων  σπιτιών και παλατιών 

Αρχεύειν Μηριόνης

Αρχής γενομένης ,ἐξ ἀρχῆς, εἴ πέρ τε γέροντ' εἴρηαι ἐπελθὼν 188 α

 εξ αρχής ο  μέγας ορχηστής ακμαίος στον μηρό

Ο ΜΗΡΙΟΝΗΣ

Η 166,Κ270,Ν 249.Ξ 514

Κρητικός φίλος του Ιδομενέα, συνετός,γενναίος επιδέξιος τοξότης.
Ορχηστής αποκαλείται από τον Αινεία αινούμενος για την ικανότητα του να κινείται στον χωροχρόνο ροϊκά στο ομηρικό γίγνεσΘαι  ζεϊμπέκικο των  πολιτικών  ραψωδιών ιστορικά.

Μηριόνη του Μόλου, τον ερωτά ο Ιδομενέας,

 εγκατέλειπες τον πόλεμο και την  μάχη και ήλθες εδώ;

Μηριόνη Μόλου υἱὲ πόδας ταχὺ φίλταθ' ἑταίρων

τίπτ' ἦλθες πόλεμόν τε λιπὼν καὶ δηϊοτῆτα; 250 

Αφού του απάντησε ο Μηριόνης,

όμοιος με τον γρήγογο Άρη

καρπαλίμως άρπαξε το χάλκινο έγχος

και έβη μαζί με τον Ιδομενέα

τον μέγα πόλεμο σκεπτόμενος.......

Ὣς φάτο, Μηριόνης δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊ

καρπαλίμως κλισίηθεν ἀνείλετο χάλκεον ἔγχος,

βῆ δὲ μετ' Ἰδομενῆα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.

. οἷος δὲ βροτολοιγὸς Ἄρης πόλεμον δὲ μέτεισι,

τῷ δὲ Φόβος φίλος υἱὸς ἅμα κρατερὸς καὶ ἀταρβὴς

ἕσπετο, ὅς τ' ἐφόβησε ταλάφρονά περ πολεμιστήν· 300

Ν Ιλιάδος

Ν.Ο πόλεμος του Νου

Το να ξέρεις  να πολεμάς σημαίνει να μπορείς να χορεύεις καλά,

το να χορεύεις καλά σημαίνει να  "βλέπεις" τα αόρατα και τα ορατά

στην ροή των μηρών των ζαγρευτών των γραμμάτων των ιαχών των εποχών.

Αμόθεν

Τα χαρτιά πάπυροι του Πτολεμαίου

Homer Papers 

 α Οδυσσείας

Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ

πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε·

πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,

πολλὰ δ’ ὅ γ’ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,

ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.

ἀλλ' οὐδ' ὧς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ·

αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο,

νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο

ἤσθιον· αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.

τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν.        10

 Federalist Papers 

Oι τρεις Καμπαλέρος λοιπόν, έδωσαν, μια μοναδική παράσταση που έγραφαν για το κοινό με την μορφή Δοκιμίων , Federalist Papers , με το ψευδώνυμο «Πόπλιος” προς τιμήν του ρωμαϊκού προξένου Πόπλιος Βαλέριο Publicola. Για την ακρίβεια ήταν μια σειρά από πολιτικά άρθρα 85 τον αριθμό γραμμένα από τον James Madison , John Jay, και Alexander Hamilton, που δημοσιεύθηκαν το 1787 και 1788. Αποτελούσαν την πολιτική φιλοσοφία του ομοσπονδιακού στις Ηνωμένες Πολιτείες.και, γράφτηκαν για να κερδίσουν τη λαϊκή υποστήριξη για το άρτι προταθέν Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών.James Madison, ήταν ο κύριος συντάκτης του Συντάγματος και αργότερα θα γίνει ο τέταρτος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Alexander Hamilton γίνει ο πρώτος Αμερικανός υπουργός Οικονομικών. John Jay, που είχε συγγράψει πέντε από τα Federalist Papers έγινε πρόεδρος του Κογκρέσου της Continental και αργότερα θα χρησιμεύσει ως το πρώτο Chief Justice των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Διακήρυξη της Ελευθερίας

Ασκελὲς αἰὲν

Άλογα Ποσειδώνος

α Οδυσσείας

τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·

"τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.

πῶς ἂν ἔπειτ' Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην,

ὃς περὶ μὲν νόον ἐστὶ βροτῶν, περὶ δ' ἱρὰ θεοῖσιν

ἀθανάτοισιν ἔδωκε, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν;

ἀλλὰ Ποσειδάων γαιήοχος ἀσκελὲς αἰὲν

Κύκλωπος κεχόλωται, ὃν ὀφθαλμοῦ ἀλάωσεν,

ἀντίθεον Πολύφημον, ὅου κράτος ἐστὶ μέγιστον        70

πᾶσιν Κυκλώπεσσι· Θόωσα δέ μιν τέκε νύμφη,

Φόρκυνος θυγάτηρ, ἁλὸς ἀτρυγέτοιο μέδοντος,

Ο νεφεληγερέρης Ζευς απαντά στην κόρη του την Αθηνά:

Παιδί μου, της λέει πως θα μπορούσα να ξεχάσω τον Οδυσσέα

αλλά ο γαιήοχος Ποσειδών αδυσώπητος πάντα είναι θυμωμένος επειδή τύφλωσε τον γιο του τον Κύκλωπα που έκανε όταν έσμιξε με την νύμφη Θόωσα του Φόρκυνος.

Ποσειδών, των Ιχθύων των Υδάτων των Ωκεανών, των Λιθοσφαιρικών που γλιστρούν πάνω στην Γη Πλακών, το άλογο ακυβέρνητο    άγριο θυμικό που βουλιάζει όλα τα καράβια του νου στο πελαγοδρομούμενο  συναίσθημα νερό.

Ανάκτορον Οδυσσέως

Στην κορυφή του κεφαλιού είναι το  υψηλόν ανάκτορον του Διαυγούς ΝΟΥ

μη το γυρέψεις πουθενά  αλλού

Σαν βγεις στον Πηγαιμό για την Ιθάκη μπροστά στην Πύλη Άλφα και στην Αγορά των θεών θα σταθείς,
βγάλε την μεσαία λωρίδα της ομιχλώδους Αχλύς 
Λαμπρός Πολεμιστής του Φωτός σε όραση ευκρινή να Διακριθείς 
Τον Άνδρα τον Πολύτροπο Διέκρινε εντός σου Αφού Πρώτα την ΜΟΥΣΑ έμπνευση επικαλεστείς
στοχάσου που έχεις ξεχαστεί και σε ποιο νησί έχεις Αποκοιμηθεί.
Η καλυπτροφόρα Ποιμαντική μοναχική ΚΑΛΥΨΩ εκκλησία σου τάζει την Αθανασία αλλά δεν σου λέει όλη την ουσία.
Στο μήνυμα που Παίρνει από τον ΕΡΜΗ με Παρέμβαση της ΑΘΗΝΑΣ σε σύγχρονη ερμηνεία μία μόνο της απομένει ελευθερία από τον ΔΙΑ.
Από τον σοφό ΜΕΝΤΗ Τάφιο κατάπληκτος όταν θα Ακούσεις την συμβουλή για το ταξίδι στην ΠΥΛΟ και στην Σπάρτη πριν κοιμηθείς θα οραματιστείς
παρ όλο τον Αντίλογο που θα έχει ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ και ο ΕΥΡΥΜΑΧΟΣ μη Πτοηθείς.
Δια δικτυακός ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ μαχόμενος εκ μακρόθεν ,
Άσε τον Αοιδό ΦΗΜΙΟ τα κατορθώματα των Αχαιών στην Αυλή των θαυμάτων και των καταχραστών να τραγουδά με ζήλο πολύ και την λυπημένη κατιούσα ΠΗΝΕΛΟΠΗ με Πρωτοβουλία τολμηρού Ανδρός στείλε την σε Ανοδική ενέργεια εσωτερικού Πυρός.

Σαν βγεις στον Πηγαιμό για την Ιθάκη το Πρώτο Αρκτικό γράμμα και την Αρχή να Προσέχεις Πάντα σαν το ήμισυ του Παντός

α οδυσσείας

Η μακέτα του Οδυσσειακού ανακτόρου στην Ιθάκη

Άργος Ομηρικό

Τα λόγια της Πηνελόπης  για την Ελλάδα και το Άργος  το  Οδυσσειακό

τοίην γὰρ κεφαλὴν ποθέω μεμνημένη αἰεὶ
ἀνδρός, τοῦ κλέος εὐρὺ καθ' Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος."

α 343 

Ά. λφα Οδύσσειας

Άργος: Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Άργος αναφέρεται ο πιστός σκύλος του Οδυσσέα που αναγνώρισε τον κύριό του ύστερα από είκοσι χρόνια. Αυτό έγινε παρά το γεγονός ότι ο Οδυσσέας ήταν μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο προκειμένου να ανακαλύψει το τι συνέβαινε στο ανάκτορό του κατά τη μακρά απουσία του. Aμέσως μετά, ο Άργος πέθανε (Οδύσσεια, ρ 291 κ.ε.).

Άργος:Το Άργος είναι πόλη της Πελοποννήσου, μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ελλάδας.Πρώτος βασιλιάς του Άργους θεωρείται ο Ίναχος, γιος του Ωκεανού και της Τηθύος. Ήλθε στο Άργος από την (Μελαμποδία Αίγυπτο) ως αρχηγός μεγάλης ομάδας φυγάδων, κατόπιν κάποιου εμφυλίου πολέμου. Αποβιβάσθηκε στο Άργος γύρω στο 1876 π.Χ. και αμέσως άρχισε να οικοδομεί την πόλη. Δίδαξε στους υπηκόους του την καλλιέργεια της γης, την κατασκευή ενδυμάτων, την επεξεργασία του υάλου και πολυτίμων λίθων.

Η σπουδαιότητα του πολιτισμού του Άργους φαίνεται και από τα έπη του Ομήρου στα οποία όλοι οι Έλληνες αποκαλούνται Αργείοι (ακόμα και η Ωραία Ελένη αποκαλείται Αργεία). Ίσως διότι όλοι οι βασιλικοί οίκοι της Ελλάδος προέρχονται από το Άργος συμπεριλαμβανομένων και των οίκων των Μακεδόνων (εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse, "Άργος"). Επίσης η σπουδαιότητα του Αργειακού πολιτισμού φαίνεται και από τους τραγικούς ποιητές των οποίων πολλές τραγωδίες αναφέρονται στο Άργος. Τα εφάμιλλα της Ιλιάδος χαμένα έπη "Θηβαΐς" και "Επίγονοι", ίσως του Ομήρου, κάνουν μνεία για το κλέος του αρχαίου Άργους. Η Θηβαΐς αρχίζει: "Άργος άειδε, θεά, πολυδίψιον· ένθεν άνακτες κίνησαν..." και εννοεί τον πόλεμο κατά της Θήβας.

Από το Άργος κατάγονται δύο από τους μεγαλύτερους ήρωες της μυθολογίας μας, ο Περσεύς και ο Ηρακλής. Η τραγωδία του Ευριπίδη"Ηρακλής" αρχίζει ως εξής: "Ο Αμφιτρύων είμαι. Αργείος. Γιος του Αλκαίου. Απ' τον Περσέα κρατώ. Τη γυναίκα μου Αλκμήνη την κοιμήθηκε ο Δίας. Είμαι του Ηρακλή πατέρας, όλοι με ξέρουν, και μένω στη Θήβα, εδώ που φύτρωσε των Σπαρτών η σπορά απ' τα δόντια του Δράκου..." (μετάφραση Κ. Τοπούζη).

Άργος Ορεστικό:Η περιοχή παρουσιάζει πολύ μεγάλο ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον για τα κλασικά και ρωμαϊκά της ευρήματα. Θεωρείται κοιτίδα του αρχαίου Μακεδονικού Κράτους. Ήταν το κέντρο των Ορεστών Μακεδόνων, οι ηγεμόνες των οποίων πίστευαν ότι κατάγονταν από την ομώνυμη πελοποννησιακή πόλη. Σύμφωνα με την παράδοση πήρε το όνομά του από τον Ορέστη, ο οποίος μετά τον φόνο του πατέρα του Αγαμέμνονα κατέφυγε στην περιοχή. Η λέξη Άργος έχει πελασγική προέλευση και συναντάται σε πολλές περιοχές του ελλαδικού χώρου. Το Ορεστικόν Άργος ήταν η πρωτεύουσα της αρχαίας Ορεστίδος, μιας επαρχίας της Άνω Μακεδονίας. Η θέση του δεν έχει ταυτοποιηθεί, αλλά πιθανώς να βρισκόταν στην περιοχή Αρμενοχώρι, 2 χλμ. βόρεια της σημερινής κωμόπολης. Φαίνεται ότι κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου προς ανατολάς, άποικοι από την πόλη ίδρυσαν ένα άλλο Άργος Ορεστικόν στις απόμακρες σκυθικές στέππες.

Άργος ο Πανόπτης: Στην ελληνική μυθολογία ο Άργος ο Πανόπτης ήταν τερατόμορφος γίγαντας, απόγονος (όχι όμως ο γιος) του ομώνυμου ιδρυτή του Άργους, γιος του Ινάχου ή του Αγήνορα ή του Αρέστορα και της κόρης του Ασωπού ή του Ινάχου Ισμήνης. Θρυλικός φρουρός της ερωμένης του ΔίαΙούς, την οποία ο Δίας είχε μεταμορφώσει σε αγελάδα για να αποφύγει τις σκηνές ζηλοτυπίας της Ήρας (κατ' άλλους η μεταμόρφωση έγινε από τη ζηλιάρα Ήρα), ο Άργος αυτός ανήκει στα ισχυρότερα και φοβερότερα τέρατα της ελληνικής μυθολογίας: ήταν γνωστός ως πανόπτηςή μυριωπός γιατί είχε εκατό μάτια διάσπαρτα σε όλο του το σώμα (σύμφωνα με άλλη εκδοχή όμως, μόνο τρία ή 4). Υποτίθεται, έτσι, ότι μόνο μερικά από τα μάτια «κοιμούνταν» σε κάθε στιγμή, ενώ πάντα θα υπήρχαν κάποια που θα έμεναν ανοικτά. Σε αγγειογραφίες εμφανίζεται ως διπρόσωπος και με σώμα γεμάτο από μάτια.Ο Άργος ήταν υπηρέτης της Ήρας και φρουρούσε την Ιώ μετά από εντολή της Η μεγαλύτερη υπηρεσία του στους ολύμπιους θεούς ήταν η σφαγή του χθόνιου ερπετόμορφου τέρατος, της Έχιδνας, καθώς αυτή κοιμόταν στη σπηλιά της. Τον Άργο τον σκότωσε, εκτελώντας διαταγή του Δία, ο θεός Ερμής με πέτρα ή ξίφος ή δηλητήριο, αφού πρώτα, μεταμφιεσμένος σε βοσκό, τον αποκοίμησε με τη μουσική του. Η Ήρα, για να τιμήσει τον άγρυπνο φύλακα, διατήρησε για πάντα τα εκατό του μάτια στην ουρά των παγωνιών, των ιερών της πουλιών. Ο θάνατος του Άργου ελευθέρωσε την Ιώ, που άρχισε να τρέχει σε όλη τη γη κεντριζόμενη από μια αλογόμυγα που της έστειλε η Ήρα.

Η αποστολή του Ερμή σε Έπος  Ερμηνευτικό

Ἑρμείαν πέμψαντες, ἐΰσκοπον Ἀργεϊφόντην, α 38

Ἑρμείαν μὲν ἔπειτα, διάκτορον Ἀργεϊφόντην,

νῆσον ἐς Ὠγυγίην ὀτρύνομεν, ὄφρα τάχιστα

νύμφῃ ἐϋπλοκάμῳ εἴπῃ νημερτέα βουλήν,

νόστον Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος, ὥς κε νέηται.α 84

Θεών Ευωχία

Οι Ολύμπιοι θεοί δεν έχουν αμφιγνωμία , 

επαναλαμβάνει η ομηρική στιχουργία 

και είναι σε μεταξύ τους ευθυγραμμιστική ευωχία

 μετά την διονυσιακή οινοποσία

 μέσα σε μουσική απολλώνεια πανδαισία στην Α ραψωδία.

Ὣς φάτο, μείδησεν δὲ θεὰ λευκώλενος Ἥρη,        595
μειδήσασα δὲ παιδὸς ἐδέξατο χειρὶ κύπελλον·
αὐτὰρ ὃ τοῖς ἄλλοισι θεοῖς ἐνδέξια πᾶσιν
οἰνοχόει γλυκὺ νέκταρ ἀπὸ κρητῆρος ἀφύσσων·
ἄσβεστος δ’ ἄρ’ ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσιν
ὡς ἴδον Ἥφαιστον διὰ δώματα ποιπνύοντα.        600

Ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα
δαίνυντ’, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης,
οὐ μὲν φόρμιγγος περικαλλέος ἣν ἔχ’ Ἀπόλλων,
Μουσάων θ’ αἳ ἄειδον ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇ.

Αὐτὰρ ἐπεὶ κατέδυ λαμπρὸν φάος ἠελίοιο,        605
οἳ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος,
ἧχι ἑκάστῳ δῶμα περικλυτὸς ἀμφιγυήεις
Ἥφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσι·
Ζεὺς δὲ πρὸς ὃν λέχος ἤϊ’ Ὀλύμπιος ἀστεροπητής,
ἔνθα πάρος κοιμᾶθ’ ὅτε μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι·        610
ἔνθα καθεῦδ’ ἀναβάς, παρὰ δὲ χρυσόθρονος Ἥρη.

Η αμφιγνωμία αμφινομία μία διαρκής εσωτερική διαμάχη
 μέσα σε ένα άνθρωπο τον οδηγεί
 σε εσωτερικές συγκρούσεις 
και καταστρέφει τον ενεργειακό ιστό, 
το ενεργειακό πλέγμα του.
Πριν  αποκοιμηθεί  μετά την Δύση του Ηλίου
από τον Ήφαιστο εκ δεξιών να κεραστεί με του οινοχόου
την λογική  γνωστική επεξεργασία
σε αρμονία και ομονοία 
με τον εαυτό του και τις 12 ενέργειες θεϊκές  ιδιότητες 
  στα αριστερά της γνώσης και του γλυκού  ονείρου να βρεθεί.
Γελώντας μειδιώντας με όσα του έχουν συμβεί 

Οίνοπες Πόντοι

Walter Crane - Horses of Neptune.

Υπερπόντια ταξίδια ομηρικά

πλέοντας  με την  θεά Αθηνά

τὸν δ’ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
“τοιγὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλ’ ἀτρεκέως ἀγορεύσω.
Μέντης Ἀγχιάλοιο δαΐφρονος εὔχομαι εἶναι 180
υἱός, ἀτὰρ Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἀνάσσω.
νῦν δ’ ὧδε ξὺν νηῒ κατήλυθον ἠδ’ ἑτάροισι,
πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους,
ἐς Τεμέσην μετὰ χαλκόν, ἄγω δ’ αἴθωνα σίδηρον.

α Οδύσσειας
Τότες ἡ γαλανόματη θεὰ τοῦ ἀπολογιέται·
“Ὅσα ρωτᾶς θὰ σοῦ τὰ πῶ κι ἐγὼ μ’ ἀληθοσύνη.
Τοῦ ἄξιου τοῦ Ἀχίαλου παινιέμαι γιὸς πὼς εἶμαι,
ὁ Μέντης, τῶ θαλασσινῶν τῆς Τάφος βασιλέας·
μὲ πλοῖο μου στὰ μέρη αὐτὰ καὶ μὲ συντρόφους ἦρθα
τὰ πέλαγ’ ἀρμενίζοντας πρὸς τοὺς ξενογλωσσῖτες
τῆς Τέμεσης, μὲ σίδερο, χαλκὸ ἀπ’ αὐτοὺς νὰ πάρω.
http://www.mikrosapoplous.gr/homer/odm1.htm

στον κοσμικό ωκεανό της αντίληψης

 πάνω από τα κύματα άλογα του Ποσειδώνος

κυρίαρχου των υδάτων βασιλιά

Με τα Φτερά του Ομήρου

PALAZZO MILZETTI ,Gian Lorenzo Bernini AURORA

 Ξημερώνει

 Η αρχή του χρόνου
... στην χαραυγή της ανθρωπότητος
Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του
Γύρω απ' την ολοπράσινη επιτυχία των φύλλων
Οι πεταλούδες ζουν μεγάλες περιπέτειες
Ενώ η αθωότητα
Ξεντύνεται το τελευταίο της ψέμα
Γλυκιά περιπέτεια
Γλυκιά
ροδοδάκτυλη Ηώς
...Η Ζωή.

 ΡΑΨ. Α
.Ἦμος δ’ ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθε, 475
δὴ τότε κοιμήσαντο παρὰ πρυμνήσια νηός·
ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,

Όμως ο ήλιος έδυσε και το σκοτάδι ήρθε,
και τότε αυτοί κοιμήθηκαν πλάι στα πρυμνήσια της νηός,
όμως σαν η πρωιγενής εφάνη ροδοδάκτυλη Αυγή….

Ξημέρωσε.... Άνθρωπος!

Χατζηκυριάκος-Γκίκας

Το πρώτο πρωινό του κόσμου

Το πορτραίτο του Τηλέμαχου

 

  




Ο εσωστρεφής Τηλέμαχος ,
το θαυμαστό  πριγκιπόπουλο της Ιθάκης
 Είναι ο Τηλέμαχος,

η καρδιά του Έλληνος ,πάντα νέα, πάντα ενθουσιώδης, φωτεινά ηλιακή,
πάντα μεγαλόκαρδη και γενναία να θαυμάζει τον κόσμο 

σαν να τον βλέπει για πρώτη φορά

 συμμετέχων  στο “γίγνεσται” της ιστορίας.

Είναι οι Έλληνες

μια σπίθα, μια φωτιά ,μια φλόγα λαμπερή ,που φώτιζε
και φωτίζει, την οικουμένη, όπως και ο λαμπερός πανέμορφος

και πάντα νέος θεός τους ,ο Απόλλων!

Και είναι η ιστορία του Ελληνισμού, μια Μεγάλη Οδύσσεια

μια μεγάλη ιστορία αγάπης γνώσης και σοφίας

 και ενός έρωτα ακαταμάχητου για  δράση περιπέτεια και εμπειρία.

 Ποιος είναι  ο Τηλέμαχος;

Η ΠΑΡΕΑ: Η οργή του Αχιλλέως

Η ΠΑΡΕΑ: Η οργή του Αχιλλέως: Jacques-Louis David 1819:The Anger of Achilles

 Ο Αγαμέμνων αρπάζει την Βρισηίδα από τον Αχιλλέα 
 προκαλών  την οργή του

Α Ιλιάδος
Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω Ἀχιλῆος
οὐλομένην, ἣ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε,
πολλὰς δ’ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν
ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν
οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ’ ἐτελείετο βουλή· 5
ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε
Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.
Α

Ψάλλε θεά, τον τρομερό θυμόν του Πηλειάδου Αχιλλέως

Πώς έγινε στους Αχαιούς αρχή πολλών δακρύων.

Που ανδράγαθες ροβόλησε πολλές ψυχές στον Άδη

ηρώων, κι έδωκεν αυτούς αρπάγματα των σκύλων

και των ορνέων – και η βουλή γενόταν του Κρονίδη,

απ’ ότ’, εφιλονίκησαν κι εχωρισθήκαν με έριδα

ο Ατρείδης, άναξ των ανδρών, και ο θεϊκός Αχιλλέας.

Τραγούδησε Μούσα

την τρομερή οργή των Ελλήνων ημιθέων !

 Παρέμβαση της Αθηνάς
στην σύγκρουση του Αχιλλέα με τον Αγαμέμνονα

Ο Αχιλλέας εξοργισμένος επειδή ο Αγαμέμνων διεκδικεί της αιχμάλωτη Βρισηίδα τραβάει το σπαθί του για να τον σκοτώσει. Η ξαφνική εμφάνιση της θεάς Αθηνάς, που σε αυτήν την τοιχογραφία αρπάζει τον Αχιλλέα από τα μαλλιά, αποτρέπει την πράξη βίας.

Α Ιλιάς
Ὣς φάτο· Πηλεΐωνι δ’ ἄχος γένετ’, ἐν δέ οἱ ἦτορ
στήθεσσιν λασίοισι διάνδιχα μερμήριξεν,
ἢ ὅ γε φάσγανον ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ 190
τοὺς μὲν ἀναστήσειεν, ὃ δ’ Ἀτρεΐδην ἐναρίζοι,
ἦε χόλον παύσειεν ἐρητύσειέ τε θυμόν.
ἧος ὃ ταῦθ’ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,
ἕλκετο δ’ ἐκ κολεοῖο μέγα ξίφος, ἦλθε δ’ Ἀθήνη
οὐρανόθεν· πρὸ γὰρ ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη 195
ἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε·
στῆ δ’ ὄπιθεν, ξανθῆς δὲ κόμης ἕλε Πηλεΐωνα
οἴῳ φαινομένη· τῶν δ’ ἄλλων οὔ τις ὁρᾶτο·
θάμβησεν δ’ Ἀχιλεύς, μετὰ δ’ ἐτράπετ’, αὐτίκα δ’ ἔγνω
Παλλάδ’ Ἀθηναίην· δεινὼ δέ οἱ ὄσσε φάανθεν· 200
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
« Τίπτ’ αὖτ’ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος εἰλήλουθας;
ἦ ἵνα ὕβριν ἴδῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο;
ἀλλ’ ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τελέεσθαι ὀΐω·
ᾗς ὑπεροπλίῃσι τάχ’ ἄν ποτε θυμὸν ὀλέσσῃ. » 205
Τὸν δ’ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
« Ἧλθον ἐγὼ παύσουσα τὸ σὸν μένος, αἴ κε πίθηαι,
οὐρανόθεν· πρὸ δέ μ’ ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη
ἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε·
ἀλλ’ ἄγε λῆγ’ ἔριδος, μηδὲ ξίφος ἕλκεο χειρί· 210
ἀλλ’ ἤτοι ἔπεσιν μὲν ὀνείδισον ὡς ἔσεταί περ·
ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·
καί ποτέ τοι τρὶς τόσσα παρέσσεται ἀγλαὰ δῶρα
ὕβριος εἵνεκα τῆσδε· σὺ δ’ ἴσχεο, πείθεο δ’ ἡμῖν. »
Τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς· 215
« Χρὴ μὲν σφωΐτερόν γε θεὰ ἔπος εἰρύσσασθαι
καὶ μάλα περ θυμῷ κεχολωμένον· ὧς γὰρ ἄμεινον·
ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται μάλα τ’ ἔκλυον αὐτοῦ. »
Ἦ καὶ ἐπ’ ἀργυρέῃ κώπῃ σχέθε χεῖρα βαρεῖαν,
ἂψ δ’ ἐς κουλεὸν ὦσε μέγα ξίφος, οὐδ’ ἀπίθησε 220
μύθῳ Ἀθηναίης· ἣ δ’ Οὔλυμπον δὲ βεβήκει
δώματ’ ἐς αἰγιόχοιο Διὸς μετὰ δαίμονας ἄλλους.
Α

Τα λόγια τούτα επλήγωσαν τα σπλάχνα του Αχιλλέως

κι έστρεψε δύο στοχασμούς μες στα δασιά του στήθη.

Ή θε να σύρη απ’ το πλευρό το ακονισμένο ξίφος

και αφού σκορπίση όλους εκεί, να σφάξη τον Ατρείδην,

ή να σιγάση την οργήν κρατώντας την ψυχήν του.

Και αυτά ως διαλογίζονταν στον νου και από την θήκην

το μέγα ξίφος έσερνε, κατέβηκε ουρανόθεν

η Αθηνά, την έστελνεν η Ήρα η λευκοχέρα,

οπού αγαπούσε ολόψυχα παρόμοια και τους δύο.

Του εστήθη οπίσω κι έπιασε τα ολόξανθα μαλλιά του,

σ’ εκείνον μόνον φανερή και αθώρητη στους άλλους.

Ξιπάσθη αυτός, εστράφηκε κι εγνώρισεν αμέσως

την Αθηνά που φοβερήν στα μάτια λάμψιν είχε.

Και ομίλησε προς την θεάν με λόγια φτερωμένα

«Τ’ ήλθες και συ, ω του Διός του αιγιδοφόρου κόρη;

Του Ατρείδη Αγαμέμνονος να ιδής την αδικίαν;

Αλλά σου λέγω καθαρά και πίστευσε. Με τούτες

τες έπαρσές του γρήγορα θα χάση την ζωήν του»

Και ο φτεροπόδης προς αυτήν Πηλείδης αποκρίθη:

Πρέπει, ω θεά, των δυο σας να σεβασθώ το λόγον,

αν κι είν’ η οργή μου φοβερή. Και όμως αυτό συμφέρει,

όπου υπακούει στους θεούς κι αυτοί τον εισακούουν».

Είπε και από την αργυρήν λαβήν με το βαρύ του

χέρι στην θήκην άμπωσε πάλι το μέγα ξίφος

πειθόμενος στην Αθηνά. Κι εκείνη πάλι ανέβη

στον Όλυμπον μες στους θεούς, στα δώματα του Δία.

Η συνομιλία της κόρης του Διός

....με τον γιο της Θέτιδος

Το ξίφος του Αχιλλέα